ตอนที่แล้วตอนที่ 18: ซื้อหมีแพนด้าสองตัว
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 20: เครื่องเทศ

“ร้านขายยาเฉินอยู่ตรงนั้น” ผู้ดูแลฉีชี้ไปยังป้ายที่อยู่ห่างไกล

 

เหยินปาเชียนจดจำตำแหน่งที่ตั้งร้านค้าไว้ในใจ วันนี้มันดึกมากแล้ว เขาจะต้องไปที่ร้านขายยาในวันข้างหน้า เพื่อดูว่าสิ่งของที่เขามีนั้นสามารถแลกเปลี่ยนเป็นสูตรและวัตถุดิบได้บ้างไหม

 

ระหว่างทางกลับ เหยินปาเชียนได้สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับความรู้ทั่วไปของร้านขายยาเฉิน จากที่ได้ถามมา เจ้าของร้านมาจากมหาจักรวรรดิเซี่ยและเคยอาศัยอยู่ในต้าเย่ามากกว่า 30 ปี

 

มีความชำนาญด้านการแพทย์ชั้นเยี่ยม เจ้าของร้านเองก็เชี่ยวชาญ และค่ารักษาพยาบาลก็ไม่แพงแต่อย่างใด บ่อยครั้งที่พวกเขายอมให้ชาวพื้นเมืองผ่อนจ่ายค่าใช้จ่ายต่าง ๆ พวกเขาสามารถกลับมาจ่ายค่ารักษาในภายหลังได้ เมื่อพวกเขาหาเงินได้จากการล่าสัตว์ในภูเขาแล้ว

 

พลเมืองของแคว้นต้าเย่าเป็นคนซื่อตรง พวกเขาจะจ่ายหนี้คืนให้ด้วยความสำนึกเสมอมา มีคนน้อยมากที่เลือกไม่จ่ายหนี้ให้กับร้านขายยาเฉิน

 

คนเหล่านี้มักจะอยู่ในเทือกเขาตลอดไป

 

แม้ว่าเจ้าของร้านขายยาเฉินเป็นชาวต่างชาติ แต่ชาวท้องถิ่นจำนวนมากก็เคารพเขา

 

เหยินปาเชียนกลับไปที่ร้านค้าที่ขายหมีแพนด้า เจ้าของร้านแถมตะกร้าไม้ไผ่ให้แก่เหยินปาเชียน เพื่อให้สามารถแบกมันขึ้นหลังพร้อมกับใบไผ่ด้วย ปริมาณของใบไผ่ที่เจ้าของร้านใส่มาให้ก็เพียงพอที่จะให้อาหารหมีแพนด้าทั้งสองตัวได้ถึงสองมื้อเลยทีเดียว

 

เหยินปาเชียนอุ้มหมีแพนด้าขึ้นมาและถือมันไว้ในอ้อมแขน ขนของมันทั้งขนดกและนุ่ม แต่พวกมันมีกลิ่นตัวด้วย

 

เจ้าตัวน้อยขยับตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็นในอ้อมแขน ทำให้เหยินปาเชียนมีความสุขมาก

 

เหยินปาเชียนวางเจ้าตัวน้อยทั้งสองลงในตะกร้าไม้ไผ่ โดยเผยให้เห็นเฉพาะส่วนหัวพวกมันมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

เมื่อเหยินปาเชียนกลับไปที่บ้านของเขาที่อยู่ในสวนสัตว์ เขาปล่อยพวกมันออกมาจากตะกร้า เจ้าตัวเล็กทั้งสองนั่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานานก่อนที่จะคลานไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว ในบางครั้ง พวกมันก็จะเดินชนอะไรซักอย่างไม่ก็เดินสะดุดล้ม เมื่อมองไปที่เจ้าหมีแพนด้าที่ดูซุ่มซ่ามทั้งสองตัว เหยินปาเชียนก็รู้สึกสนุกสนานเป็นอย่างมาก

