ตอนที่แล้วตอนที่ 21: น้ำแข็งใส
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 23: พัดลมธรรมชาติ

เหยินปาเชียนรออยู่ในห้องครัวหลวงสักพักหนึ่งก่อนที่เขาจะถูกพากลับไปที่สวนสัตว์

 

มีข้อความฝากมาถึงเขา “กลับไปเตรียมตัวให้พร้อม แล้วจงกลับมาที่นี่ในสี่วันข้างหน้า”

 

เหยินปาเชียนมีความคิดที่จะนำอาหารปรุงสุกกลับมาด้วย แต่เขายังไม่ลืมว่าพ่อครัวของห้องครัวหลวงไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่

 

จะดีกับเขามากกว่าหากเขาเรียนรู้ทักษะการทำอาหารบางอย่างเมื่อเขากลับไปยังโลก ด้วยระดับทักษะในตอนนี้ เขาอาจจะทำให้ตัวเองลำบากก็เป็นได้

 

ถึงแม้ว่าเพียงสองวันจะไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนมือสมัครเล่นให้กลายเป็นพ่อครัวมืออาชีพได้ แต่เขาก็มีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับอาหารพื้นฐานอยู่บ้าง การเพิ่มความพยายามในการเรียนรู้อีกสองสามวันย่อมเป็นประโยชน์กับเขาอย่างแน่นอน

 

นอกจากนี้ เครื่องเทศชนิดต่าง ๆ ที่มีอยู่ในดาวโลกสามารถทำให้เขาทำอาหารจานเด็ดที่สามารถตอบสนองความต้องการของจักรพรรดินีได้ ถึงแม้ว่านางจะอาศัยอยู่ในพระราชวัง แต่อาหารที่นางกินก็มีรสชาติไม่หลากหลายนัก

 

ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้พอใจเท่าไรนัก แต่ก็คงจะดีตราบใดที่อาหารไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมด

 

ในตอนที่เขากลับไปที่สวนสัตว์ เหล่าคนงานก็นอนหมดสภาพบนโต๊ะ

 

อย่างไรก็ตาม พวกเขาดื่มเหล้ากันไม่บ่อย ดังนั้น ความสามารถในการดื่มเหล้าจึงไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

 

ผู้ดูแลฉีคือผู้ที่เหลือรอดเพียงผู้เดียวบนโต๊ะของผู้ดูแล

 

“พวกเขาทำเสร็จแล้ว และกลับไปพักผ่อนแล้ว ท่านเป็นยังไงบ้างล่ะ ? พระองค์เรียกท่านไปทำอะไร ?” ผู้ดูแลฉีหยุดดื่มสักพักขณะที่กำลังรอเขา

 

“ช่วงที่ผ่านมาอากาศนั้นร้อนมาก จึงทำให้พระองค์มิทรงอยากอาหารเท่าไรนัก ข้าไปทำน้ำแข็งใสถวายแด่พระองค์น่ะ” เหยินปาเชียนตอบอย่างขบขัน เขารู้สึกขอบคุณผู้ดูแลฉีที่กำลังรอเขาอยู่ เหยินปาเชียนสามารถเห็นได้ว่าชายคนนี้เป็นห่วงเขาจริง ๆ

 

“น้ำแข็งใสคืออะไรล่ะนั่น ?” ผู้ดูแลถามด้วยความอยากรู้

 

“มันคือการนำน้ำผลไม้เทราดลงบนน้ำแข็ง” เหยินปาเชียนตอบ เขามีแรงบันดาลใจในทันที การเปิดร้านน้ำแข็งใสสองร้านในเมืองที่ร้อนอบอ้าวแบบนี้น่าจะไปได้ดีมากแน่ ๆ เลย

 

แต่ทว่า เหยินปาเชียนไม่ค่อยคุ้นเคยกับโลกนี้ ยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาไม่เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาอาจจะประสบกับปัญหามากมายหากเขาทำธุรกิจด้วยตัวเอง นอกจากนี้ เขามีงานมากมายที่จะต้องจัดการ การดำเนินงานของร้านค้านั้นไม่ได้สำคัญกับเขา ดังนั้นเขาควรจะร่วมมือกับคนอื่นและช่วยเหลือตัวเขาเองจากปัญหาต่าง ๆ

 

