ตอนที่แล้วตอนที่ 22: ธุรกิจน้ำแข็งใส
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 24: การจองร้าน

วันที่สอง เหยินปาเชียนถูกปลุกให้ตื่นโดยผู้ดูแลฉีที่แลดูเร่งรีบ

 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ ?” เหยินปาเชียนถามด้วยความมึนงง

 

“เรื่องที่ท่านพูดเมื่อคืนทั้งหมดเป็นเรื่องจริงใช่มั้ย ?” ผู้ดูแลฉีถาม

 

“เรื่องเกี่ยวกับร้านน้ำแข็งใสน่ะเหรอ ? ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ ข้าจะพูดเล่นเพื่ออะไรล่ะ ?”

 

“ถ้าเป็นงั้นจริง ออกไปดูว่ามีร้านตรงไหนบ้างที่ยังว่างและเหมาะสมกันเถอะ” ผู้ดูแลฉีใช้มือข้างเดียวดึงเหยินปาเชียนขึ้นมา

 

“ท่านฉี ท่านออกไปดูเองก็ได้หนิ เพียงแค่หาร้านที่มีทำเลดี ๆ และมีลูกค้าผ่านไปผ่านมาเยอะ ๆ ร้านไม่จำเป็นต้องใหญ่มากก็ได้” เหยินปาเชียนพูดอย่างหมดหนทาง ไม่ใช่ว่าเขาต้องการท่านฉีเพื่อร่วมมือกันเพราะเขาไม่อยากลงแรงในช่วงแรกหรอกหรือ ?

 

หลังจากที่ผู้ดูแลฉีเข้ามาพูดให้ตื่นเต้นแล้วก็จากไป เหยินปาเชียนจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

 

 

 

ในช่วงประมาณบ่ายแก่ ๆ เหยินปาเชียนตื่นขึ้นด้วยเสียงร้อง

 

ในตอนแรก เขาคิดว่าเป็นเสียงนกร้อง แต่ทว่า เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา เขาก็ได้รู้ว่าเป็นหมีแพนด้าของเขาทั้งสองตัวต่างหากที่ส่งเสียงร้องออกมา

 

เหยินปาเชียนเพิ่งจะได้รู้ในตอนนี้ว่าหมีแพนด้านั้นมีเสียงร้องคล้ายคลึงกับนกเลยทีเดียว

 

เมื่อเหยินปาเชียนได้เห็นเจ้าตัวน้อยทั้งสองกำลังกัดแทะตะกร้าไม้ไผ่ที่ว่างเปล่า เขาก็รู้ว่าพวกมันคงหิวแล้ว

 

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นจากเตียงและสวมรองเท้า เขาเห็นรอยเท้าที่น่าขยะแขยงมากจำนวนหนึ่งบนพื้น

 

ทั้งสองตัวได้ทำมันในตอนที่เขากลับมาถึงห้องเมื่อคืนนี้ ส่วนที่เหลือผู้ดูแลฉีเป็นคนทำในตอนที่เขาเข้ามาคุยเมื่อเช้านี้

 

เหยินปาเชียนบ่นพึมพับกับตัวเองพร้อมกับเดินออกจากบ้าน เขาได้พูดคุยกับคนงานและเจออาหารสัตว์ที่ถูกส่งมาเมื่อคืนนี้ เมื่อเขาเดินมาถึง ก็มีตะกร้าไม้ไผ่เหลืออยู่สองใบ

 

เขาถือตะกร้าใบละมือ ดูเหมือนจะใส่มาซะเต็มตะกร้า หนักไม่เบาเลยทีเดียว

 

เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน เขาก็เทใบไผ่ไปที่มุมหนึ่งของบ้าน แล้วค่อยเก็บกวาดขี้ของหมีแพนด้าที่อยู่บนพื้น

 

เขาคิดว่าเขาควรจะปล่อยให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองอยู่นอกบ้าน

 

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ว่างแล้ว ดังนั้นเขาจึงอาบน้ำให้เจ้าตัวน้อยทั้งสอง หลังจากใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก จนในที่สุดเขาก็อาบน้ำให้พวกมันเสร็จแล้วก็ทำให้ตัวเขาเองเปียกไปทั้งตัวด้วยเช่นกัน

 

คนในโลกนี้อาบน้ำโดยใช้ผลไม้ที่เรียกว่าถั่วอาบน้ำ ใช่แล้วล่ะ มันเป็นถั่วจริง ๆ เมื่อถึงเวลาอาบน้ำ ก็จะโยนถั่วอาบน้ำลงไปในน้ำและอาบกันในนั้น

