ตอนที่แล้วตอนที่ 36: รางวัลปลอบใจ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 38: ห้ามเข้ามากอดคุณหมอเด็ดขาด

สมุนไพรหลากหลายชนิดถูกนำไปวางไว้ทั่วทุกมุมร้าน ทุกคนจะได้กลิ่นหอมของยาจีนเมื่อเดินเข้ามาในร้าน

 

ทั้งสามคนวางสิ่งของลง เถิงหูหลุและเถ่เตารู้สึกเบื่อ พวกเขาเดินดูรอบ ๆ ร้าน ขณะเดียวกัน เหยินปาเชียนก็หยิบหนังสือไทฟอยด์และโรคออกมา

 

มันถูกเขียนด้วยอักษรจีนตัวย่อ ดังนั้นเฉินจี่เซิงจึงไม่สามารถแปลความหมายได้อย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น เหยินปาเชียนก็ต้องอ่านให้เขาฟัง เขาต้องทำความคุ้นเคยกับมันก่อนเพื่อที่เขาจะสามารถประหยัดเวลาได้ในภายหลัง

 

เมื่ออ่านหนังสือได้สักพัก เขาก็ได้ยินเสียงความโกลาหลดังมาจากข้างนอกร้าน

 

“คุณหมอ ! คุณหมอ ! ช่วยด้วย !” ชายร่างกำยำตะโกนออกมา

 

“ใจเย็นก่อน เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ ?” เฉินจี่เซิงเงยหน้าขึ้นแล้วก็ถามออกมา

 

“เมียของข้าเพิ่งคลอดลูกชายออกมา แต่เธอตกเลือดไม่หยุดเลย ! คุณหมอ ช่วยมอบยาจินชวงให้ข้าที” ชายร่างกำยำร้องไห้

(จินชวง (金疮: Jīnchuāng) คือ ยาที่ใช้ในการห้ามเลือดและรักษาบาดแผล ยาชนิดนี้มักพบได้ในนิยายกำลังภายใน)

 

เฉินจี่เซิงขมวดคิ้ว เขารู้สถานการณ์เป็นอย่างดี ถ้าไม่สามารถห้ามเลือดได้ทันเวลา ยาจินชวงจะไม่มีประโยชน์เลย

 

“ยาจินชวงน่ะไม่ค่อยมีประโยชน์ในการห้ามเลือดหลังจากการคลอดลูกนะ พวกเราต้องห้ามเลือดให้เร็วที่สุด” เฉินจี่เซิงพูดออกมาตรง ๆ

 

“ข้ารู้แล้ว..ข้ารู้ แต่ข้าจะห้ามเลือดได้ยังไงล่ะ ?” ชายร่างกำยำตะโกนออกมา ตาของเขาแดงก่ำและเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

 

การเสียชีวิตที่เกิดจากการตกเลือดอย่างหนักหลังการให้กำเนิดถือเป็นเรื่องธรรมดามาก ชายร่างกำยำได้ยินมาว่ามีหลายสิบเคสดังกล่าวเกิดขึ้นทุกปี สถิตินี้ได้ยินจากปากต่อปาก ซึ่งวิธีการสื่อสารและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมยังมีข้อจำกัด ดังนั้น จะต้องมีเคสที่ไม่มีการรายงานอีกหลายเคสเลยทีเดียว

 

เพราะฉะนั้น เมื่อชายร่างกำยำได้รู้ว่าภรรยาของตัวเองตกเลือดอย่างหนักแล้ว เขาก็ตื่นตระหนกและรีบวิ่งไปที่นี่ในทันที

 

หน้าของเฉินจี่เซิงนั้นเครียดด้วยความกังวลใจอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าโลกนี้จะไม่มีข้อบังคับที่เข้มงวดเกี่ยวกับการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างชายกับหญิง แต่ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถจัดการกับอาการบาดเจ็บของผู้หญิงได้ ในขณะนี้ เขาก็ยังไม่มีวิธีแก้ปัญหาเลย

 

ในที่สุด เขาก็ได้ถอนหายใจแล้วก็พูดออกมา “ข้าจะมอบยาจินชวงท่าน กลับไปลองใช้ดูนะ”

