ตอนที่แล้วตอนที่ 23: พัดลมธรรมชาติ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 25: สามก๊ก

เหยินปาเชียนเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมยาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขามีหนวดนิดหน่อย และดูเหมือนจะมาจากแคว้นหยูนไม่ก็แคว้นเฉิน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาอาจจะมาจากการที่ได้ยินคำพูดของผู้ดูแลฉีก็เป็นได้

 

ด้านข้างเขามีชายสองคนที่มีรูปร่างกำยำดูคล้ายกับผู้คุ้มกัน

 

ผู้ดูแลฉีก้าวไปทางคนนั้นสองก้าว เขาตัวสูงกว่าชายหนวดครึ่งหัวเลยทีเดียว

 

“มีอะไรน่าขำวะ ?” ผู้ดูแลฉีพูดอย่างก้าวร้าว เสียงดังราวกับว่าเขาพร้อมที่จะซัดหน้าของอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

 

ผู้คุ้มกันทั้งสองคนก้าวมาข้างหน้า

 

เหยินปาเชียนได้รักษาไว้ซึ่งความสัมพันธ์อันดีกับผู้ดูแลฉีตั้งแต่ต้น และไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยนอกจากความซื่อสัตย์ของเขา

 

ในตอนที่พวกเขาอยู่ข้างนอก เหยินปาเชียนก็รู้ได้ว่าผู้ดูแลฉีนั้นไม่รักความสงบเอาซะเลย

 

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายที่เป็นคนนอกก็อาจเป็นปัจจัยได้เช่นกัน ชาวต้าเย่านั้นไม่ชอบคนนอกซักเท่าไหร่

 

สำหรับพวกเขา ชาวต่างแคว้นที่มาเยือนต้าเย่านั้นจะมีกลิ่นความโลภที่รุนแรงมาก

 

“ไม่มีอะไรหรอก การได้ยินคำพูดของพวกเจ้าทำให้ข้านึกถึงตอนที่ข้าเริ่มทำธุรกิจน่ะ” ชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับก้าวถอยหลัง ถึงแม้ว่าเขาจะมาอยู่ที่เมืองหลานเป็นเวลาไม่นาน แต่เขาก็รู้วิธีการปฏิบัติตัวต่อชาวต้าเย่า

 

ถึงแม้ว่าจะดูค่อนข้างขี้ขลาด แต่การปฏิบัติเช่นนี้ทำให้เขาสามารถหลีกเลี่ยงปัญหาได้ นอกจากนี้ เขาก็เป็นเพียงพ่อค้าที่อยู่ในต้าเย่าเพื่อหาเงินเท่านั้น การยอมถอยกลับจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่อย่างใด

 

ในสายตาของเขา คนพเนจรจอมตะกละที่มักต่อสู้กับชาวต้าเย่าล้วนแล้วแต่เป็นไอ้หน้าโง่ทั้งนั้น

 

ผู้ที่คิดจะวางมาดซึ่งชาวต้าเย่าไม่กล้าที่จะทำร้ายพวกเขา เพราะพวกนั้นต้องการสินค้าของพวกเขา ซึ่งก็มีความสุขกันโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขาได้กลายเป็นเป้าหมายแล้ว

 

เหยินปาเชียนรู้สึกไม่ชอบความสอดรู้สอดเห็นของชายหนวด เพราะเขาดูไม่เหมือนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาซักเท่าไหร่

 

ผู้ดูแลฉีทำเสียงฮึดฮัดอย่างแรงหลังจากได้ยินคำตอบของเขา

 

หลังจากพิจารณาความกดดันทางการค้าขายของร้านค้าที่อาจเกิดขึ้นอยู่สักพักหนึ่ง เหยินปาเชียนได้สังเกตเห็นว่าชายคนนั้นยังคงยืนอยู่ใกล้ ๆ เขารู้สึกแปลกใจ จึงถามออกมา “ทำไมพวกท่านยังอยู่ที่นี่ล่ะ ?”

