ตอนที่แล้วตอนที่ 37: ถุงยางช่วยชีวิต
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 39: ความเคารพ

หลังจากที่รออยู่ที่ประตูเป็นเวลาเกือบครึ่งวัน และได้ดูผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาในโลกนี้ ก็นับว่าเป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับเหยินปาเชียน มันค่อนข้างนานพอสมควรกว่าเขาจะเห็นเฉินจี่เซิงกลับเข้ามาอย่างรีบร้อน

 

คนที่เดินอยู่ข้างเขาก็คือชายร่างกำยำนั่นเอง

 

เมื่อดูจากความสุขบนหน้าเขาแล้ว เหยินปาเชียนก็รู้ได้ว่าภารกิจนี้ประสบความสำเร็จแล้ว การที่เขารู้วิธีการนั้นได้ช่วยชีวิตคนไว้ เขารู้สึกยินดีและได้ยิ้มออกมา

 

“ท่านเหยิน เพราะความพยายามของท่านทำให้เธอรอดชีวิตแล้ว” เฉินจี่เซิงพูดออกมาพร้อมกับคว้ามือของเหยินปาเชียน

 

“ขอบคุณมากขอรับท่าน ขอบคุณท่านมาก” พ่อหนุ่มร่างกำยำกอดเหยินปาเชียนแน่น ๆ แบบการกอดแบบหมีอย่างมีความสุข เขาได้ยินเสียงกระดูกขบกันดังเปรี้ยะ เขาแทบจะหายใจไม่ออก และตระหนักได้ว่าทำไมจึงเรียกว่าการกอดแบบหมี มันเหมือนกับการถูกหมีกอด แรงบีบอัดที่หน้าอกทำให้เขาหายใจลำบาก

 

เขาพยายามที่จะคลายตัวเองจากอ้อมกอดของพ่อหนุ่มร่างกำยำด้วยความช่วยเหลือจากเฉินจี่เซิง เขากำลังดิ้นรนเพื่อที่จะหายใจ และผู้ชายคนนี้ก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเกือบจะฆ่าผู้มีพระคุณของเขาเองแล้ว เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเตะเป้า

 

“ข้าไม่มีทรัพย์สมบัติมีค่ามากเท่าไหร่ สมบัติที่มีค่าที่สุดของข้าคือมีดเล่มนี้ ซึ่งข้าจะมอบให้ท่าน” พ่อหนุ่มร่างกำยำหยิบมีดออกมาจากเอวแล้วก็มอบให้เขา

 

“ข้าไม่ต้องการหรอก เก็บเอาไว้เถอะ ข้ายินดีมากที่จะช่วยชีวิตผู้คนน่ะ” เหยินปาเชียนปฏิเสธข้อเสนออย่างรวดเร็ว

 

“ชาวต้าเย่าจะกระทำการเนรคุณเช่นนั้นได้ยังไงกัน ? ท่านช่วยชีวิตเมียข้าไว้ ตราบใดที่ข้าสามารถเสนอให้ท่านได้ ท่านก็แค่เอาทุกอย่างที่ท่านต้องการไป มีดนี้เป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดของข้า แล้วข้าก็จะมอบให้ท่านเพื่อแสดงความขอบคุณยังไงล่ะ” พ่อหนุ่มร่างกำยำมองเหยินปาเชียนอย่างจริงจังด้วยความสุขที่แท้จริง

 

“ท่านเหยิน รับมันไว้เถิด ถ้าไม่รับล่ะก็ เขาจะรู้สึกไม่สบายใจเอานะ” เฉินจี่เซิงพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่ร่าเริง

 

“อันนี้สำหรับท่าน ข้าขอตัวจะกลับไปดูลูกชายของข้าก่อน” เมื่อพ่อหนุ่มร่างกำยำพูดเสร็จ เขาก็หันหลังเดินออกไปด้วยอารมณ์ที่ร่าเริง

 

“ชาวต้าเย่าทุกคนก็เป็นแบบนี้แหละ แล้วท่านจะคุ้นเคยกับวิถีชีวิตของพวกเขาเอง” เฉินจี่เซิงหัวเราะออกมาแล้วก็พูดขณะมองไปที่ร่างของชายร่างกำยำที่ห่างออกไป

 