ผู้ดูแลฉีผู้ซึ่งอยู่ตรงหน้าเขาเป็นตัวเลือกที่ดีเยี่ยม แม้ว่าเขาจะดูผิดปกติเล็กน้อย แต่เขาก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา และเขาก็ทำดีกับเหยินปาเชียนด้วยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และการทำงานร่วมกันจะช่วยเสริมสร้างมิตรภาพระหว่างเขาได้

 

การพิจารณาของเขาสิ้นสุดลง เขาจึงบอกกับผู้ดูแลฉีว่า “ผู้ดูแลฉี รอข้าที่นี่สักพักนึง ข้าจะไปทำอะไรดี ๆ มาให้”

 

ผู้ดูแลฉีหัวเราะเมื่อได้ยินเข้า “ได้เลย ข้าอยากเห็นสิ่งที่ท่านสามารถทำได้”

 

เหยินปาเชียนไปที่ห้องเก็บน้ำแข็งและดึงน้ำแข็งออกมา เขาวางลงในถ้วยและนำมันไปที่ห้องครัวเพื่อทำน้ำแข็งใส หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับไปที่ผู้ดูแลฉีพร้อมกับผลงานของเขา

 

“ลองดูสิ” เหยินปาเชียนยื่นถ้วยให้ผู้ดูแลฉี

 

“นี่ไม่ใช่แค่น้ำแข็งหนิ” ผู้ดูแลฉียิ้ม แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นน้ำแข็งก่อนที่เหยินปาเชียนจะมาถึง แต่เขาก็คุ้นเคยกับมันมากในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกวันนี้ เขาจะวางกะละมังน้ำแข็งไว้ข้างเตียงเพื่อทำให้นอนหลับสบายขึ้น

 

“ไม่ลองหน่อยเหรอ ?” เหยินปาเชียนหัวเราะออกมา

 

ผู้ดูแลฉีมองไปที่ถ้วยด้วยความสงสัยก่อนที่จะคนน้ำแข็งด้วยช้อน “มีน้ำแข็งนี้อยู่ข้างในหนิ ?”

 

“นี่คือน้ำแข็งใสยังไงล่ะ ลองดูสิ”

 

ผู้ดูแลฉีทำตามที่เหยินปาเชียนบอก และตักน้ำแข็งใสหนึ่งช้อนเข้าไปในปาก น้ำแข็งเย็นชื่นใจผสมผสานกับความเปรี้ยวและความหวานของผลไม้ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมนี้ถูกใจเขาเป็นอย่างมาก

 

“ยะ..เย็นโคตร !” ผู้ดูแลฉีอุทานขึ้นในตอนที่เขากลืนน้ำแข็งใสลงไป เขารู้สึกราวกับว่าลำคอของเขากำลังจะถูกแช่แข็ง

 

เขาค่อย ๆ ตักคำต่อไปเป็นคำเล็ก ๆ และเขาก็ตะโกนออกมา “สุขใดเล่าจะเท่ากับการกินอะไรเย็น ๆ แบบนี้ในวันที่อากาศร้อน ช่างมีความสุขจริง ๆ”

 

“ผู้ดูแลฉี ท่านสนใจเริ่มต้นทำธุรกิจมั้ย ?” เหยินปาเชียนถามอย่างมีความสุข

 

“ธุรกิจรึ ? ข้าเป็นแค่ชายชราที่หยาบคายคนหนึ่งเท่านั้น ข้าสามารถช่วยอะไรได้บ้าง ?” ผู้ดูแลฉีถือถ้วยไว้ และมองขึ้นมาที่เหยินปาเชียนในขณะที่เขากินอยู่ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ

 

ผู้ดูแลฉีตระหนักดีถึงเงื่อนไขของตัวเอง เขาไม่ได้มีเงินมากมายเท่าไรนักและไม่ค่อยมีฝีมือในด้านต่าง ๆ สิ่งที่เขาสามารถทำได้ทั้งหมดคือกินอยู่ไปวัน ๆ ด้วยรายได้อันน้อยนิดของเขา

 

“นี่ไง !” เหยินปาเชียนชี้ไปที่ถ้วย

 

“นี่หรอ ? น้ำแข็งใสงั้นรึ ? ท่านอยากให้ข้าขายสิ่งนี้งั้นเหรอ ?” ผู้ดูแลฉีถามด้วยความประหลาดใจ

