ตอนที่แล้วตอนที่ 9
ทั้งหมดรายชื่อตอน

จินวูที่กำลังตกใจพยายามจะทำความเข้าใจกับสถานการณ์ ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงของทรายที่กำลังเคลื่อนตัว

ครืนนนนน

ทรายบนพื้นข้างๆ ตัวเขากำลังยุบตัวลงไป

“อ่า อ่า โอ้!”

จินวูพยายามไม่ให้ถูกดูดลงไปยังวังวนด้วยการใช้พละกำลังทั้งหมดของเขา ขณะที่บริเวณที่ยุบตัวลงไปกว้างขึ้น จินวูก็หนีพ้นจากหลุมลึกได้อย่างฉิวเฉียดโดยใช้มือทั้งสองข้างของเขา

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”

ในขณะที่เขานั่งหอบ เขาก็มองลงไปยังพื้นที่ยุบตัวลงไปซึ่งถูกสร้างขึ้นบนพื้นเมื่อครู่นี้ ทราย ณ จุดต่ำสุดของหลุมนี้กำลังเดือดแบบแปลกๆ จินวูตัวสั่นในขณะที่เขาตระหนักได้ว่าความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจจะส่งผลให้เขาตกลงไปยังหลุมนั้น

“เดี๋ยวนะ…”

ดวงตาของเขาหรี่ลง

“มันไม่ได้กำลังเดือด”

เมื่อมองดูใกล้ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างขนาดใหญ่ยักษ์กำลังบิดตัวไปมาอยู่ใต้พื้นทรายตรงก้นหลุม จินวูยืนขึ้นโดยสัญชาตญาณ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เสาทรายพุ่งขึ้นมาจากหลุมในขณะที่เขากำลังเดินถอยหลัง และเป็นการยืนยันความสงสัยของเขา

ซ่าาา!

ทรายตกลงมารอบๆ ตัวเขาด้วยเสียงที่เหมือนกับน้ำตก เผยให้เห็นสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากหลุม ดวงตาของจินวูเบิกกว้าง

“ม-แมลง?”

ตะขาบยักษ์ตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากทราย

กรี๊ซซซซซ!

ร่างของมอนสเตอร์ที่เผยออกมาทั้งหมดนั้นสูงกว่าอาคารสูง 5 ชั้น

จินวูกลืนน้ำลาย

‘เป็นไปไม่ได้…’

แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เขาไม่เคยได้ยินว่ามีตะขาบขนาดใหญ่เท่านี้มาก่อน แต่มันก็ไม่ใช่แค่ขนาดของมันที่ทำให้จินวูตกใจ

“ทำไม…ทำไมถึงมีชื่อลอยอยู่เหนือหัวของมัน?”

เขากำลังฝันอยู่เหรอ?

เขาหลับตาลงและลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ชื่อของตะขาบซึ่งเป็นตัวหนังสือสีแดงลอยอยู่เหนือหัวของมัน เหมือนกับมอนสเตอร์ในวิดีโอเกม

‘ตะขาบทรายยักษ์เขี้ยวพิษ’

มันเป็นชื่อที่เขาไม่อยากพบเจอด้วยรูปลักษณ์ที่ดูแปลกประหลาดและอันตรายของมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ส่วนที่เป็น “เขี้ยวพิษ” เขี้ยวทั้งสองเขี้ยวที่มีขนาดเท่ากับเด็กเล็กสะดุดตาของจินวู จากชื่อของมัน ชัดเจนมากๆ ว่ามันจะเกิดขึ้นอะไรขึ้นหากเขาถูกพวกมันแทง

จินวูเห็นปากของตะขาบอ้าออกและปิดลงซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่หยุดพัก

“ดูเหมือนว่ามันจะหิวนะ”

ในเวลานั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นในหัวของเขา

ติ๊ง~

[เควสลงโทษ: เอาชีวิตรอด]

[เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดในเวลาที่กำหนด]

[เวลาที่ต้องใช้: 4 ชั่วโมง]

[เวลาคงเหลือ: 4 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที]

‘ล้อเล่นใช่ไหม…?’

แต่เมื่อเวลาที่เหลืออยู่ลดลงเป็น 3 ชั่วโมง 59 นาที 59 วินาที ตะขาบก็เริ่มเคลื่อนไหวข้ามผืนทรายราวกับว่ามันกำลังรออยู่

กึก

“เดี๋ยว อะไรน่ะ?!”

จินวูหันไปอย่างรวดเร็วและเริ่มวิ่ง

เขาสะดุดล้ม และกลิ้งไปบนพื้น จากนั้นจึงรีบสะบัดทรายออกจากศีรษะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อมองไปยังภาพตรงหน้า มันมีเสาทรายปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขามากขึ้น

ซ่าาา

ซ่าาาาาา

ก่อนที่เขาจะรับรู้ถึงมัน หัวของตะขาบเจ็ดตัวก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินและกำลังจ้องลงมาที่เขา

กรี๊ซซ!