เหยินปาเชียนมองดูมีดสั้นพร้อมกับด้ามหนังสัตว์และเก็บไว้ในปลอกหนังสัตว์ มันค่อนข้างหนักทีเดียว น้ำหนักประมาณ 5-6 ชั่ง

 

เขาเคยได้ยินผู้ดูแลฉีบอกว่าอาวุธเหล็กจากแคว้นต้าเย่ามีราคาแพงมาก มีดแบบนี้ คนธรรมดาไม่สามารถซื้อได้เลย ต่อให้เก็บเงินซักเดือนโดยไม่ต้องกินไม่ดื่มก็ตาม

 

แต่ถึงยังไง มีดเล่มนี้ก็ไม่ค่อยมีประโยชน์กับเขานักหรอก

 

สิ่งของจำพวกอาวุธโลหะนั้นมีราคาแพงในต้าเย่า แต่เขาสามารถหาบนดาวโลกได้อย่างง่ายดาย

 

 

 

เมื่อเห็นชายร่างกำยำหายเข้าไปในฝูงชนแล้ว เหยินปาเชียนก็ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง เขาถือมีดแล้วก็เดินเข้าไปในบ้านกับเฉินจี่เซิง

 

เมื่อเฉินจี่เซิงกลับมาแล้ว ทุกคนที่อยู่ข้างในก็ลุกขึ้นและทักทายเขา “คุณหมอเฉิน !คุณหมอเฉิน !”

 

เขาพบว่าผู้คนที่นี่นับถือในตัวเขาเป็นอย่างมาก

 

แม้ว่าชาวต้าเย่ามักจะไม่ชอบคนต่างแคว้น คนอย่างเฉินจี่เซิงนั้นกลับได้รับการเคารพในทุกที่ที่เขาไป

 

ชาวต้าเย่านั้นเกลียดชังความโลภของพ่อค้าต่างแคว้น คนต่างแคว้นที่เข้ามาในต้าเย่าแล้วทำหัวสูง และคนต่างแคว้นมองเหยียดคนพื้นเมืองว่าเป็นคนป่าเถื่อน

 

เมื่อมาถึงโต๊ะดูแลคนไข้แล้ว เฉินจี่เซิงก็ชี้ไปที่แผ่นไม้ที่แขวนอยู่บนผนังที่มีอักษรเขียนไว้ เหยินปาเชียนเคยเห็นแผ่นไม้นี้มาก่อน แต่เขาไม่รู้ว่าบนแผ่นไม้เขียนว่าอะไร

 

เมื่อเห็นเฉินจี่เซิงชี้ไปที่แผ่นไม้ เหยินปาเชียนก็ถามออกมา “บนนั้นเขียนว่าอะไรหรอ ?”

 

“บนนั้นเขียนว่า ‘ห้ามเข้ามากอดคุณหมอเด็ดขาด’ น่ะ” เฉินจี่เซิงกระซิบอย่างเศร้าใจ

 

“…” เหยินปาเชียนถึงกับเงียบกริบ

 

ดูเหมือนว่าการได้รับความรักและความเคารพนับถือก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ จากสิ่งที่เหยินปาเชียนรู้ มีชาวต้าเย่าเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีความรู้ และมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณหมอเฉินเลยที่จะอยู่รอดได้จนถึงตอนนี้

 

ทั้งสองคนเข้าไปภายในห้อง และดวงตาของพวกเขาก็ค้างอยู่ที่วัตถุที่เหยินปาเชียนกำลังถืออยู่

 

“ท่านอยากได้อะไรจากที่นี่มั้ย ?” เฉินจี่เซิงกล่าวอย่างเรียบง่าย

 

สิ่งนี้ไม่เพียงแต่สามารถช่วยชีวิตคนได้เท่านั้น มันยังมีประสิทธิภาพเป็นอย่างมากอีกด้วย

 

“อยากได้สูตรกับส่วนผสมในการทำครีมโคลนดำน่ะ” เหยินปาเชียนพูดออกมา

 

แล้วเฉินจี่เซิงก็ลังเล ยาเพนิซิลลินที่เหยินปาเชียนพูดถึงก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่เขาต้องการโดยด่วน นอกจากนี้ ตามคำอธิบายของยาก็สามารถนำมาใช้เพื่อช่วยชีวิตได้อีกมากมายทีเดียว

 