 

“ใช่แล้วล่ะ ท่านสนใจมั้ยล่ะ ?” เหยินปาเชียนหัวเราะเบา ๆ

 

“ข้าสนใจนะ แต่ท่านสามารถทำด้วยตัวเองได้หนิ ทำไมท่านถึงอยากให้ข้าทำล่ะ ? ข้าไม่ค่อยรู้อะไรมากนักหรอกนะ” ผู้ดูแลฉีวางถ้วยลงแล้วเกาหัวตัวเอง

 

“ข้าเป็นคนต่างถิ่นในพื้นที่นี้ ดังนั้นการทำธุรกิจที่นี่อาจเป็นปัญหาได้ ข้าควรจับมือกับผู้ดูแลฉีและทำเงินร่วมกันยังไงล่ะ หากท่านมีข้อเสนอที่ดีในอนาคตล่ะก็ อย่าลืมชวนข้ามาร่วมด้วยล่ะ”

 

“ถ้าพวกเราขายสิ่งนี้ในราคาที่เหมาะสม ข้ามั่นใจว่ามันจะค่อนข้างเป็นที่นิยมเลยล่ะ ท่านเต็มใจที่จะแบ่งปันความคิดนี้ร่วมกับข้ามั้ย ?”

 

“ในการทำธุรกิจ การได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด” เหยินปาเชียนนำคำพูดของพ่อของเฉินชิ่งมาใช้ ณ จุดจุดนี้ เขาตระหนักดีว่าคำพูดนี้เป็นอย่างไร

 

ในดาวโลกมีหลายอย่างที่เขาสามารถนำมาได้ เช่น อาหาร สิ่งบันเทิง เครื่องมือต่าง ๆ ต้องใช้สิ่งของเหล่านี้แค่ไหนถึงสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้ ?

 

เขาอาจทำงานร่วมกับคนอื่นได้ดี พวกเขาจะทำหน้าที่เป็นคนเฝ้าร้าน และจัดการกับปัญหาทั้งหมดในขณะที่เขาอยู่ที่ด้านหลังเพื่อนับเงิน

 

มีผลประโยชน์มากมายที่จะต้องจัดการ

 

ประการแรก เหยินปาเชียนไม่จำเป็นต้องแสดงใบหน้าของเขาเพื่อจัดการงานต่าง ๆ แถมเขาก็ยังสามารถหารายได้ได้ไม่น้อยทีเดียว

 

ประการที่สอง เขาจะสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับคู่ค้าจำนวนมาก หนึ่งในนั้นน่าจะมีจักรพรรดินีและผู้มีอิทธิพลในพระราชวังด้วย

 

เขาจะปลอดภัยมากด้วยวิธีการนี้ เพราะคนอื่นจะไม่กล้ารุกรานเขานั่นเอง

 

แม้ว่าจะมีคนติดตามเขา เขาก็จะได้รับการสนับสนุนจากผู้มีอิทธิพลเหล่านี้

 

ในขณะเดียวกัน เขาก็สามารถทำในสิ่งที่เขาพอใจ นั่นคือสิ่งที่หมายถึงการมีความสุขกับชีวิตนั่นเอง

 

ผู้ดูแลฉียกนิ้วขึ้นเมื่อเขาได้ยินคำตอบของเหยินปาเชียน “ท่านเหยินเป็นคนที่ตรงไปตรงมา จะเป็นการเสแสร้งเกินไปที่ข้าจะพูดอะไรอีก ตามที่ท่านพูด เรามาร่วมทำธุรกิจกัน”

 

เหยินปาเชียนรีบรินไวน์สองแก้ว แล้วพวกเขาก็ทำขนมปังปิ้งเพื่อเป็นการสรุปข้อตกลง

 

จากนี้ไปจะทำให้เขาสามารถปรับตัวเข้าสู่สังคมนี้ได้ง่ายยิ่งขึ้น

 

หลังจากรินเหล้าองุ่นลงในแก้ว เหยินปาเชียนก็ถามออกมา “ท่านฉี ท่านมีความคิดเห็นยังไงบ้างในการดำเนินธุรกิจนี้ ?”