 

กล่าวได้อีกนัยหนึ่ง เขากำลังจะปล่อยชีวิตของหญิงสาวคนนั้นไปตามยถากรรมนั่นเอง

 

เหตุการณ์แบบนี้มักเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ได้เลย

 

ในตอนนั้น ก็มีใครบางคนปรากฏตัวออกมาจากด้านข้างเฉินจี่เซิง

 

“ข้ารู้วิธีห้ามเลือด”

 

เมื่อเฉินจี่เซิงได้ยินประโยคนี้ เขาก็ตกตะลึง เขาหันไปรอบ ๆ แล้วก็ได้รู้ว่านั่นคือเหยินปาเชียน ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนและตบไหล่เหยินปาเชียนแล้วก็พูดออกมา “ท่านแน่ใจรึ ?”

 

“แน่ซะยิ่งกว่าแน่เลยล่ะ” เหยินปาเชียนพยักหน้า

 

เมื่อสักครู่ ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ภายในร้าน เขาก็ได้ยินว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้เผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เมื่อเขานำสิ่งเหล่านี้มา ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ

 

ในทางกลับกัน เขาก็รู้สึกว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์เช่นนี้มักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง

 

“พวกเราจะห้ามเลือดได้ยังไง ?” เมื่อชายร่างกำยำได้ยินคำพูดของเหยินปาเชียน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นแล้วก็แบกเหยินปาเชียนขึ้นบนไหล่

 

“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ !” เถ่เตาและเถิงหูหลุวิ่งออกจากร้าน ทันใดนั้น พวกเขาก็คว้าแขนของชายคนนั้นแล้วก็ล็อคตัวเขาไว้ ในขณะเดียวกัน เหยินปาเชียนก็ได้ล้มลงกับพื้น

 

“ขอโทษ..ข้าขอโทษจริง ๆ ข้าตื่นเต้นมาก ข้าจะช่วยห้ามเลือดให้เมียของข้าได้ยังไงบ้าง ?” ชายร่างกำยำไม่ได้ต่อต้านใด ๆ เขาก้มหน้าลงเพื่ออ้อนวอนบนราวกับเด็กที่เพิ่งโดนดุมา

 

“ปล่อยเขาไป” เหยินปาเชียนพูดออกมาเมื่อได้เห็นสีหน้าของชายคนนั้น ชายร่างกำยำคนนั้นไม่ได้จะทำร้ายเขา เขาทำโดยไม่ได้ตั้งใจ อย่างไรก็ตาม เขาใช้แรงไปเยอะในตอนที่แบกเหยินปาเชียนขึ้นมา

 

“ทั้งสองคน ตามข้ามาที” เหยินปาเชียนพูดกับเฉินจี่เซิงกับชายคนนั้น จากนั้น เขาก็พาทุกคนเข้าไปในร้าน

 

 

 

เมื่อทุกคนอยู่ในร้านแล้ว เฉินจี่เซิงก็ถามอย่างร้อนรนร้อนใจ “ท่านเหยิน แล้วพวกเราจะห้ามเลือดได้ยังไงรึ ?”

 

เหยินปาเชียนเปิดกระเป๋าของเขา ในนั้นเต็มไปด้วยถุงยางอนามัยหนึ่งพันชิ้น

 

เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วก็พูดกับทั้งสองคน “พวกเราจะใช้สิ่งนี้”

 

ดวงตาของเฉินจี่เซิงเบิกกว้างขึ้น แล้วเขาก็รีบถามออกมา “พวกเราจะทำอะไรกับมันรึ ?”

 

เหยินปาเชียนไปหากะละมังใส่น้ำ แล้วก็เอาหลอดสวนกับเข็มฉีดยาออกมาสาธิตให้พวกเขาดู

 

“อันนี้เรียกว่าถุงยางอนามัย หาหลอดที่สะอาดแล้วก็ผูกปากหลอดสวนเข้ากับถุงยางอนามัย จากนั้นก็ดันมันเข้ามดลูกของผู้หญิง”

 