แต่ทว่า สตรีมีครรภ์ที่เสียชีวิตจากการตกเลือดหลังให้กำเนิดนั้นก็ถือว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นประจำ การได้พบเห็นแต่ละครั้งทำให้เขารู้สึกเสียใจในฐานะที่เขาเป็นพยานให้กับชีวิตวัยสาวที่ถูกพรากไป

 

ส่วนใหญ่พวกเธออยู่ในช่วงวัยรุ่น ซึ่งยิ่งน่าสงสารมากขึ้นไปอีก

 

“ข้าเพียงต้องการสูตรและส่วนผสมที่ใช้ทำครีมโคลนดำ ตามที่ข้าบอกท่านก่อนหน้านี้ ข้าจะสอนวิธีการทำยาเพนิซิลลิน เพื่อแลกกับสิ่งเหล่านี้ ข้าจะมอบความรู้เหล่านี้แก่ท่าน สิ่งเหล่านี้จะสร้างผลประโยชน์ได้มากเมื่ออยู่ในมือของท่าน”

 

“แต่ยังไงซะ ข้าขอแนะนำให้ท่านมอบสิ่งเหล่านี้ให้หมอตำแย แล้วก็สอนวิธีใช้ให้พร้อมสำหรับเหตุฉุกเฉิน” เหยินปาเชียนพูดออกมา

 

เฉินจี่เซิงหันหน้าไปหาเหยินปาเชียน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก็โค้งคำนับ

 

“ข้าขอขอบคุณแทนพวกเขาด้วย” เฉินจี่เซิงกล่าวด้วยความจริงใจ

 

“ไม่เป็นไรหรอก สิ่งเหล่านี้ไม่ค่อยมีประโยชน์กับข้ามากนักหรอก” เหยินปาเชียนอธิบายแล้วก็พยักหน้า เขาซื้อ 100 กล่องได้ในราคาเพียง 2,000 หยวนเท่านั้น นอกจากนี้ เข็มฉีดยาและหลอดสวนนั้นเพิ่มเงินอีกเพียงไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้นเอง

 

เงินจำนวนนี้ที่ดาวโลกไม่ได้ถือว่ามากมาย ในตอนนี้ เขาไม่ต้องใช้เงินจำนวนมาก ๆ ก็สามารถช่วยชีวิตผู้คนนับได้นับไม่ถ้วนในโลกนี้ได้

 

“สิ่งเหล่านั้นต้องแช่น้ำร้อนเพื่อฆ่าเชื้อ หากท่านต้องการนำมาใช้ใหม่ ส่วนของที่เหลือก็สามารถใช้อย่างอื่นแทนได้ เช่น กระเพาะปลา กระเพาะปัสสาวะของสัตว์ หรือลำไส้ เป็นต้น ทุกคนสามารถทดลองเพื่อพิจารณาว่าอะไรเหมาะสมได้” เหยินปาเชียนแนะนำซ้ำไปซ้ำมา

 

“พวกเราแล้วรู้ว่าจะทำอะไร พวกเราจะเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับวิธีการพวกนี้ให้กับเหล่าหมอตำแย นี่เป็นวิธีการช่วยชีวิต และทุกคนควรจะรู้เอาไว้” เฉินจี่เซิง พยักหน้าและกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

 

เหยินปาเชียนหัวเราะออกมา บุคลิกของเฉินจี่เซิงนั้นค่อนข้างดูดีทีเดียว

 

“เอาล่ะ ตอนนี้ก็ช้าแล้ว ข้าจะสอนวิธีทำยาเพนิซิลลินให้นะ” เหยินปาเชียนพูดออกมา

 

ในขณะที่รอให้เฉินจี่เซิงไปเอาผลไม้ขึ้นรามา เหยินปาเชียนก็สอนวิธีการเพาะเลี้ยงของเหลวและการกรองแก่เขา

 

ขั้นตอนส่วนใหญ่ถูกอธิบายโดยการยกตัวอย่างและไม่ได้ลงมือทำจริง ๆ

 

เวลาจะไม่พอหากทำทุกขั้นตอน นอกจากนี้ สิ่งของบางอย่างยังขาดอยู่

 

สิ่งของอย่างเช่นข้าวและน้ำส้มสายชูสามารถซื้อได้ ส่วนสาหร่ายทะเลและน้ำด่างนั้น พวกเขาต้องการให้เฉินจี่เซิงหาสารละลาย