 

“ความคิดเห็น…” ผู้ดูแลฉีมองเหยินปาเชียนอย่างมึน ๆ “หาพื้นที่ร้านค้าและปล่อยให้เมียข้าทำยอดขาย ท่านส่งน้ำแข็งมาและให้เมียข้าขาย จากนั้น พวกเราจะแบ่งผลประโยชน์กัน 50-50”

 

เหยินปาเชียนตบหน้าผากตัวเอง อีกฝ่ายนั้นรู้ในสิ่งที่เขากำลังจะพูด

 

เขาอดถามไม่ได้ “ท่านฉี ท่านจะสามารถขายในแต่ละวันด้วยวิธีการนี้ได้กี่ถ้วยเหรอ ?

 

“น่าจะขายได้ถึงร้อยสองร้อยถ้วยอยู่นะ ? เมืองนี้มีประชากรเยอะจะตาย” ผู้ดูแลฉีหมุนนิ้วไปรอบ ๆ โดยไม่ใส่ใจกับข้อบกพร่องในแผนงานของเขา

 

“เมืองนี้มีขนาดใหญ่ก็จริง แต่เราไม่อาจคาดหวังให้คนข้ามเมืองมาเพียงแค่ซื้อน้ำแข็งใสถ้วยนึงได้นะ เราอาจจะไม่ได้รับเงินมากนัก ต่อให้เมียของท่านจะทำงานหนักจนแทบจะเป็นลมก็ตาม”

 

ผู้ดูแลฉีได้ยินเหยินปาเชียนมีจุดมุ่งหมายอย่างอื่น เขาถามออกมา “แล้วท่านคิดยังไงเหรอ ?”

 

“งั้นข้าขอถามก่อน ว่าสภาพอากาศที่ร้อนจัดเช่นนี้นานแค่ไหนในแต่ละปี ?”

 

“อย่างน้อยก็ครึ่งปีหรือมากกว่านั้น ?” ผู้ดูแลตอบหลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง

 

“เยี่ยมไปเลย เราจะเปิดร้านสิบแห่งทั่วเมืองเพื่อให้ทุกคนสามารถหาร้านได้อย่างสะดวก ความต้องการในน้ำแข็งใสคงจะสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพราะงั้นร้านทั้งหมดจะต้องมีความมั่นคงในธุรกิจที่ดี ข้ามั่นใจว่าเราจะได้กำไรถึงห้าเท่าในร้านเดียวด้วยวิธีการนี้ ไม่ก็สิบเท่าเลยทีเดียว”

 

“ก็ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่หรอก ว่าแต่จะมีน้ำแข็งพอเหรอ ? ความต้องการของพระองค์นั้นสำคัญที่สุดนะ”

 

“การทำน้ำแข็งเป็นเรื่องง่ายดาย ข้าจะสอนท่านเอง ก่อนอื่นพวกเราต้องจ้างคนให้เพียงพอที่จะเปิดร้านพร้อมกัน 10 ร้าน เมื่อธุรกิจมีเสถียรภาพแล้วเราจะขยายไปยังเมืองอื่น ๆ ผลประโยชน์จะแบ่งกัน 50-50 ระหว่างพวกเราสองคน”

 

“ชู่วว ! ท่านเหยินไม่ต้องพูดแล้ว ทุกสิ่งที่ข้าได้รับในอนาคต ข้าจะแบ่งปันให้ท่านด้วย” ผู้ดูแลฉีได้ยืนยันด้วยกำปั้น

 

ทั้งสองคนได้เฉลิมฉลองกันยาวนานจนถึงกลางคืน เมื่อเหยินปาเชียนกลับมาถึงบ้าน เขาก้าวเข้ามาเบา ๆ

 

ด้วยแสงที่เปล่งประกายจากโคมไฟของเขา เขาได้เห็นว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสองขี้เรี่ยราดเต็มพื้นไปหมด

 

ใบหน้าของเหยินปาเชียนนั้นหงุดหงิดอย่างไม่น่าเชื่อ เขาตรวจดูห้องและพบว่าพวกมันซุกตัวอยู่ในมุมห้อง ดูเหมือนจะหลับสนิทดี ภาพของเจ้าตัวน้อยทั้งสองที่กำลังหลับปุ๋ยนั้นได้ขจัดความรู้สึกโกรธของเขาที่มีต่อพวกมัน เขาอดที่จะหยิบพวกมันขึ้นมาตีเบา ๆ ไม่ได้เลย

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...