กรี๊ซซซซซ!

ใบหน้าของจินวูขาวซีดในขณะที่เขาได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวของพวกมัน

“บัดซบ…”


4 ชั่วโมงต่อมา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในห้องพักฟื้น

เฮือก-

จินวูนอนอยู่บนพื้นห้องของเขา และไอด้วยความเจ็บปวดทรมาน

*แค่ก* * แค่ก* * ถุย* * ถุย*

ภายในปากของเขาแห้งผาก ดวงตาของเขาระคายเคืองจากเม็ดทราย จินวูนอนเหยียดอยู่บนพื้น และร้องครวญครางออกมา เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว

“แฮ่ก… แฮ่ก… นั่น… มัน… อะไร…?”

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของจินวู

ติ๊ง~

[คุณได้ทำ “เควสลงโทษ” เสร็จแล้ว]

คิ้วของเขาขมวด

เควสลงโทษ?

เขาทำอะไรไปถึงโดนลงโทษ?

จินวูนึกย้อนกลับไป เขาจำได้ว่ามี [เควสประจำวัน] ซึ่งเมื่อวานนี้เขาไม่ได้ทำ

‘หรือว่า…’

เขานึกถึงส่วนหนึ่งของเควสที่พูดเกี่ยวกับการรับโทษถ้าเขาทำมันไม่สำเร็จ

แฮ่ก… แฮ่ก… นี่ไม่ใช่… อาการประสาทหลอน… งั้นเหรอ…?”

ไม่ใช่จริงๆ

มันไม่ใช่ภาพหลอน

ไม่ใช่ความฝัน

มันไม่จำเป็นต้องตรวจสอบโดยการหยิกแก้มของเขา ความเจ็บปวดจากการวิ่งจนแทบหมดลมหายใจ ความเจ็บปวดจากการถูกขาของตะขาบข่วน เขารู้สึกถึงพวกมันทั้งหมดแม้กระทั่งตอนนี้

มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด เขาแทบจะพบกับความตาย ณ ที่แห่งนั้น

“นี่… มัน… มากเกินไป… แล้ว… แฮ่ก… แฮ่ก…

เมื่อมาคิดๆ ดู สิ่งที่เหมือนกับการลงโทษนั้นอาจทำให้เขาถึงตาย ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกถึงลางร้ายก็ปรากฏขึ้น ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้เป็นเพราะเควสประจำวัน นั่นก็หมายความว่าเรื่องทั้งหมดนี้ยังไม่จบ

ในตอนนั้นเอง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นมา

ติ๊ง~

เขาตกใจในตอนแรก และรู้สึกผ่อนคลายลงในขณะที่เขารู้ว่ามันไม่ใช่อีกเควสหนึ่ง

[รางวัลสำหรับการทำเควสลงโทษสำเร็จมาถึงแล้ว]

[คุณต้องการที่จะตรวจสอบไหม? (ใช่/ไม่)]

‘รางวัล…?’

คำว่า “รางวัล” ดึงดูดความสนใจของเขาครู่หนึ่ง น่าเสียดายที่จินวูไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะสนใจสิ่งอื่นใดในตอนนี้ มันเป็นข้อพิสูจน์ว่าเควสลงโทษนั้นยากลำบากแค่ไหน

‘รางวัลหรืออะไรก็เถอะ… ตอนนี้ฉันแค่ต้องการพัก…’

และจากนั้น เขาก็หลับลึกไป


“โอ้ ไม่นะ! ทำไมเขาถึงมาอยู่บนพื้น?!”

เช้าวันรุ่งขึ้น พยาบาลที่ดูแลเขาก็ได้พบกับภาพอันน่าตกตะลึงเมื่อเธอเข้ามาในห้อง ผู้ป่วยกำลังนอนอยู่บนพื้น และมีทรายกระจัดกระจายอยู่บนพื้น แม้แต่เสื้อผ้าของผู้ป่วยก็ยังเต็มไปด้วยทราย พยาบาลโยนแฟ้มประวัติการรักษาลงบนเตียงและกดปุ่มเรียก

“ใครก็ได้มาช่วยที!”

ในไม่ช้าหมอจู ชิเอก็มาถึง

“มีอะ… ทำไมคุณซงถึงไปอยู่บนพื้น?!”

“ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ! เขาไม่เป็นอะไรจนกระทั่งเมื่อคืนนี้! เมื่อครู่นี้ ฉันพบเขาอยู่ในสภาพแบบนี้…”

“พาเขาไปที่เตียงกันก่อนเถอะ หนึ่ง สอง!”