 

หลังจากอาบน้ำให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองเสร็จแล้ว เหยินปาเชียนพบแผ่นไม้ที่สะอาดและวางพวกมันลงบนนั้น ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ทั้งคู่ก็ตัวแห้งสนิท

 

คราวนี้ เมื่อเขาอุ้มพวกมันทั้งสองอีกครั้ง พวกมันรู้สึกสบายตัวมากขึ้น และกลิ่นเหม็นที่พวกมันเคยมีได้ลดลงอย่างมากเลยทีเดียว

 

กุ๋นกุ่นใช้อุ้งเท้าหน้าดันหน้าของเหยินปาเชียนและผลักหัวของเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

 

เหยินปาเชียนเล่นกับเจ้าตัวน้อยทั้งสองอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะหาคนไปเอานมกวางให้พวกมันกิน

 

เมื่อเหยินปาเชียนเห็นพวกมันกินนมกวางกันอย่างมีความสุข เขาก็รู้สึกว่าในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสความสุขในการเลี้ยงสัตว์เลี้ยงซักที

 

หลังจากนั้น เหยินปาเชียนก็เดินไปรอบ ๆ สวนสัตว์และมองไปที่สัตว์ต่าง ๆ ที่ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกประหลาด

 

เย็นวันนั้น เมื่อผู้ดูแลฉีกลับไปที่สวนสัตว์ เขาพบเหยินปาเชียนและพูดออกมา “ข้ายังตัดสินใจไม่ได้เลย ท่านต้องมาดูด้วยกันกับข้าพรุ่งนี้แล้วล่ะ”

 

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว เหยินปาเชียนจึงทำได้แค่พยักหน้า

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น เหยินปาเชียนถูกลากลงจากเตียงและพาออกจากสวนสัตว์โดยผู้ดูแลฉี

 

อากาศในตอนเช้าค่อนข้างดีทีเดียวเพราะอากาศไม่ร้อนอบอ้าวเท่าช่วงบ่าย

 

เมืองนี้เคยมีชื่อว่าเมืองหลาน แคว้นต้าเย่าเคยมีชื่อว่าจิ่วกางในตอนที่ก่อตั้งขึ้นช่วงแรก หลังจากที่เปลี่ยนชื่อเป็นต้าเย่าแล้ว เมืองนี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองกาง

 

ในเมืองนี้ได้แบ่งออกเป็น 9 เขตซึ่งตั้งชื่อตามฐานที่มั่นทั้ง 9 แห่งที่ก่อตั้งขึ้นในแคว้นนี้ ประกอบด้วย

เป่ยหง จูเหลียน สุ่ยปอผิง ยิ่งจุ่ยหยาน โกวเจียไจ้ อู่เต้าโกว ไป๋ฉี ฉีหู และยีอูหลี

 

6 เขตแรกจะเป็นย่านที่อยู่อาศัย ส่วนที่เหลืออีก 3 เขตคือย่านการค้า

 

เขตไป๋ฉีจะค้าอาวุธ เครื่องมือการเกษตร และงานเหล็กเป็นส่วนใหญ่ เขตฉีหูจะขายหนังสัตว์และขนสัตว์เป็นส่วนใหญ่ ส่วนเขตยีอูหลีจะขายสมุนไพรและกระดูกสัตว์เป็นส่วนใหญ่ เขตยีอูหลีคือเขตที่เหยินปาเชียนกับผู้ดูแลฉีซื้ออาหารสัตว์สำหรับสัตว์ต่าง ๆ ในสวนสัตว์ในวันก่อน

 

แน่นอนว่ามีที่อยู่อาศัยอยู่มากในสามเขตนี้ด้วย

 

เพียงแต่มีร้านค้ามากกว่าที่อยู่อาศัยเท่านั้นเอง

 

ข้าราชสำนักก็อาศัยอยู่ในเขตเป่ยหง

 

ถนนที่ทอดจากประตูเมืองหลักไปยังเขตเป่ยหงมีชื่อว่าถนนจิ่งหยวน ร้านค้าที่ดีที่สุดในเมืองนั้นเรียงรายไปตามถนนสายนี้ ร้านเหล่านี้เปิดโดยพ่อค้าต่างแคว้นเป็นส่วนใหญ่ แต่ที่นี่ก็มีร้านส่วนน้อยที่เปิดโดยชาวพื้นเมือง

 

