ตอนที่แล้วบทที่ 40 - บาร์ดาวแดง
ทั้งหมดรายชื่อตอน

เด็กกุ๊ยประจำถิ่นตามพี่ชายคนโตของพวกเขาซึ่งมีหน้าที่ปกป้องธุรกิจที่สร้างกำไรได้มา มีการแบ่งแยกเขตปกครองกันชัดเจนและบรรดาผู้ที่กล้าสร้างปัญหาในเขตพวกเขาจะทำให้พวกเขาเสียหน้า พวกเขาจะสู้กับผู้บุกรุกจนกว่าจะตาย

ฉินกวนเคยเข้าไปในถนนบาร์เหว่ยกงคุนในชีวิตที่แล้ว ถนนนี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของหวังไห่เหลียงซึ่งเป็นเจ้าของบาร์ดาวแดง

ฉงเนี่ยนเหว่ยทุบฉินกวน “นายรู้กฏของที่นี่งั้นเหรอ?”

ฉินกวนมองรอยยิ้มที่มีความหมายและยกคิ้วอย่างาภาคภูมิใจ เขาจับมือนุ่นนิ่มของเธอและพูด “นั่งดูโชว์กันเถอะ”

ฉินกวนเริ่มรู้สึกภูมิใจเมื่อชายคนนั้นจากโต๊ะของหวังไห่เหลียงเดินเข้ามาพร้อมกับบุรี่ในปาก เขาเคาะบนโต๊ะของฉินกวน “เพื่อนยาก นี่เป็นปัญหาของนายงั้นเหรอ?”

ฉินกวนเงยหน้าขึ้น เบียร์ที่อยู่ในปากทะลักออกมาจากรูจมูกของเขา มันเป็นปู้ฉิงลู่ เด็กกุ้ยข้างบาร์แลนได๊

ฉินกวนไอขณะที่ปู้ฉิงลู่พูดต่อ “ยอดเยี่ยม! ฉังเพิ่งเห็นว่านายมีแฟนใหม่”

“อะไรนะ?” ฉินกวนไอแรงขึ้น ฉงเนี่ยนเหว่ยหันหัวมาและหยิกขาฉินกวน

ฉินกวนอธิบายกับปู้ฉิงลู่โดยทันที “ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่เลย พี่ชาย เด็กผู้หญิงที่พี่เห็นเมื่อครั้งก่อนเป็นนักเรียนของผม นี่คือแฟนของผมต่างหาก”

ปู้ฉิงลู่ตบไหล่ฉินกวนด้วยความเข้าใจและถาม  “ทุกครั้งที่ฉันเจอนาย นายจะมีปัญหา แล้วครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีก?”

ก่อนที่ฉินกวนจะอธิบาย หวังไห่เหลียงก็เดินเข้ามา โซ่สีทองสะบัดไปมาขณะที่เขาเดิน เขาทักทายปู้ฉิงลู่และพูด “มีอะไรกัน? นายรู้จักเขา? เขามาจากไหน?”

ปู้ฉิงลู่ขยี้บุหรี่ลงที่ที่เขี่ยบุหรี่และจุดอีกสองมวนสำหรับหวังไห่เหลียงและตัวเขาเอง  “หมอนี่ต้องเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับนายและบาร์ของนาย เขาใช้นายเพื่อปกป้องตัวเอง”

ฉินกวนยิ้มอายๆให้พวกเขา หวังไห่เหลียงดูภูมิใจขณะที่เขาถามฉินกวน “นายมาจากไหนกันเพื่อน? นายเคยได้ยินเกี่ยวกับชื่อเสียงของฉัน? นายต้องไว้หน้าฉันบ้าง”

ฉินกวนพยักหน้าอย่างเร็ว “พี่หวัง ผมเรียนที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ ผมแค่ขอความช่วยเหลือจากพี่เมื่อผมมีปัญหา”

หวังไห่เหลียงหันกลับไปและถามด้วยความสับสน “มีคนแบบนี้ในมหาลัยนั้นด้วยงั้นเหรอ?”

