ตอนที่แล้วตอนที่ 20: เครื่องเทศ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 22: ธุรกิจน้ำแข็งใส

แม้เหยินปาเชียนจะถูกพ่อครัวในห้องครัวหลวงด่าทอ เขาก็ไม่โกรธแต่อย่างใด เขาตอบอย่างสุขุม “พวกท่านจะว่ายังไง ถ้าข้าหอมเอาสิ่งเหล่านั้นมาได้ ?”

 

“ถ้าเจ้าสามารถเอามาได้ล่ะก็ ข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘ท่านปู่’ ก็ได้” ผู้ดูแลโกวพูดด้วยความโกรธแค้น

 

“ข้าก็จะเรียกเจ้าว่า ‘ท่านพ่อ’ ด้วย” พ่อครัวคนอื่น ๆ พูดแทรกทันที

 

เหยินปาเชียนเกือบจะระเบิดหัวเราะออกมาแล้ว ในตอนนี้ ทั้งห้องก็เงียบสนิท

 

ผู้ดูแลโกวจ้องพ่อครัวคนนั้นด้วความอาฆาต พ่อครัวคนนั้นไม่คิดว่าตัวเขาเองจะพูดคำที่ขัดแย้งกับผู้ดูแลโกว

 

เมื่อพ่อครัวได้เห็นสายตาอาฆาตของผู้ดูแลโกว เขาก็ตกตะลึง ทันใดนั้น เขาจึงเปลี่ยนคำพูด “ข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘ท่านปู่’ ด้วย”

 

เหยินปาเชียนมีความสุขเป็นอย่างมาก “ไม่ต้องเรียกข้าว่า ‘ท่านปู่’ หรอก ถ้าข้าสามารถเอาสิ่งเหล่านั้นมาได้ล่ะก็ พวกท่านจะต้องเรียกข้าว่า ‘พี่’ และคอยดูข้าให้ดีในวันที่ข้ากลับมาก็แล้วกัน

 

“แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถเอามาได้ล่ะก็ ข้าจะทำให้ขาของเจ้าหักให้ได้เลยคอยดู” ผู้ดูแลโกวจ้องเหยินปาเชียนด้วยความอาฆาต

 

ด้วยท่าทางที่ดูอาฆาตมาดร้ายของผู้ดูแลโกว ไหนจะรูปร่างที่สูงและดูกำยำนั่นอีก ทำให้เขาดูน่ากลัวจริง ๆ

 

เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาจะทำในสิ่งที่เขาพูดจริง ๆ ผู้ดูแลโกวมองไปรอบ ๆ และได้พบเขียงหนา 10 เซนติเมตร จากนั้นเขาจึงทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ในครั้งเดียว

 

เมื่อเหยินปาเชียนได้เห็น เขาก็รู้สึกเจ็บปวดแทนเขียงอันนั้น ทำไมแม้แต่พ่อครัวในแคว้นต้าเย่าก็ยังดุเดือดเลือดพล่านด้วยล่ะ ? โชคดีที่เหยินปาเชียนมั่นใจในตัวเอง เขาสามารถใช้เทคโนโลยีและทรัพยากรของดาวโลกเพื่อยั่วยุชาวต่างโลกได้

 

“เอางั้นก็ได้ ข้าจะเอามาให้ท่านดูในสี่วัน”

 

“ถ้าเจ้าคิดที่จะหนีล่ะก็ ข้าจะตัดหัวเจ้าไปแขวนที่กำแพงเมือง”

 

“ท่านคงจะไม่ได้ทำอย่างนั้นหรอก” เหยินปาเชียนยิ้มออกมา เขาไม่ต้องการที่จะตกเถียงกับพวกเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ว่าเขากำลังยั่วยุพวกเขาอยู่และตัวเขาเองก็ไม่ควรเสียสติกับเรื่องแบบนี้

 

เขายังคงมีสติอยู่บ้าง

 

หลังจากที่ทำการวางเดิมพันแล้ว เหยินปาเชียนก็มองดูราวกับว่าเขาคิดอะไรบางอย่างในทันที เขาจึงพูดกับผู้ดูแลโกว “ส่งคนไปที่สวนสัตว์และเอาก้อนน้ำแข็งมาทีสิ”

 

ผู้ดูแลโกวชำเลืองมองเหยินปาเชียน และบอกกับคนที่อยู่ข้าง ๆ “ไปสิ !”