ผู้ดูแลฉีได้พบกับร้านค้าสองร้านที่ดูเหมาะสม ร้านหนึ่งอยู่ในเขตยีอูหลี และอีกร้านหนึ่งอยู่ในเขต โกวเจียไจ้ โดยเขตโกวเจียไจ้ยังเป็นเขตที่ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่อีกด้วย

 

เหยินปาเชียนตามเขาไปยังทั้งสองแห่ง ทั้งสองที่ก็พอใช้ได้ ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากยังไม่มีใครรู้ถึงแนวความคิดเกี่ยวกับน้ำแข็งใสเลย พวกเขาไม่ต้องกลัวในเรื่องการแข่งขันเลย เพราะฉะนั้น สถานที่ทั้งสองแห่งจึงยอมรับได้

 

ที่สำคัญคือทั้งสองร้านนั้นไม่แพงเลย สำหรับทำเลแต่ละแห่ง รวมถึงสนามหลังบ้าน หนึ่งปีจะมีค่าใช้จ่ายเป็นเงินประมาณ 10 ตำลึง

 

แน่นอนว่าเหยินปาเชียนไม่รู้สึกว่าแพงแต่อย่างใด

 

เงินเดือนของผู้ดูแลฉีไม่ได้น้อยขนาดนั้น เขาได้รับเงิน 6 ตำลึงเป็นรายได้ทุกเดือน

 

ร้านหนึ่งจะต้องใช้เงินเดือนของผู้ดูแลฉี 2 เดือน ดังนั้น ทั้งสองร้านจะต้องใช้เงินเดือนของเขาถึง 4 เดือนด้วยกัน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจำเป็นต้องจ้างพนักงานและค่าใช้จ่ายของเขาจะเพิ่มขึ้นอีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาจึงอยากจะพาเหยินปาเชียนไปตรวจสอบร้านต่าง ๆ ด้วย

 

อย่างไรก็ตาม เงินเดือนของเขาได้แบ่งให้ครอบครัวของเขา และใช้ซื้อเหล้า 1-2 ขวดทุกเดือน เมื่อพิจารณาจากค่าใช้จ่ายแล้ว เขาจึงไม่มีเงินเหลือมากพอที่จะเก็บด้วยซ้ำ ในคราวนี้ ผู้ดูแลฉีเตรียมใช้เงินเก็บของลูกชายเขา

 

ร้านหนึ่งได้ถูกครอบครองแล้ว และเจ้าของกำลังเตรียมย้ายออกไป

 

 

 

เหยินปาเชียนตามผู้ดูแลฉีไปรอบ ๆ ร้าน มีพื้นที่ประมาณ 60 ตารางเมตร นอกจากเคาน์เตอร์แล้ว ยังสามารถเพิ่มโต๊ะได้อีกจำนวนหนึ่งเลยทีเดียว ด้วยการที่พวกเขาวางโต๊ะไว้ข้างใน ลูกค้าสามารถพักผ่อนในร้านพร้อมกับกินน้ำแข็งใสได้

 

สนามหลังบ้านของร้านมีขนาดใหญ่กว่าร้านเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ผู้คนสามารถใช้ในการอยู่อาศัยหรือใช้ในการเก็บของได้

 

“ทั้งสองทำเลเหมาะดีนะ” เหยินปาเชียนบอกกับผู้ดูแลฉีหลังจากที่ตรวจดูร้าน

 

“เอาล่ะ ข้าเอาสิ่งของทั้งหมดของข้ามาแล้ว” ผู้ดูแลฉีได้ตัดสินใจหลังจากได้ยินคำพูดของเหยินปาเชียน

 

ต่อจากนั้น ทั้งคู่ก็เดินไปตามถนนอีกครั้ง พวกเขาเพลิดเพลินไปกับการต่อสู้บนท้องถนนตลอดทาง หลังจากนั้นไม่นาน เหยินปาเชียนก็เจออีกสองทำเลที่เหมาะสม ร้านหนึ่งอยู่บนถนนจิ่งหยวน ซึ่งจำนวนลูกค้าที่ผ่านไปผ่านมาเป็นสิ่งที่ใหญ่ที่สุดในทุก ๆ ที่ในเมือง โดยปรกติแล้ว ค่าเช่านั้นมีราคาแพงมาก มีค่าใช้จ่ายเป็นเงินประมาณ 200 ตำลึงต่อปีเลยทีเดียว

 

