ตอนที่แล้วตอนที่ 42: ในฐานะศาสตราจารย์ คุณจะต้องเป็นคนตัดสิน
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 44: เครื่องทำความเย็นทำงานด้วยมือ

ซุนชิงใช้นิ้วสัมผัสหลังของคางคกสีเขียว จากนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าขึ้นมาเช็ดนิ้ว

 

“โดยปกติแล้ว พิษของคางคกไม่ได้รุนแรงมาก พวกเรายินดีสัมผัสพวกมันด้วยมือเปล่า ตราบใดที่พวกเราไม่ได้รับพิษเข้าไปในดวงตา หรือกินมันเข้าไปล่ะก็ ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับพวกเราหรอก” ซุนชิงพูดต่อ

 

“อ้ออ..งั้นหรอครับ” เหยินปาเชียนตอบกลับ เขาพยายามกลั้นไม่ให้หัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็ทำหน้าจริงจังและตอบกลับ “คนที่ให้คางคกสีเขียวตัวนี้บอกกับผมว่ามันมีพิษรุนแรง ถ้าใครไปสัมผัสมันเข้า จะทำให้เจ็บปวดและคันจนทนไม่ไหว นั่นเป็นเหตุผลที่ผมระวังมันมากในช่วงไม่กี่วันนี้”

 

“จริง ๆ แล้วมีคางคกไม่กี่สายพันธุ์ที่มีพิษรุนแรง แต่เจ้าตัวนี้ไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้นหรอกครับ” ซุนชิงตอบพร้อมกับพยักหน้า

 

ก่อนที่ซุนชิงจะพูดจบ เขาก็รู้สึกคันบนปลายนิ้วของเขาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าพิษเริ่มออกฤทธิ์หรือเปล่า

 

“ผมขอไปล้างมือก่อนนะ” ซุนชิงพูดออกมาแล้วก็รีบเข้าไปในห้องน้ำ

 

มีห้องน้ำอยู่ในออฟฟิศของพ่อของเฉินชิ่ง ผ่านไปหนึ่งนาที ซุนชิงก็ออกมาด้วยสีหน้าแปลก ๆ ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามที่จะอดทนกับอะไรบางอย่างอย่างถึงที่สุด

 

“ขอโทษนะ เจ้าตัวนี้เรียกว่าคางคกสีเขียวใช่มั้ย ? ถึงจะไม่ได้เป็นคางคกมีพิษสายพันธุ์ที่ผมรู้จัก แต่ก็มีผลกับคนได้โดยการสัมผัสกับผิวหนัง เมื่อดูตัวมันแล้ว ความเป็นพิษของมันรุนแรงมากทีเดียว” ขณะที่ซุนชิงพูดออกมา เขาโชว์แขนขวาของเขาให้ทุกคนดู มีคนหนึ่งมองเห็นจุดแดงที่เกิดขึ้นบนแขนขวาใต้ข้อมือของเขาลงไป

 

“ผมไม่เคยเห็นบันทึกเกี่ยวกับคางคกสายพันธุ์นี้มาก่อนเลย น่าจะเป็นสายพันธุ์ลึกลับ และมีมูลค่าในการวิจัยเป็นจำนวนมากเลยล่ะครับ”

 

“แต่ผมคงต้องไปโรงพยาบาลก่อน ก่อนที่ผมจะออกไป ผมอยากจะบอกว่าผมมีความสุขมากที่ได้เข้าร่วมในทีมนี้” ซุนชิงบอกกับทุกคนพร้อมกับพยายามยิ้มให้

 

“ศาสตราจารย์ซุน คุณไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่มั้ยครับ ?” พ่อของเฉินชิ่งยืนขึ้นและถามออกมา สูซานก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจดูแขนของซุนชิงด้วยเช่นกัน

 

“จากปฏิกิริยาที่ผมได้รับในตอนนี้ ผมคิดว่าไม่ทำให้ถึงตายหรอก ถึงยังไงก็เถอะ เพราะคางคกสีเขียวเป็นสายพันธุ์ที่ลึกลับ ผมไม่ปฏิเสธความเป็นไปได้ในความเป็นพิษของมันว่าเป็นของหายาก หรือแม้แต่ชนิดที่ลึกลับก็ตาม”

 

เหยินปาเชียนมองไปที่ซุนชิงด้วยความสับสน เขาไม่ทำตัวเหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่เพิ่งได้รับสารพิษ

 

เขาไม่สงสัยในตัวศาสตราจารย์เลย ตำแหน่งของเขาสูงกว่านักบุญซะอีก ตำแหน่งที่ต่ำกว่านั้นก็จะเป็นนักรบถูกต้องมั้ย ?