ปู้ฉิงลู่พูดไม่ออกกับความฉลาดของเขา “เขาบอกว่าเขาเป็นนักศึกษาที่มหาลัยนั้น แต่เขาต้องรู้จักนายจากที่ไหนสักแห่ง อย่างน้อยหมอนี่ก็น่าสนใจ”

หวังไห่เหลียงหัวเราะเสียงดังและตบโต๊ะ เขายกนิ้วให้ฉินกวน “เพื่อน นายต้องเป็นนักศึกษาระดับท็อปแน่ๆ เอาล่ะ ถ้านายเชื่อใจฉัน ฉันจะปกป้องนาย”

ฉินกวนรีบพยักหน้าและตอบ “เอาล่ะ ผมจะซื้ออะไรให้ดื่ม ขอบคุณที่ช่วยผมในวันนี้”

“โกหก! นายไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินในบาร์ของฉัน ฉันเลี้ยง” ฉินกวนยิ้มอีกครั้ง เขาคำนับปู้ฉิงลู่และหวังไห่เหลียงโดยผสานมือเข้าหาอีกข้างนึงตรงหน้าอก ทั้งสองคนเดินออกไปเพื่อทำอะไรบางอย่าง

ไม่นานหลังจากนั้น บัดไวเซอร์สองขวดและโค้กอีกขวดถูกวางบนโต๊ะของเขา นอกจากนี้เขายังได้กล่องป็อปคอร์นเป็นของขวัญจากพนักงานที่ยิ้มแย้ม

หวังไห่เหลียงปล่อยชายทั้งสอง เขาปล่อยพวกเขาไปพร้อมกับคำเตือน พวกเขาทั้งสองดูไร้เดียงสาขณะที่พวกเขาวิ่งหนีไป

เกิดอะไรกับโลกกัน? นี่ดูไม่มีเหตุผลเลย มีหลายสิบคนที่มากับพวกเรา แต่พวกเราเหลือเพียงแค่สองคน ชายที่เรียกพวกเรามาก็หายตัวไป พวกเราจะไม่ยกโทษให้เขา!

ทั้งสองไปสบทบกับกลุ่มคนที่ต้องการกระทืบแฟนเก่ากู้หลี่

ฉินกวนกินเบียร์เสร็จและตระหนักว่าดึกแล้ว เขาซื้อแฮมเบอร์เกอร์และน่องไก่สไปซี่ที่แมคโดนัลด์ตรงอีกฝากของถนน จากนั้นก็เรียกแท็กซี่เพื่อส่งฉงเนี่ยนเหว่ยกลับมหาวิทยาลัย

เมื่อฉงเนี่ยนเหว่ยเปิดประตู ฉินกวนก็กอดเธอจากข้างหลังและปลอบเธออย่างกะทันหัน “เหว่ยน้อย อย่ากลัวไปเลย!”

ฉงเนี่ยนเหว่ยเหยียบเท้าฉินกวนและขึ้นแท็กซี่ เธอโบกกำปั้นให้ฉินกวนขณะที่เธอปิดประตู

ฉินกวนนวดเท้าตัวเองขณะที่เขาเฝ้ามองรถแท็กซี่เซี่ยลี่สีเหลืองขับออกไป เขาทั้งเจ็บปวดและมีความสุขในเวลาเดียวกัน

แท็กซี่เกือบทั้งหมดในเมืองหลวงเปลี่ยนไป รถเมล์สีเหลืองถูกปลดเกษียณไปขับในเขตชนบท ห่างจากเขตเมืองคือรถเซี่ยลี่สีแดง ฉินกวนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ฮัมเพลงขณะที่เขาเดินกลับไปที่มหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ

หวังเหล่ยชะโงกหัวออกมาจากด้านหลังถังขยะในเขตที่พักอาศัยซึ่งห่างจากมหาวิทยาลัยครึ่งตึก เขามองไปรอบๆและไม่พบใครอยู่ ถนนเงียบกริบ

หวังเหล่ยลุกขึ้นยืนและสลัดใบผักที่ห้อยออกมาจากหัวของเขาออกไป นายไปอยู่ไหนมา นายเล่นกับแมวอยู่? ทำไมนายถึงหาอาหารในถังขยะในขณะที่ฉันกำลังซ่อนอยู่ตรงนั้น?