เมื่อเหยินปาเชียนพูดเสร็จแล้ว เขาก็เงยหน้าขึ้นมองชายร่างกำยำ เมื่อเขาได้เห็นชายร่างกำยำกำลังมึนงง เขาก็พูดต่อ “ดันผ่านช่องคลอดเข้าไปในครรภ์ นั่นคือที่ที่ทารกอยู่”

 

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เหยินปาเชียนอธิบายให้คนอื่นรู้เกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว เขารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนนั้นรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าเขาซะอีก

 

ไม่ว่ายังไง เหยินปาเชียนก็จะต้องอธิบายขั้นตอนต่อไปให้ชัดเจน

 

เขาใช้เข็มฉีดยาเพื่อดึงน้ำจากกะละมังแล้วก็ใส่น้ำเข้าไปในหลอดสวน หลังจากที่เขาทำแบบนี้สองสามครั้งแล้ว ถุงยางอนามัยก็พองตัวขึ้นและกลายเป็นบอลลูนน้ำ

 

“การทำแบบนี้ ถุงยางอนามัยจะขยายตัวภายในครรภ์และห้ามเลือดด้วยความกดดัน” เหยินปาเชียน อธิบายขณะที่เขาสาธิตกระบวนการตรงนี้

 

“ท่านแน่ใจแค่ไหนว่ากระบวนการนี้จะใช้การได้น่ะ ?” เฉินจี่เซิงถามออกมา

 

“ข้ามั่นใจ 99% เลยล่ะ” เหยินปาเชียนตอบกลับ

 

“จริงเหรอ ! ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณมาก ๆ เลย !” เมื่อชายร่างกำยำได้ยินว่ามีอัตราความสำเร็จ 99% เขาก็ดีอกดีใจเป็นอย่างมาก

 

“ท่านเฉิน ที่นี่มีหมอตำแยที่คอยช่วยเหลือการคลอดลูกใช่มั้ย ? ไปบอกวิธีการนี้กับเธอแล้วก็ให้เธอจัดการ แต่ว่า เธอต้องทำเร็ว ๆ นะ และห้ามใช้น้ำธรรมดา ให้ใช้น้ำเกลือแทน ท่านจะต้องวัดปริมาณน้ำที่ใช้ด้วยตัวเองนะ”

 

“ตกลง ข้าจะไปกับเขา การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องเร่งด่วน” เฉินจี่เซิงเอาถุงยางอนามัยชิ้นใหม่สองชิ้น หลอดสวน และเข็มฉีดยาจากเหยินปาเชียนมา แล้วก็ออกไปกับชายร่างกำยำโดยไม่มีความลังเลใด ๆ

 

ถึงแม้ว่าเฉินจี่เซิงจะรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยได้ให้ความช่วยเหลือในเรื่องนี้ แต่เขาก็กลัวว่าชายร่างกำยำอาจพลาดอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ และทำให้เสียชีวิตได้ ดังนั้นเขาต้องการที่จะทำตามไปบอกวิธีการกับหมอตำแยโดยตรง

 

 

 

เมื่อพวกเขาออกไปแล้ว เหยินปาเชียนก็นั่งลงบนเก้าอี้และอ่านหนังสือเรื่องไทฟอยด์และโรค อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถมีสมาธิได้ในขณะที่เขายังคงคิดเกี่ยวกับภรรยาของชายร่างกำยำ หวังว่าวิธีการของเขาจะใช้การได้นะ

 

ยังไงซะ นั่นก็คือชีวิตมนุษย์นี่เนอะ

 

หลังจากที่รอเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าเฉินจี่เซิงยังไม่กลับมา เหยินปาเชียนรู้สึกเบื่อและตัดสินใจที่จะรออยู่ข้างนอกร้าน

 

เมื่อเขาเดินออกจากห้องของเฉินจี่เซิง เขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังตรวจไข้ผู้ป่วย เหยินปาเชียนคิดว่าเขาต้องเป็นคนในครอบครัวหรือลูกศิษย์ของเฉินจี่เซิงอย่างแน่นอน

 

อย่างไรก็ตาม รูปร่างหน้าตาของเขาดูเหมือนจะไม่ใช่ชาวต้าเย่า ดังนั้น เขาต้องเป็นคนในครอบครัวของเฉินจี่เซิงอย่างแน่นอน

 