 

ชายคนหนึ่งหัวเราะออกมา “โชคดีจริง ๆ เลยนะ ข้าเองก็ตั้งใจจะตั้งร้านตรงนี้ด้วยเหมือนกัน ข้าอยู่ที่นี่ในวันนี้เพื่อจองร้านไว้ยังไงล่ะ”

 

เหยินปาเชียนรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เจอกับคู่แข่ง เมื่อพิจารณาว่าทำเลนี้เป็นที่นิยมมากขนาดไหน เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้ที่ตรงนี้ด้วยซ้ำหากเขาไม่ได้ออกจากบ้านเมื่อเช้านี้

 

เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนนั้นอดทนรออยู่ เหยินปาเชียนได้คาดการณ์ว่าเจ้าของร้านกำลังจะมาถึง เนื่องจากเขาไม่มีอะไรที่จะทำได้อีกแล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะรอต่ออีกสักพักหนึ่ง

 

หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มร่างกำยำก็โผล่ออกมา เขามาถอดบานเกล็ดออกจากประตูร้านค้าและเดินเข้ามาข้างในโดยไม่พูดอะไรซักคำ

 

เขายิ้มให้เหยินปาเชียน ชายหนวด และชายวัยกลางคนอย่างรวดเร็ว ขณะที่วิ่งเข้ามาหลังเจ้าของร้านพร้อมกับผู้คุ้มกันทั้งสองคน

 

เหยินปาเชียนดึงผู้ดูแลฉีไปที่ร้านเพื่อตรวจดูสภาพ ร้านนี้เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัสโดยมีขนาดประมาณ 100 ตารางฟุต มีพื้นเป็นแผ่นหิน

 

ข้างหลังร้านมีลานขนาดใหญ่พร้อมบ้านอีก 2 หลัง

 

ชายหนุ่มที่เปิดประตูลุกขึ้นยืนพิงเสาอย่างเฉื่อยชาขณะที่เหยินปาเชียนมองไปรอบ ๆ ร้าน

 

“เอาล่ะ ไม่มีปัญหาอะไร ร้านนี้ขายมั้ย ?” ชายวัยกลางคนเดินเข้าไปหาชายหนุ่มร่างกำยำคนนั้นและถามอย่างเป็นมิตร

 

“ไม่ขาย” ชายหนุ่มร่างกำยำพูดออกมาสองคำขณะที่เขามองไปบนหลังคา

 

“ไม่เป็นไร ข้าต้องการเซ็นสัญญาเช่าสามปีที่มีโอกาสได้รับสิทธิพิเศษหลังจากที่หมดอายุสัญญา”

 

“สัญญาบ้าบออะไร ที่นี่ต้าเย่านะ คำพูดของพวกเราสำคัญกว่า” ชายหนุ่มร่างกำยำตอบด้วยความรำคาญ

 

“สัญญาจะช่วยให้ท่านหมดห่วงนะ ยังไงซะ การเช่าร้านนี้เพื่อทำธุรกิจพวกเราก็หวังว่าจะมีเสถียรภาพเช่นกัน”

 

“เจ้ากลัวว่าพวกเราจะไม่ยอมรับข้อตกลงนี้งั้นรึ ?” ชายหนุ่มร่างกำยำก็จ้องเขาอย่างดุเดือดก่อนที่จะพูดออกมา “เอาเงินมาสิถ้าเจ้าต้องการเช่าร้านนี้ ไม่งั้นก็อดไป”

 

ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างขมขื่น อารมณ์ที่รุนแรงของพวกนั้นทำให้เขาปวดหัว

 

“ค่าเช่าคิดยังไง ?” เหยินปาเชียนได้ขัดจังหวะจากมุมหนึ่งของร้าน

 

“พวกเจ้าทุกคนไม่ได้มาด้วยกันหรอกรึ ?” ชายหนุ่มร่างกำยำถามพร้อมกับประเมินเหยินปาเชียนกับผู้ดูแลฉี

 

“150 ตำลึงต่อปี”