[เหยินปาเชียนอ้างถึงระดับอาชีพในเกมส์ MMORPG]

 

เหยินปาเชียนเริ่มชื่นชมในตัวเขา เมื่อซุนชิงพูดจบและกำลังจะเดินออกไป เหยินปาเชียนก็รีบตะโกนเรียกเขา “ศาสตราจารย์ซุน ผมมียาแก้พิษอยู่ที่ตัวผมนะครับ”

 

ซุนชิงหันไปบอกกับเหยินปาเชียน “ผมก็ว่างั้นแหละ การพกสิ่งมีชีวิตที่มีพิษลึกลับและมีปฏิกิริยาไว้กับตัว คุณคงโง่มากถ้าคุณไม่ได้พกยาแก้พิษไว้กับตัว”

 

หน้าของเหยินปาเชียนเขม่น เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะถูกใจหรือเกลียดคน ๆ นี้

 

ถึงยังไงก็เถอะ วิธีการพูดของเขานั้นเป็นอะไรที่น่ารำคาญจริง ๆ

 

จากนั้น เหยินปาเชียนก็หยิบถุงกระดาษใบเล็กออกมาจากกระเป๋าของเขา ข้างในมีกลีบดอกไม้ตากแห้งบรรจุอยู่

 

“บดให้ละเอียด แล้วแช่น้ำ แล้วก็เอาไปใช้กับผิวของคุณนะครับ” เหยินปาเชียนแนะนำ

 

“เอาล่ะ ผมคิดว่าคุณไม่ต้องการมันแล้วใช่มั้ย ? ผมจะช่วยเหลือตัวเองก่อน” ซุนชิงหยิบกลีบดอกไม้ออกมาและใส่เข้าไปในถุงกระดาษใบเล็ก

 

เมื่อเป็นพยานให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว เหยินปาเชียนยังคงพูดไม่ออกต่อไป

 

ซุนชิงฉีกกลีบดอกไม้และโรยลงในถ้วย แล้วเขาก็หยิบปากกาขึ้นมาและใช้น้ำร้อนเพื่อให้หัวปลายร้อนขึ้นเพื่อฆ่าเชื้อ จากนั้น เขาก็บดกลีบดอกไม้ที่หั่นด้วยปากกาที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นถามเหยินปาเชียน “ใช้น้ำร้อนหรือน้ำเย็น ?”

 

เหยินปาเชียนกางแขนออกแล้วก็ตอบกลับ “ผมไม่แน่ใจนะครับ ผมคิดว่าน่าจะใช้น้ำเย็น ?”

 

ซุนชิงหยิบกระดาษทิชชู่่ขึ้นมาและห่อกลีบดอกไม้ที่บดละเอียดแล้ว จากนั้นเขาก็เทน้ำเย็นลงในกระดาษทิชชู่เล็กน้อยแล้วก็ป้ายบนแขนของตัวเอง

 

ผ่านไปสิบนาที แขนขวาของเขาก็ปกคลุมไปด้วยรอยแดง ราวกับว่าเขาติดเชื้อโรค มันดูน่ากลัวจริง ๆ ซุนชิงพูดขึ้นมา “อาการเจ็บปวดและอาการคันหายไปแล้ว มันได้ผล”

 

ต่อจากนั้น เขาก็เทน้ำเพิ่มเข้าไปในกลีบดอกไม้บดและป้ายบนแขนอีกครั้ง ซุนชิงและสูซานสังเกตกระบวนการบำบัดรักษาอย่างตั้งอกตั้งใจ ผ่านไปอีกสิบนาที จุดแดงก็เริ่มลดขนาดลง

 

“ยาแก้พิษนี้มีประสิทธิภาพมาก ประสิทธิภาพของมันดีมาก ดอกไม้ชนิดนี้คืออะไรเหรอ” ซุนชิงถาม

 

“ดอกไนน์วูดครับ” เหยินปาเชียนตอบ

 

“มันใช้ได้กับอย่างอื่นมั้ย ?”