“เอ้า ! เจ้าคือคนที่ข้าทำให้ล้มนิ ?” เหยินปาเชียนก็ได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งจากด้านหลังของเขา เขาหันหลังกลับ และได้เห็นหญิงสาวสูง 170 เซนติเมตรยืนอยู่ข้างหลังเขา หล่อนสวมเสื้อกั๊กหนังสัตว์ไว้โดยมีชุดชั้นในอยู่ภายในเสื้อ

 

ในตอนนี้ ใบหน้าที่สวยงามและน่าดึงดูดใจของหล่อนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มุมปากของหล่อนยังมีคราบเลือดอยู่

 

ใช่แล้ว หล่อนคือคนที่พุ่งเข้ามาหาเขาเมื่อสักครู่นั่นเอง

 

“อะไรนะ ? ท่านจะมาขอโทษข้าหรอ ?” เหยินปาเชียนถามลวก ๆ

 

“ฝันไปเหอะ ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเจ้าที่ใช้ประโยชน์จากข้าเลยนะ” หญิงสาวกระตุกจมูกแล้วก็ตอบกลับ

 

เหยินปาเชียนหัวพวกเราะออกมา

 

ถ้างั้น คุณรู้เรื่องนั้นแล้วเหรอ ห้ะ ? ผมยังคิดว่าคุณสนใจแค่การต่อสู้อยู่เลย

 

จากนั้นหล่อนก็ชี้ไปที่ใบหน้าที่ช้ำของหล่อนโดยไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าหล่อนหมายถึงอะไร

 

“เกิดอะไรขึ้นหรอ น่ากู่ ?” ชายร่างโตที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งถามออกมา

 

“ตอนที่ข้ากำลังต่อสู้ ข้าถูกโยนออกไปจากฝูงชนแล้วก็พุ่งชนเขา” น่ากู่ชี้ไปที่เหยินปาเชียนแล้วก็พูดออกมา

 

ชายร่างโตเหลือบมองเหยินปาเชียนแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

เนื่องจากเขาไม่ใช่ชาวต้าเย่า ชายร่างโตจึงไม่ได้สนใจในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

 

หากเขาเป็นชาวต้าเย่าล่ะก็ ชายร่างโตก็จะยิ่งไม่สนใจ ชาวต้าเย่า มีผิวหนังที่หนาและมีกล้ามที่ใหญ่โต สำหรับพวกเขาแล้ว การปะทะกันไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บหรือคันเลย ไม่มีใครสนใจเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

 

เหยินปาเชียนรู้ดีว่าชายร่างโตกำลังคิดอะไรอยู่แล้วก็ส่ายหน้าอย่างหมดคำจะพูด

 

ชาวต้าเย่าและชาวต่างแคว้นนั้นไม่เหมือนกัน เหยินปาเชียนเหลือบมองไปที่ร่างครึ่งเปลือยของชายร่างโต และได้เห็นรอยแส้ขนาดเท่าหัวแม่มือหลายรอย พวกเขาดูเจ็บปวดทรมาน แต่ชายร่างโตดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร

 

ก่อนหน้านี้ เขาได้ยินจากผู้ดูแลฉีว่าคนคนหนึ่งจะถูกเฆี่ยนตีหากคนคนนั้นต่อสู้บนท้องถนน

 

เขาข้องใจว่าน่ากู่ถูกเฆี่ยนตีด้วยหรือเปล่า

 

เหยินปาเชียนเหลือบมองหล่อน บนแขนข้างหนึ่งของหล่อน มีรอยแส้นิดหน่อย เป็นไปได้อย่างมากว่าหล่อนถูกเฆี่ยนตีด้วยเช่นกัน

 

หล่อนนั้นไม่คิดจะหนีเลย

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อเหยินปาเชียนเห็นหน้าตาที่นิ่งเฉย เขารู้สึกชื่นชมในตัวหล่อนนิดหน่อย

 

“เห้ย ข้าขอโทษ !” น่ากู่บอกกับเหยินปาเชียนขณะที่เขากำลังเตรียมตัวออกจากร้าน

 

เหยินปาเชียนโบกมือให้หล่อนรู้ว่าไม่เป็นไร

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...