ทั้งสองวางจินวูลงบนเตียง ในระหว่างนั้น แฟ้มประวัติการรักษาที่ถูกโยนลงไปบนเตียงก็สร้างบาดแผลเล็กๆ ตรงหลังมือของจินวู แต่ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น

“เอาล่ะ มาตรวจเขากันเถอะ”

จู ชิเอตรวจดูสภาพของจินวู แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร

“นี่มันอะไรกัน? เขาก็แค่หลับอยู่”

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก สมาคมฮันเตอร์ได้ร้องขอการดูแลเป็นพิเศษสำหรับผู้ป่วยรายนี้ เขาประหม่าจากความกลัวที่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับจินวู

“ปล่อยให้เขาพักผ่อนก่อนเถอะ ดูเหมือนว่าเขาจะนอนหลับสนิท”

หลังจากพูดจบ หมอจู ชิเอก็เตรียมที่จะจากไป แต่เขาก็สังเกตเห็นทรายที่อยู่ในห้อง

“เอ่อ… ดูเหมือนว่าเราควรทำความสะอาดห้องนี้หน่อยนะ พยาบาลยูระ ผมฝากเรื่องนี้ด้วย”

“เข้าใจแล้วค่ะหมอ”

เมื่อหมอออกจากห้องไป พยาบาล Choi Yura ก็ผ่อนคลายลงด้วยเช่นกัน มันดีที่ไม่มีอะไรแย่ๆ เกิดขึ้น ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีหมอหรือพยาบาลคนไหนที่ต้องการให้เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับผู้ป่วยของพวกเขา โรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่นั้นทุ่มเทให้กับการรักษาฮันเตอร์เป็นพิเศษ เมื่อได้เห็นจุดจบอันโชคร้ายของฮันเตอร์หลายคนที่ผ่านมา เธอก็ไม่ต้องการเห็นฮันเตอร์คนอื่นบาดเจ็บภายใต้การดูแลของเธออีก

“เห้อ-“

เมื่อสงบใจลงได้แล้ว เธอก็เริ่มคิดหาวิธีทำความสะอาดห้อง แต่เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบนพื้น มันคือเลือดหยดหนึ่ง

“พระเจ้า”

เลือดหยดหนึ่งหยดลงมาจากมือของผู้ป่วยที่ยื่นออกมาจากเตียงเหนือพื้น เธอมองหาบาดแผลบนมือของจินวูและยกมันขึ้นมาตรวจสอบด้วยความแปลกใจ เธอพลิกไปด้านหลังมือของเขา

“…นี่มัน…?”

เธอเห็นร่องรอยของเลือดที่สดใหม่ แต่ไม่มีแผลอยู่เลย เมื่อเช็ดเลือดออกไป มือก็สะอาดหมดจด

‘บาด… บาดแผลของเขาสมานตัวในทันทีงั้นเหรอ?’

ด้วยความกังวล เธอจึงมองไปยังใบหน้าของจินวู

ดูเหมือนว่าเขากำลังหลับอยู่อย่างไร้ความกังวลใดๆ ในโลกนี้


ติ๊ง~

[เควสประจำวันมาถึงแล้ว]

ดวงตาของจินวูลืมขึ้น เขานั่งเหยียดตัวตรงจากเตียง สิ่งแรกที่จินวูทำก็คือดูเวลา มันเลยสี่โมงครึ่งมาเล็กน้อย เขามีเวลาให้พักหายใจราวๆ 7 ชั่วโมง 30 นาที จนกระทั่งจะถึงเที่ยงคืน

‘เยี่ยม’

เขาเปิดกล่องข้อความ

ติ๊ง~

[เควสประจำวัน: การเตรียมพร้อมสู่ความแข็งแกร่ง]

[วิดพื้น 100 ครั้ง: (0/100) (ไม่สำเร็จ)]

[ซิทอัพ 100 ครั้ง: (0/100) (ไม่สำเร็จ)]

[สควอช 100 ครั้ง: (0/100) (ไม่สำเร็จ)]

[วิ่ง 10 กิโลเมตร: (0/10) (ไม่สำเร็จ)]

*คำเตือน: การทำเควสประจำวันไม่สำเร็จจะนำมาซึ่งบทลงโทษเควส

“เหมือนกันเลย?” เขาปริปากออกมาโดยอัตโนมัติ ไม่สิ นี่อาจจะเป็นเรื่องที่ดี เมื่อเทียบกับความเป็นไปได้ของเควสยากๆ นี่นับว่าดีกว่ามาก แม้ว่ามันจะหนักหนาสำหรับร่างกายของเขา แต่อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่สามารถทำให้เสร็จตามเวลาได้

เขาลงไปที่พื้นและเริ่มวิดพื้น

“หนึ่ง”

เขาจะถูกลากไปยังสถานที่แปลกๆ และถูกบังคับให้ต้องหนีจากความตายอีกไม่ได้

“สอง”