 

“ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เหยินปาเชียนตอบด้วยความจริงใจ

 

ซุนชิงพยักหน้า จากนั้นเขาก็พูดกับพ่อของเฉินชิ่ง “มันคุ้มค่ากับการค้นคว้า เมื่อไหร่พวกเราจะเริ่มการวิจัยได้หรอครับ ?”

 

“เริ่มได้เลยครับ ยังมีอุปกรณ์บางอย่างที่ยังมาไม่ถึง แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการวิจัยระยะแรกหรอกครับ” พ่อของเฉินชิ่งพูดออกมา

 

ต่อไปพวกเขาเริ่มคุยที่ห้องปฏิบัติการ เหยินปาเชียนกับเฉินชิ่งไม่สนใจเรื่องนี้และเดินออกจากออฟฟิศของพ่อของเฉินชิ่ง เพื่อไปสูบบุหรี่

 

เมื่อเหยินปาเชียนหันหลังไปมอง พ่อของเฉินชิ่งก็ยิ้มให้ เหยินปาเชียนกล่าวอย่างชัดเจนว่าเขาจะไม่มีส่วนร่วมกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอนาคต

 

เขาพอใจกับพฤติกรรมแบบนี้มาก ในตอนแรกเขากลัวว่าเหยินปาเชียนต้องการแบกรับภาระหน้าที่ในธุรกิจนี้ด้วยความประมาทของชายหนุ่มสุขภาพดี และก่อแต่ปัญหาเท่านั้น

 

สถานะปัจจุบันของกิจการกำลังไปได้ดี ตราบใดที่พวกเขาประสบความสำเร็จในการพัฒนาครีมโคลนดำ เขาอาจได้รับศักดิ์ศรีและสถานภาพ และเหยินปาเชียนก็จะได้กำไรเป็นส่วนใหญ่

 

 

 

เหยินปาเชียนกำลังสูบบุหรี่อยู่กับเฉินชิ่งนอกออฟฟิศของพ่อของเฉินชิ่ง นี่ก็นานมากแล้วตั้งแต่เขาสูบบุหรี่ครั้งล่าสุด ถึงการสูบบุหรี่เพียงครึ่งมวลทำให้เขามึนหัวก็จริง แต่ก็ทำให้รู้สึกดีในขณะเดียวกัน

 

“แล้ว..? คืนนี้พวกเราจะไปสนุกกันมั้ย ?” เฉินชิ่งสะกิดแล้วก็ถามเหยินปาเชียน

 

“เอ้อจริงสิ.. เรามีอะไรจะถามนายน่ะ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างนายกับเพื่อนร่วมชั้นของเรา สรุปเป็นยังไงบ้าง ?” จู่ ๆ เหยินปาเชียนก็คิดถึงต่งไห่ฉิงขึ้นมา

 

“จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ ?” เฉินชิ่งกางแขนอย่างหมดหนทางและพูดออกมา “เมื่อเรารู้ว่าเค้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของนาย เราก็ส่งเค้ากลับไปยังที่พักของเค้า เราไม่ได้ขึ้นห้องไปกับเค้าหรอก เราเกรงว่าการเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับผู้หญิงที่เป็นพันธมิตรกับเรา มันลำบากมากเลยล่ะ”

 

“เจียงหนานอยู่ไหนอ่ะ ? พามากินข้าวเที่ยงด้วยกันดิ ช่วงนี้เรายุ่งมาก นี่ก็นานมากแล้วที่เราเจอเค้าครั้งล่าสุด”

 

“เค้าน่าจะทำงานอยู่ เดี๋ยวเราโทรบอกให้นะ”

 

เมื่อโทรหาเจียงหนานแล้ว เฉินชิ่งก็บอกกับเหยินปาเชียน “เค้ายังทำงานอยู่ พวกเราค่อยไปหาเค้าทีหลังนะ”