“ที่นี่แพงเกินไป เนื่องจากพวกเราเพิ่งจะขายน้ำแข็งใสเอง พวกเราจะขาดทุนเอานะ” ผู้ดูแลฉีโน้มน้าวเหยินปาเชียนเมื่อเห็นว่าเขาสนใจร้านกว้างประมาณ 100 ตารางเมตร

 

“พวกเราจะขาดทุนถ้าขายแค่น้ำแข็งใสเพียงอยางเดียว จะเป็นยังไงถ้าพวกเราขายน้ำแข็งด้วยล่ะ ?” เหยินปาเชียนมีความคิดเกิดขึ้นมาในทันที

 

“ขายน้ำแข็งเหรอ ? มันจะดีเหรอ ? น้ำแข็งใสมันทำได้ง่ายนะ ถ้าทุกคนมีน้ำแข็งล่ะก็ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับร้านน้ำแข็งใสของพวกเราล่ะ ?”

 

“แม้ว่าพวกเขาจะซื้อน้ำแข็งกลับไปเพื่อทำน้ำแข็งใส พวกเขาก็ทำเงินไม่ได้มากนักหรอก พวกเขายังคงต้องสูญเสียน้ำแข็งจากการละลายมันด้วยนะ แล้วใครจะทำอย่างนั้นบ้างล่ะ ? ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่พวกเขากินน้ำแข็งใสแล้ว พวกเขาก็ยังคงรู้สึกร้อนอยู่ดีใช่มั้ยล่ะ ถ้าพวกเขาสามารถซื้อก้อนน้ำแข็งไปใช้กับ “พัดลม” ล่ะก็ พวกเขาก็จะมีแอร์อย่างง่าย ๆ เลยนะ เอาล่ะ นี่จะเป็นแผนของพวกเรา” เหยินปาเชียนคิดกับตัวเองจนเกิดความคิดดี ๆ

 

หากพวกเขาไม่สามารถผลิตแอร์ได้ แล้วพัดลมอย่างง่าย ๆ ล่ะเป็นยังไง ? ไม่จำเป็นต้องใช้พลังงานไฟฟ้าเลย พวกเขาต้องเตรียมแบริ่ง ปะเก็น และเชือกเพื่อใช้กับพัดลม เมื่อดึงเชือกแล้ว ใบพัดของพัดลมก็จะหมุน เมื่อปล่อยเชือกไป แบริ่งก็จะกระตุ้นใบพัดให้หมุนไปในทิศทางตรงกันข้าม เหมือนการทำงานของโยโย่ยังไงล่ะ

 

มันจะช่วยให้ประหยัดมากขึ้นและทำความเย็นได้ดีกว่าพัดธรรมดา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความแปลกใหม่ คนรวยจำนวนมากน่าจะสนใจ

 

ถ้าพวกเขาสามารถวางกะละมังน้ำแข็งไว้ข้างบนได้ ก็จะให้ความเย็นสบายแก่ทุกคนในสภาพแวดล้อมที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน

 

ถึงแม้ว่าจะใช้กะละมังน้ำเปล่าแทนกะละมังน้ำแข็ง ก็คงจะให้ความเย็นได้ไม่ดีเท่าหรอก

 

“ฮ่าฮ่า..ข้าจะให้ทุกคนได้สัมผัสกับเทคโนโลยีของดาวโลก” ยิ่งเหยินปาเชียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายิ่งรู้สึกว่ามันจะใช้งานได้ เขาตบหลังผู้ดูแลฉีเบา ๆ และพูดออกมา “พวกเราจะเอาร้านนี้ด้วย ข้ายังมีเงินอยู่ และข้าสามารถใช้ลงทุนได้ด้วย เราจะเช่าร้านทั้งสามแห่งนี้ก่อน ข้าจะแสดงให้ท่านได้เห็นอะไรบางอย่างเมื่อเรากลับมาที่นี่ในวันหลัง”

 

เมื่อผู้ดูแลฉีได้ยินว่าเหยินปาเชียนกำลังจะใช้เงินลงทุน เขารีบปฏิเสธและพูดออกมา “ท่านเหยิน ท่านมีความคิดในการทำน้ำแข็งแล้ว ข้าคงให้ท่านใช้เงินของท่านด้วยไม่ได้หรอก ถ้าท่านมั่นใจในโครงการนี้ล่ะก็ ข้ายินดีที่จะสละทุกอย่างที่ข้าต้องเช่าทั้งสามร้านนี้ด้วย”

 

ขณะที่เหยินปาเชียนกำลังจะพูด เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากด้านข้างเขา

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...