เมื่อคืนเขาโชคดี แต่เขาไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะโชคดีอีกครั้ง

“สาม”

เขาหยุดพักเพื่อเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างเควส ตัวเลขเพิ่มขึ้นตามการวิดพื้นแต่ละครั้ง

ติ๊ง~

[คุณวิดพื้นสำเร็จ 1 ครั้ง]

[วิดพื้น 100 ครั้ง: (7/10) (ไม่สำเร็จ)]

ติ๊ง~

[คุณวิดพื้นสำเร็จ 1 ครั้ง]

[วิดพื้น 100 ครั้ง: (8/10) (ไม่สำเร็จ)]

ราวกับว่ากำลังทดสอบระบบ เขาทำการวิดพื้นอย่างไม่เต็มใจ และค้างไว้ครึ่งหนึ่งระหว่างทางลง แต่มันก็ไม่ได้แสดงบนหน้าจอ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมความพยายามที่อ่อนแอของเขาเมื่อคืนนี้จึงสูญเปล่า

‘เห้อ… จริงเหรอ?’

แม้ว่าเขาจะโมโห แต่เขาก็ไม่ได้ผ่อนแรงในแขนของเขา มันยังเหลือการวิดพื้นอีก 50 ครั้ง หลังจากนั้นก็เป็นการซิทอัพ

จากนั้นก็สควอช…

จากนั้นก็วิ่ง…


3 ชั่วโมงต่อมา

[วิดพื้น 100 ครั้ง: (100/100) (เสร็จสมบูรณ์)]

[ซิทอัพ 100 ครั้ง: (100/100) (เสร็จสมบูรณ์)]

[สควอช 100 ครั้ง: (100/100) (เสร็จสมบูรณ์)]

[วิ่ง 10 กิโลเมตร: (9/10) (ไม่สำเร็จ)]

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”

หลังจากวิ่งไปรอบๆ พื้นที่ด้านนอก จินวูก็โก่งตัวหอบ หัวใจของเขารู้สึกราวกับว่ามันกำลังจะระเบิด แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถหยุดอยู่ตรงนี้ได้

‘ถ้าฉันคิดถึงความพยายามจนมาถึงตอนนี้…’

เขาเดินเข้าประตูโรงพยาบาลไปและทำการวิ่งรอบสุดท้ายให้เสร็จ

ติ๊ง~

[ระยะทางวิ่ง: 10 กม.]

[คุณประสบความสำเร็จในการวิ่ง 10 กม.]

ในที่สุดมันก็จบลง

“แฮ่ก… แฮ่ก…”

เขาคุกเข่าลง ปอดของเขาร้อนรุ่ม หน้าผากและหลังของเขาเปียกโชก

“แฮ่ก… แฮ่ก…”

เหงื่อของเขาไหลเยอะมาก ขณะที่เขาพยายามจะควบคุมลมหายใจของเขา ก็มีข้อความที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น

ติ๊ง~

[คุณทำ ‘เควสประจำวัน: การเตรียมพร้อมสู่ความแข็งแกร่ง’ สำเร็จ]

[รางวัลสำหรับการทำเควสสำเร็จมาถึงแล้ว]

[คุณต้องการที่จะตรวจสอบ? (ใช่/ไม่)]

จินวูที่รู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อยเหมือนกับเมื่อวานนี้เปลี่ยนใจ ครั้งนี้เขาต้องการยืนยันว่าไอ้รางวัลบ้าๆ นี่มันคืออะไร

“ใช่”

ติ๊ง~

[คุณได้รับรางวัลตามด้านล่างนี้]

[รางวัลที่ 1: ฟื้นฟูค่าสถานะ]

[รางวัลที่ 2: แต้มสถานะ +3]

[รางวัลที่ 3: กล่องสุ่ม x1]

[ยอมรับทั้งหมดหรือไม่?]

‘ทำไมถึงเยอะขนาดนี้?’

มันเป็นความคิดแรกของเขาหลังจากตรวจสอบหน้าจอรางวัล แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับมันแล้ว เขาก็สังเกตเห็นบางรางวัลที่มีประโยชน์และบางรางวัลที่เขาสงสัย

ขณะที่จินวูรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังจะสลบไปได้ทุกเมื่อนับจากนี้ไป รางวัลแรกก็สะดุดตาเขา เนื่องจากเขาเคยมีประสบการณ์กับบทลงโทษจากความล้มเหลวมาแล้ว เขาจึงรู้ว่ามันมีโอกาสที่รางวัลของมันจะเป็นเรื่องจริง  

‘มันไม่น่าจะมีอันตราย มันคงไม่โยนฉันลงไปในเขตลงโทษหลังจากมอบรางวัลให้ฉันหรอกนะ’

“ยอมรับ”


ติดตามนิยายตอนใหม่ล่าสุดได้ที่เพจ: Solo Leveling – แปลไทย

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...