 

“ท่านมีผลไม้บ้างมั้ย ?” เหยินปาเชียนถามต่อ

 

“มี !” ด้วยใบหน้าเคร่งขรึมของผู้ดูแลโกว เขาได้สั่งให้ลูกน้องคนอื่น ๆ พาเหยินปาเชียนไปเลือกผลไม้เขาอยากเห็นว่าเหยินปาเชียนจะทำอะไรได้บ้าง

 

เหยินปาเชียนตัดแบ่งผลไม้ต่าง ๆ และลองชิมดู ผลไม้ในโลกนี้รสชาติดีจริง ๆ

 

มีอย่างนึงรสชาติคล้ายมะพร้าว มีขนาดครึ่งหนึ่งของลูกมะพร้าว แต่ไม่ค่อยมีน้ำอยู่ในนั้น อย่างไรก็ตาม รสชาติของมันหวานและสดมาก เนื้อมันเรียบเนียนและอร่อยมาก ๆ

 

ผลไม้อย่างอื่นที่รสชาติเหมือนลูกพีช แต่มีขนาดเท่าสตรอเบอรี่

 

ผลไม้อีกจำนวนหนึ่งรสชาติก็ไม่ได้แย่เท่าไรนัก

 

“พระองค์ทรงโปรดปรานผลไม้อะไรเหรอ ?” เหยินปาเชียนถามออกมา

 

ด้วยสีหน้าที่ดูเอาจริงเอาจังของของเขา ผู้ดูแลโกวชี้ไปที่ผลไม้ ผลไม้ชนิดนั้นคือผลไม้ที่มีสชาติคล้ายมะพร้าวนั่นเอง

 

“ทุกท่านน่าจะรู้วิธีคั้นน้ำผลไม้ใช่มั้ย ?” เหยินปาเชียนถามออกมา

 

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของผู้ดูแลโกวก็มืดมน การที่เจ้ากำลังถามพวกเราว่าพวกเรารู้วิธีการคั้นน้ำผลไม้จากผลไม้หรือไม่ ? เจ้ากำลังดูถูกพวกเรางั้นรึ ?

 

เมื่อเหยินปาเชียนเห็นสีหน้าของผู้ดูแลโกว เขาก็รู้คำตอบทันที ก่อนที่ผู้ดูแลโกวจะพูดอะไรออกมา เหยินปาเชียนก็พูดออกมาอย่างรวดเร็ว “ช่วยคั้นน้ำจากผลไม้อันนี้และหั่นผลไม้พวกนี้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ทีสิ”

 

การแสดงออกทางสีหน้าของผู้ดูแลโกวนั้นไม่เคยพอใจเลยนับตั้งแต่ที่เหยินปาเชียนย่ำเท้าเข้ามาที่ห้องครัวหลวง เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าที่ดูบึ้งตึง “ไปจัดการซะ”

 

ทันใดนั้น ก็มีคนนำผลไม้ไปล้างและหั่นเป็นชิ้น ๆ

 

หลังจากที่ไปเอาก้อนน้ำแข็งมาแล้ว เหยินปาเชียนจึงใช้มีดขูดชั้นน้ำแข็งที่ดูเหมือนหิมะออกจากผิวน้ำแข็งและใส่ไว้ในถ้วย

 

หลังจากนั้น เขาก็โรยผลไม้หั่นเต๋าและเทน้ำผลไม้ลงในถ้วยน้ำแข็งใส

 

จากนั้นเขาจึงหักชิ้นน้ำแข็งเป็นชิ้นเล็ก ๆ และวางลงในกะละมัง นำถ้วยน้ำแข็งใสวางไว้กึ่งกลางกะละมังและปิดฝาถ้วย

 

“เสร็จแล้ว เสิร์ฟได้เลย” เหยินปาเชียนตบมือเบา ๆ

 

“อันนี้น่ะเหรอ ?” พ่อครัวทุกคนในห้องครัวหลวงที่กำลังรอเหยินปาเชียนทำอะไรบางอย่างนั้นถึงกับตกตะลึง

 

หลังจากที่ทำกันมาตั้งนาน อันนี้น่ะเหรอ ? ง่ายแค่นี้อ่ะนะ ?

 

พวกเราจำเป็นต้องทำสิ่งนี้ด้วยเหรอ ?