 

เฉินจี่เซิงใช้ปากกากับกระดาษเพื่อบันทึกขั้นตอน ในบางครั้ง เขาก็ตั้งคำถามขึ้นมาด้วย

 

กว่าพวกเขาจะเสร็จงานก็ตกกลางคืนแล้ว เหยินปาเชียนให้คำแนะนำแก่พวกเขาซ้ำไปซ้ำมา “จำไว้ว่าบางคนอาจจะแพ้ยาเพนิซิลลิน ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมา ให้หยุดยาจะดีที่สุด”

 

เฉินจี่เซิงนั้นเหนื่อยไปกับการ จดตลอดช่วงบ่าย แล้วเขาก็วางปากกาลง เขาพยักหน้าให้รู้ว่าเขาเข้าใจแล้ว ยาตัวเดียวกันที่แนะนำสำหรับอาการป่วยแบบเดียวกันนั้น อาจไม่ทำให้เกิดผลลัพธ์แบบเดียวกันกับทุกคนซึ่งก็เป็นสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว

 

เหยินปาเชียนเปิดดูบันทึก เขาไม่สามารถแปลความหมายได้แม้แต่คำเดียว ชาวโลกอาจเห็นว่าเป็นการเขียนด้วยลายมือเหมือนตีนไก่เขี่ยก็เป็นได้

 

“ใครบอกว่าลายมือหมออ่านง่ายวะ ?” เหยินปาเชียนคิดในทันที

 

“พวกนี้คือพื้นฐาน” เหยินปาเชียนยื่นหนังสือให้กับเฉินจี่เซิง

 

“หนังสือทั้งสามเล่มนี้ เล่มนึงคือไทฟอยด์และโรค และอีกสองเล่มเกี่ยวกับกายวิภาคศาสตร์ หนังสือพวกนี้อยู่บนพื้นฐานของทฤษฎีทางการแพทย์ที่แตกต่างกัน ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับการมอง การได้ยิน การถาม และการเต้นของชีพจร แต่ท่านสามารถใช้เพื่ออ้างอิงได้ ท่านมักจะไม่เข้าใจความหมาย แต่ถึงยังไง ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาแล้ว ไว้ข้าจะแปลให้ท่านเมื่อข้าว่างนะ”

 

เฉินจี่เซิงรับหนังสืออย่างระมัดระวัง เขารู้ถึงคุณค่าของหนังสือโดยเฉพาะหนังสือจากอีกโลกหนึ่ง บางทีความรู้เหล่านี้อาจจะมีวิธีแก้ปัญหาที่ทำให้เขาลำบากอยู่ก็ได้ การจะประเมินคุณค่าได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

เขามองผ่าน ๆ สองครั้ง แต่เขาไม่เข้าใจคำศัพท์ในหนังสือไทฟอยด์และโรคเลย

 

อีกสองเล่มเกี่ยวกับกายวิภาคศาสตร์มนุษย์และมีรูปภาพมากมาย

 

เฉินจี่เซิงมองดูแล้วก็ถามออกมา “พวกเขาทำการศึกษาค้นคว้าได้ยังไงกัน ?พวกเขาวาดภาพให้เหมือนจริงได้ยังไงกัน ?”

 

“พวกเขาอาจจะใช้ซากศพในการทำการศึกษาค้นคว้าน่ะ” เหยินปาเชียนตอบด้วยความไม่แน่ใจ เขาไม่ค่อยเข้าใจอะไรเกี่ยวกับการพัฒนายาแผนตะวันตกมากนัก

 

“ไม่ว่าการศึกษาค้นคว้าจะดำเนินการยังไง ความรู้ก็ไม่มีทางผิดพลาดได้”

 

“ก็จริง” เฉินจี่เซิงพยักหน้าเห็นด้วย

 

“ข้าขอตัวก่อนแล้วข้าจะกลับมาในอีกไม่กี่วันนะ” เหยินปาเชียนมองไปบนท้องฟ้าและคิดว่าเขาควรจะออกมาก่อน เขาสงสัยว่าจะมีปัญหาอะไรกับเขาหากเขากลับมาช้า และองค์จักรพรรดินีได้ส่งคนมาดูเขาหรือเปล่า

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...