มนุษย์และแมวคุมเชิงกันและกัน มีเพียงถังขยะที่สามารถแยกพวกเขาออกจากกันได้ เมื่อฉินกวนมาถึง เขาก็พบหวังเหล่ยจ้องแมวด้วยความโกรธ

เขาตะโกนใส่หวังเหล่ยจากระยะไกล “นายไปทำอะไรตรงนั้น? นายเพิ่งหนีมา?” หวังเหล่ยเดินกลับไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับฉินกวนโดยไม่สนใจแมว “ฉันสะบัดพวกมันออกไปได้ ทำไมนายถึงอยู่คนเดียว? ฉันกำลังรออยู่ที่นี่ แต่ฉันไม่เห็นคนอื่นๆผ่านมาเลย”

ฉินกวนบอกหวังเหล่ย “รอพวกเขาในหอพัก มีกลิ่นอะไรออกมาจากตัวนายกัน?”

กลิ่นนั้นคือกลิ่นอะไร? กลิ่นถังขยะยังไงล่ะ

ในตอนที่พวกเขาถึงหอพักและหวังเหล่ยอาบน้ำในห้องน้ำเสร็จ  หลิวเสี่ยวหยาง มู่เล่อเจียงและเย่ตงก็กลับมา ขาดเพียงคนเดียวคือหลี่เจี้ยน

รูมเมทของเขาเริ่มห่วงเขา พวกเขาประสบความสำเร็จในการหลบหนีด้วยการติดหนี้หลี่เจี้ยนซึ่งดึงดูดความเกลียดชังของศัตรูมากที่สุด เขามีพละกำลังอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณของเขาก็กล้าหาญ

หัวหน้าแก๊งของศัตรูโฟกัสเขาเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นคนไล่ตามจะต้องไล่ล่าเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

พวกเขากำลังคิดที่จะตามหาหลี่เจี้ยนด้านนอก แต่เขาก็กลับมาพร้อมกับฮัมเพลง เขาดูปลอดภัยและสบายดี มีเพียงดินบนเสื้อของเขาเท่านั้น

หลังขว้างก้อนดินที่มีหินอยู่ภายใน เขาก็สังเกตสถาพแวดล้อมและหลบหนีไปที่ป้ายแท็กซี่ที่อยู่ไม่ไกลจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

ชายนักกล้ามรู้สึกอับอายและโกรธ เขาจ้องรถแท็กซี่ที่เพิ่งขับออกไป โชคดีที่เตรียมการมาดี หลี่เจี้ยนขึ้นรถแท็กซี่สำเร็จและนั่งไปรอบๆสักครู่หนึ่งก่อนที่จะกลับไปมหาวิทยาลัย หลังทานมื้อเย็นเสร็จ เขาก็ค่อยๆเดินกลับไปที่หอพักของพวกเขา

พวกเขานั่งอยู่ในหอพัก มองหน้ากันและเริ่มหัวเราะ นี่เป็นละครชายแย่งหญิง แต่ผลลัพธ์กลับน่าตื่นเต้น หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ในหอพักก็ดังขึ้น

มู่เล่อเจียงและอ้ายหมี่นาสนทนากันอย่างสนิทสนม พวกเขากลายเป็นคู่รักกันจริงๆในขณะที่เย่ตงสารภาพว่าเขาชอบสาวจากทางภาคอีสานจีน

พวกเขาทุกคนเป็นคนหนุ่มสาวที่เฉลียวฉลาด ฉินกวนนึกถึงตัวเอง ด้วยชายหนุ่มที่เฉลียวฉลาดหลายคนรอบตัว เขารู้สึกกดดัน แม้ว้าพวกเขาจะเป็นนักศึกษาปี1 พวกเขาก็คิดถึงโชคชะตาของ*ความสัมพันธ์ระยะไกล

*Long Distance Relationship – คือการที่คู่รักอยู่ไกลหรือห่างจากกัน

เหตุการณ์เลือนหายไปตามเวลา เพื่อเพิ่มประสบการณ์อันน่าตื่นเต้นในชีวิตมหาลัยของพวกเขา

………………

ฉินกวนยุ่งจริงๆ วันหยุดสุดสัปดาห์ของเขาถูกยึดโดยศาสตราจารย์หลี่ เขาก้าวเข้าสู่เส้นทางการเรียนรู้ของแนวคิดทางศิลปะ บรรยากาศและไอเดีย ซึ่งต้องใช้ความเข้าใจของตัวผู้เรียนรู้เอง ถึงจะมีความจำดีก็ไม่ช่วยอะไรในเวลานั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความเข้าใจส่วนบุคคล

คะแนน 4.3/5. จาก 3 ผู้ให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...