 

“แล้วคืนนี้นายจะมามั้ย ?” เฉินชิ่งถามอีกครั้ง “โชคดีของเราล่ะ เราอยู่นี่แล้ว มันจะไม่มีความหมายเลยนะถ้าไปสนุกคนเดียว”

 

“เราเป็นเพื่อนนายแค่คนเดียวรึไง ?” เหยินปาเชียนถามพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ผู้ชายที่มีอิทธิพลเช่นเฉินชิ่งสามารถหาเพื่อนดื่มและสนุกไปกับเขาในผับได้อย่างง่ายดายทีเดียว

 

“นายเป็นคนเดียวที่เราสามารถดื่มและพาหญิงกลับมาด้วยได้ยังไงล่ะ” เฉินชิ่งพูดพร้อมกับยักไหล่

 

พวกเขารออยู่ข้างนอกค่อนข้างนาน เมื่อพวกเขาเห็นซุนชิงและสูซานเดินออกจากออฟฟิศ พวกเขาก็คำนับให้กับทั้งสองคน

 

พวกเขาเดินกลับเข้าไปในออฟฟิศของพ่อของเฉินชิ่ง เพื่อกล่าวอำลาเขาและออกไปหาเจียงหนาน

 

พ่อของเฉินชิ่งเชิญเหยินปาเชียนมารับประทานอาหารกลางวัน แต่เหยินปาเชียนปฏิเสธคำเชิญของเขา เนื่องจากเขารู้สึกไม่สบายใจที่จะรับประทานอาหารกลางวันกับเขาเพียงลำพัง เขาจะสบายใจที่จะรับประทานอาหารกลางวันกับเฉินชิ่งมากกว่า

 

 

 

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว เฉินชิ่งก็กลับไปที่บริษัทกฎหมายของตัวเอง ในขณะที่เหยินปาเชียนไปซื้อเสื้อผ้าสองชุด แล้วก็กลับบ้านเพื่อเข้าเน็ต

 

ตอนนี้ปัญหาของสูตรครีมโคลนดำถูกแก้ไขแล้ว เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นปลิดทิ้ง

 

ตราบใดที่ครีมโคลนดำประสบความสำเร็จในการพัฒนาและจำหน่ายในตลาด เงินจะไหลเวียนเข้าสู่กระเป๋าของเขา หากเป็นเช่นนั้น เขาก็จะไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองอีกต่อไป

 

เหยินปาเชียนหาเวลาโทรหาครอบครัว โดยปกติแล้ว เขามักจะถูกแม่ของเขาบ่นเป็นชุด พอโทรไปได้ครึ่งสาย พ่อของเขาก็รับสายและถามเกี่ยวกับบริษัทของเขา เขาเตือนเหยินปาเชียนหลายอย่าง เช่น ให้ตื่นตัวอยู่เสมอ รู้จักระมัดระวัง อย่าฉ้อโกง เป็นต้น

 

 

 

ในคืนนั้น เหยินปาเชียนกับเฉินชิ่งไปที่ผับ และพวกเขาก็ไม่ได้กลับมามือเปล่า

 

หญิงที่เขาเลือกมาในคืนนี้ยังเด็กอยู่แต่เซ็กจัดพอตัว เมื่อผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนไปแล้ว ในตอนที่เหยินปาเชียนตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาเจ็บปวดมาก

 

เขามองไปที่ไหล่สีขาวดั่งหิมะที่เจิดจ้านอกผ้าห่ม เหยินปาเชียนก็ถึงกับส่ายหน้า

 

ทั้งสองฝ่ายมีเพศสัมพันธ์กันเท่านั้น พวกเขาไม่จำเป็นต้องติดต่อกันอีก เมื่อใส่เสื้อผ้าแล้ว เหยินปาเชียนก็เตรียมตัวกลับบ้านนอน

 

เมื่อเขาเปิดประตูห้อง ชายที่มีรอยคล้ำใต้ตาก็โผล่ออกมาจากด้านหลังประตูตรงข้ามกับห้องของเขา และชูนิ้วบอกให้เขาเงียบ

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...