 

เหยินปาเชียนรู้สึกอึดอัด รายได้ของผู้ดูแลฉีมีแค่เงิน 6 ตำลึงต่อเดือนเท่านั้น ซึ่งต้องให้เช่าเป็นเวลาสองปีครึ่งจึงจะจ่ายเขาได้

 

ยิ่งไปกว่านั้น ที่เขามีทั้งหมดมีประมาณ 80 ตำลึงเศษ พอจ่ายค่าเช่าแค่ประมาณครึ่งหนึ่งเท่านั้นเอง

 

แต่เหยินปาเชียนคิดถึงการแปลงเป็นอัตราของดาวโลกในทันที ด้วยอัตรา 10,000 กว่าหยวนต่อ 80 ตำลึง 150 ตำลึงมีราคาเพียงแค่ประมาณ 30,000 หยวนเท่านั้นเอง ซึ่งเป็นราคาที่ต่ำมากสำหรับค่าเช่ารายปี

 

ย้อนกลับไปที่เมืองที่เขาจากมา ที่ดินแบบนี้อาจมีต้นทุนสูงกว่า 40,000 – 50,000 เลยทีเดียว

 

“เอาล่ะ ข้าเอา” เหยินปาเชียนตกลงในทันที “ข้าจะให้เงินท่านเป็นเงินมัดจำในวันนี้ แล้วข้าจะให้ส่วนที่เหลือในอีกสามวันข้างหน้า”

 

ด้วยร้านแห่งนี้ เขาจะสามารถสร้างสินค้าใหม่ ๆ นอกเหนือจากน้ำแข็ง น้ำแข็งใส และพัดลมธรรมชาติได้ ถนนสายนี้เป็นทำเลที่ยอดเยี่ยมสำหรับร้านค้า และเหยินปาเชียนจะสามารถใช้ประโยชน์จากร้านนี้ได้มาก

 

ผู้ดูแลฉีรู้สึกกังวลมาก ดูเหมือนเขามีอะไรอยากจะพูด แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้

 

“พ่อหนุ่ม สิ่งที่เจ้าได้ทำไปมันช่างน่าอัปยศซะจริง !” ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างผิดหวัง

 

“เปิดก่อนได้เปรียบว่ะ !” เหยินปาเชียนหัวเราะออกมา

 

ชายหนุ่มร่างกำยำตอบกลับ “ดีมาก ข้าจะรอสามวัน ที่เก่า เวลาเดิม”

 

ชายวัยกลางคนขัดขึ้นมา “ข้าให้ 160 ตำลึงต่อปี แล้วข้าก็จะจ่ายทั้งหมดในตอนนี้”

 

ชายหนุ่มร่างกำยำกรอกตาและพูดออกมา “ข้าจะรอสามวัน ถ้าเขาไม่เอาเงินมาให้ล่ะก็ ร้านนี้จะให้เจ้าเช่าต่อทันที

 

เขาละเลยชายวัยกลางคนโดยสิ้นเชิงหลังจากพูดคุยกันแล้ว

 

ใครจะไปรู้ว่าเป็นเพราะเหยินปาเชียนเสนอก่อนหรือเป็นเพราะชายวัยกลางพูดจาไม่เข้าหูกันแน่

 

เหยินปาเชียนและผู้ดูแลฉีได้ควักสิ่งที่มีในตัวทั้งหมด และทำการวางเงิน 20 ตำลึงไว้ พวกเขาส่งเงินให้กับชายหนุ่มร่างกำยำ “พวกเราออกมาเดินเล่นกันในวันนี้ เพราะงั้นพวกเราจึงไม่มีเงินมากนัก พวกเราจะจ่ายส่วนที่เหลือให้ในสามวันข้างหน้าอย่างแน่นอน”

 

“ได้เลย ! เอากระดาษมาวางไว้ แล้วข้าจะปั้มรอยนิ้วมือของข้าให้” ชายหนุ่มร่างกำยำพูดออกมา

 