 

“เหตุที่พระองค์ทรงเบื่ออาหารก็เพราะสภาพอากาศนั้นร้อนอบอ้าวนี่ยังไงล่ะ นี่คืออาหารที่ดีที่สุดสำหรับพระองค์ที่จะเสวยในตอนนี้ มันสามารถบรรเทาความร้อนในช่วงฤดูร้อนและสามารถดับกระหายคลายร้อนได้ดี หลังจากที่พระองค์เสวยแล้ว ความเจริญอาหารของพระองค์ก็จะกลับมาเอง” เหยินปาเชียนอธิบายอย่างจริงจัง

 

“พวกเราให้เจ้าทำอะไรซักอย่าง แต่เจ้าทำสิ่งนี้เนี่ยนะ ? แม้แต่เด็กก็สามารถทำสิ่งนี้ได้ไม่ใช่รึไงกัน ?” มีคนโวยออกมา

 

“ปัญหาก็คือ ท่านมีน้ำแข็งมั้ยล่ะ ? ถึงแม้ว่าท่านจะมีน้ำแข็ง แล้วท่านสามารถคิดแบบข้าได้รึเปล่าล่ะ ?” เหยินปาเชียนตอบอย่างเยือกเย็น

 

มีคนอยากโต้แย้งแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมันต่อไป ถ้าพวกเขามีน้ำแข็ง พวกเขาอาจจะทำได้แค่แช่แข็งผลไม้ พวกเขาไม่เคยคิดอะไรแบบนี้มาก่อน นอกจากนี้ พวกเขาเคยเห็นน้ำแข็งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ? พวกเขารู้แค่ว่าน้ำแข็งเพิ่งถูกผลิตขึ้นในสวนสัตว์ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเหยินปาเชียนเป็นผู้ผลิต

 

“เจ้าต้องเสียเวลามากมายไปกับการหาวัตถุดิบเพื่อทำแค่สิ่งนี้เนี่ยนะ ?”

 

“พวกท่านมีวัตถุดิบไม่พอ เพราะงั้นข้าจึงทำได้แค่นี้แหละ” เหยินปาเชียนโต้กลับด้วยความองอาจและมั่นใจ

 

ผู้ดูแลโกวนั้นโกรธมาก

 

“ถวายแด่พระองค์ซะ ถ้าพระองค์มิทรงโปรดล่ะก็ มันจะต้องโดนลงโทษโดยไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเราทั้งนั้น” ผู้ดูแลโกวพูดออกมา จากนั้น เขาก็พูดต่อ “ข้าจะถวายแด่พระองค์เป็นการส่วนตัวในกรณีที่พระองค์คิดว่านี่เป็นความผิดของเรา”

 

ผู้ดูแลโกวออกจากห้องครัวหลวงพร้อมกับถ้วยน้ำแข็งใส ปล่อยให้เหยินปาเชียนและกลุ่มพ่อครัวจ้องเขม่นกัน

 

เหยินปาเชียนรู้สึกเบื่อหน่าย ตรวจสอบเนื้อสัตว์และผักชนิดต่าง ๆ ที่มีอยู่ในห้องครัวหลวง เขาหยิบสิ่งที่เขาไม่รู้ว่าคืออะไรใส่เข้าไปในปากและลิ้มรสชาติของมัน

 

 

 

เมื่อผู้ดูแลโกวมาถึงห้องโถงพระราชวังหลวงพร้อมกับถ้วยน้ำแข็งใสแล้ว เขาได้เห็นนางนอนอย่างเฉื่อยชาอยู่บนโซฟา

 

กะละมังน้ำแข็งถูกวางไว้รอบ ๆ ห้องโถงพระราชวัง ทำให้อากาศเย็นลงและลดอุณหภูมิห้องโถงพระราชวังลงเล็กน้อย

 

“ฝ่าบาท พระกายาหารจานนี้ทำโดยท่านเหยินผู้มาจากสวนสัตว์ขอรับ” ผู้ดูแลโกวนำถ้วยน้ำแข็งใสออกจากกะละมังน้ำแข็ง

 

เขาให้ความสำคัญกับคำว่า “ท่านเหยิน”

 

“โอ้ว ?” จักรพรรดินีตอบอย่างเฉื่อยชา ทันทีนั้น ก็มีคนมายกถ้วยน้ำแข็งใสจากผู้ดูแลโกว หลังจากทดสอบพิษและลองชิมแล้ว ถ้วยน้ำแข็งใสจึงถูกส่งมอบให้กับองค์จักรพรรดินี

 

“มันคืออะไรเนี่ย ?” จักรพรรดินีมองไปที่ถ้วยและถามออกมา

 

“ข้าน้อยเองก็มิทราบเช่นกันขอรับ”

 

จักรพรรดินีใช้ช้อนคนให้เข้ากัน ตักน้ำแข็งใสขึ้นมาหนึ่งช้อนพูน ๆ แล้วนำเข้าไปในปาก ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้น

 

ด้วยการที่นางกินเนื้อผลไม้ น้ำผลไม้ และน้ำแข็งใสพร้อมกัน ทำให้ความเย็นได้ไหลลงไปตามลำคอลึกลงไปก้นบึ้งของจิตใจนาง

 

หลังจากกินเข้าไปช้อนสองช้อน จักรพรรดินีก็พยักหน้าและพูดออกมา “ใช้ได้หนิ ค่อนข้างถูกปากทีเดียว ยังมีอะไรอีกหรือไม่ ?”

 

ผู้ดูแลโกวถึงกับตกตะลึงไปกับคำพูดของจักรพรรดินี

 

อย่างไรก็ตาม เขาได้เห็นขั้นตอนที่เหยินปาเชียนทำมันทั้งหมด เขาเพียงแค่ขูดน้ำแข็งลงในถ้วย โรยผลไม้ และน้ำผลไม้ลงไป ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย

 

พระองค์ประทับใจกับอาหารง่าย ๆ แค่นี้เนี่ยนะ พระองค์ทรงเสวยพระกายาหารที่ได้รับการจัดเตรียมอย่างพิถีพิถันโดยห้องครัวหลวงในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา แต่กลับไม่ได้รับการยกย่องใด ๆ จากพระองค์เลย

 

เขารู้สึกถึงความล้มเหลว

 

ถึงกระนั้น เขาก็รีบสงบสติอารมณ์และพูดต่อ “เขาบอกว่าห้องครัวหลวงมีเครื่องเทศที่ไม่หลากหลาย และเขาก็มิได้ทำอย่างอื่นเลยขอรับ”

 

“มันบอกว่าไงบ้าง ?” จักรพรรดินีถาม ดูท่าทางนางจะสนใจเรื่องนี้

 

“เขาบอกว่า…มีเครื่องเทศไม่เพียงพอแม้แต่จะทำจาจังเมียนสักชามด้วยซ้ำ” ผู้ดูแลโกวรู้สึกโกรธเมื่อคิดถึงสิ่งที่เหยินปาเชียนเคยพูดไว้จนถึงตอนนี้

(จาจังเมียน คืออาหารจีน-เกาหลี ทำมาจากบะหมี่เส้นหนา ราดหน้าด้วยซอสผัด ซอสผัดโดยทั่วไปจะทำมาจากการตุ๋นเนื้อหมูบดหรือเนื้อวัวบดที่ผ่านการหมักเค็มด้วยแป้งถั่วเหลือง)

 

“จาจังเมียน คืออะไร ?” จักรพรรดินีถามด้วยความอยากรู้

 

“ข้าน้อยไม่เกี่ยวข้องขอรับ” ผู้ดูแลโกวตอบ จากนั้นเขาก็พูดต่อด้วยความโกรธแค้น “แต่ข้าน้อยรู้ว่าคน ๆ นี้ชอบพูดจาเหลวไหลไร้สาระ มีแต่เครื่องเทศพวกนี้เท่านั้นขอรับ แม้แต่ห้องครัวหลวงของแคว้นหยูนก็มีแต่เครื่องเทศพวกนี้เท่านั้น ข้าไม่เคยรู้จักเครื่องเทศที่เขาพูดถึงมาก่อนขอรับ”

 

“แล้วยังไงเล่า ?” จักรพรรดินีดูค่อนข้างสนใจทีเดียว

 

“เขาบอกว่าเขายินดีที่จะนำมาให้พวกเราได้เห็นในสี่วันข้างหน้า แต่ข้าน้อยรู้สึกว่าเขาไม่สามารถเชื่อได้ขอรับ ถึงแม้ว่าจะมีเครื่องเทศที่หาได้ยากในโลกใบนี้ แต่ก็ไม่สามารถหาได้ในไม่กี่วัน ข้ารู้สึกว่าเขากำลังพยายามยื่อเวลาอยู่ก็เป็นได้ขอรับ” ผู้ดูแลโกวพูดออกมา

 

“จะยื้อเวลาไปทำอะไร ?”

 

“ข้าน้อยก็มิทราบเช่นกันขอรับ”

 

“แค่สี่วันสินะ แล้วข้าจะรอดู” จักรพรรดินีพูดอย่างเฉยเมย

 

“ฝากไปบอกมันด้วย ให้มันกลับไปเตรียมตัวให้พร้อม สี่วันข้างหน้า ข้าต้องการจะดูว่ามันสามารถทำอะไรได้บ้าง” จักรพรรดินีออกคำสั่ง

 

นางไม่ค่อยสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องครัวหลวง นางสนใจแค่สิ่งที่เหยินปาเชียนสามารถทำได้เท่านั้น

 

น้ำแข็งที่เขาทำจากอากาศบาง ๆ เมื่อก่อนหน้านี้ และถ้วยน้ำแข็งใสที่โรยด้วยเนื้อผลไม้และน้ำผลไม้ทำให้นางตั้งหน้าตั้งตาคอยดูว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...