แม้หลังจากที่พวกเขาได้เดินจากไป ชายวัยกลางคนก็ยังรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ร้านตรงนี้ นี่เป็นทำเลที่ดีเยี่ยม ซึ่งเป็นที่ที่ดีที่สุดสำหรับธุรกิจของเขาในเมืองหลาน

 

เหยินปาเชียนคำนับและอำลาชายวัยกลางคนเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ เขาไม่ได้รู้สึกแย่กับผู้ชายวัยกลางคนแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม ในโลกนี้ล้วนเต็มไปด้วยคนที่ร่างกายกำยำและบึกบึน แต่คน ๆ นี้กลับดูคล้ายเขามากที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมด

 

ชายหนวดวัยกลางคนก็อดที่จะเสนอไม่ได้ “พ่อหนุ่ม ข้าไม่มั่นใจว่านี่เป็นสิ่งที่ข้าควรจะพูดหรือไม่นะ แต่ท่านก็ไม่ควรที่จะเอาเงิน 70 ตำลึงลงในธุรกิจโดยที่มีเงินติดตัวเพียงแค่ 100 ตำลึง ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจจะทำให้ท่านประสบปัญหาทางการเงินได้ ยิ่งไปกว่านั้น จะมีปัญหามากมายเกี่ยวกับสภาพคล่อง ถ้าพิจารณาใหม่แล้วท่านพบว่ามันเสี่ยงมากเกินไป ข้ายินดีที่จะให้เงินท่าน 30 ตำลึง โดย 10 ตำลึงนั้นท่านจะได้รับเป็นกำไร”

 

เหยินปาเชียนหัวเราะออกมา “ข้าไม่รู้ว่าจะชื่นชมท่านให้มากกว่านี้ได้ยังไงบ้าง”

 

หลังจากที่เขาตอบกลับ เหยินปาเชียนก็ออกจากที่นั่นไปพร้อมกับผู้ดูแลฉี

 

“เจ้านาย เป็นอย่างไรบ้าง ?”

 

“ลองดูว่าพวกเราสามารถหาร้านค้าที่เหมาะสมที่อื่นได้บ้างมั้ย พวกเราจะกลับมาในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อดูว่าสิ่งต่าง ๆ จะเป็นไปอย่างไร” ชายวัยกลางคนตอบขณะที่เขาเฝ้าดูเหยินปาเชียนกลืนหายไปในฝูงชน

 

เมื่อได้ร้านแล้ว เหยินปาเชียนและผู้ดูแลฉีรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องค้นหาทำเลใหม่ ๆ อีกแล้ว

 

ผู้ดูแลฉียังค่อนข้างกังวลเมื่อพวกเขากลับมายังที่พัก “พวกเรายังคงหารายได้จากทางไหนได้บ้างมั้ย หลังจากจ่ายเงิน 150 ตำลึงแล้ว ? มันเสี่ยงมากเลยนะ !”

 

“ไม่ต้องกังวลไป ทำให้เหมือนกับมีข้าเป็นผู้เช่าด้วยอีกคน ข้าก็ต้องการขายสิ่งต่าง ๆ โดยใช้ร้านนี้ด้วยเหมือนกันนะ” เหยินปาเชียนกล่าวอย่างง่ายดาย

 

ตราบใดที่เขามีทรัพยากรเหลือเฟือ เขาก็ไม่กลัวแต่อย่างใด

 

 

เขาไม่ได้มีแค่เพียงทรัพยากรเท่านั้น แต่เขายังมีสินค้ามากมายที่สามารถขายได้อีกด้วย เหยินปาเชียนไม่รู้สึกกังวลใจเลยแม้แต่นิดเดียว

 

เมื่อเขาเพิ่งจะกลับมาถึง เขาก็รู้ตัวว่าเขาได้ลืมของทิ้งไว้ที่ร้านขายยาเฉิน

 

ดูเหมือนว่าเขาจะได้ไปที่ร้านนั้นในอีกสามวันข้างหน้าแล้วล่ะ

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...