 

เขาอดไม่ได้ที่จะอุ้มพวกมันขึ้นและลูบขนบนหน้าของพวกมันเล่น เขาไม่สนใจกลิ่นตัวของพวกมันเลยแม้แต่น้อย

 

เขาคิดอยู่นานกว่าจะคิดชื่อให้กับหมีแพนด้าทั้งสองตัวได้ ตัวที่กำลังเลียหน้าของเขาอยู่ชื่อว่าเถียนเถี่ยน ส่วนตัวที่กำลังล้มกลิ้งอยู่ชื่อว่ากุ๋นกุ่น

 

 

หลังจากที่ได้ตั้งชื่อหมีแพนด้าแล้ว เหยินปาเชียนรู้สึกปลื้มใจอีกครั้ง คนส่วนใหญ่จะเลี้ยงสุนัขหรือไม่ก็แมวไว้เป็นสัตว์เลี้ยง มีเผ่านักรบโบราณบางเผ่าที่เลี้ยงหมีไว้เป็นสัตว์เลี้ยง หรือนักธุรกิจที่ร่ำรวยในตะวันออกกลางที่เลี้ยงเสือดาวเป็นสัตว์เลี้ยง เขารู้สึกค่อนข้างโดดเด่นที่ได้เลี้ยงหมีแพนด้าสองตัวไว้เป็นสัตว์เลี้ยง

 

ถ้าเขาพาพวกมันออกไปเดินกลางถนนบนดาวโลก…มีความเป็นไปได้มากที่เขาจะไม่ได้ล่อให้เกิดความอิจฉาแต่อย่างใด แต่จะเป็นการล่อตำรวจเสียมากกว่า

 

เขานำอาหารที่เอามาจากโลกออกมา จากการส่งอาหารในครั้งนี้ เขาสามารถพูดได้ว่ามันใช้ได้เลยทีเดียว

 

 

ถ้าเขาทิ้งมันไว้ที่นี่อีกซักหนึ่งคืน มันอาจจะไม่ดีแล้วก็ได้

 

เหยินปาเชียนไปที่ห้องน้ำแข็งใต้ดินและได้เห็นว่าตอนนี้มันเต็มไปด้วยน้ำแข็งมากขึ้น

 

“เอาล่ะ..ถึงเวลามื้อเย็นแล้ว วันนี้ข้าอยากให้รางวัลแก่ทุกท่าน จะมีอาหารแล้วก็เครื่องดื่มแอลกอฮอล์สำหรับทุกคน”

 

เมื่อเหยินปาเชียนพูดจบ ทุกคนก็เปล่งเสียงแสดงความยินดี

 

 

จากนั้น เขาก็เชิญผู้ดูแลฉีและผู้ดูแลสวนสัตว์อีกสามคน แล้วจึงตั้งโต๊ะสามตัวไว้ด้านนอกห้องเก็บน้ำแข็ง

 

ในบรรดาผู้ดูแลทั้งหมด ผู้ดูแลฉีมีตำแหน่งสูงที่สุด ผู้ดูแลอีกสามคนมีตำแหน่งต่ำกว่าเขาหนึ่งตำแหน่ง สำหรับคนที่มาใหม่ เหยินปาเชียนเป็นลูกน้องในเวลาน้อยที่สุด

 

เหยินปาเชียน ผู้ดูแลฉี และผู้ดูแลอีกสามคนนั่งด้วยโต๊ะเดียว ในขณะที่คนงานนั่งด้วยโต๊ะสองตัวที่เหลือ

 

อาหารที่เหยินปาเชียนนำมาจากโลกพร้อมแล้ว พ่อครัววิ่งไปหาเหยินปาเชียนอย่างกระตือรือร้นและถามเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ท่านผู้ดูแลเหยิน ท่านทำอาหารเหล่านี้ได้อย่างไรขอรับ ?”

 

เหยินปาเชียนรู้ว่าเขาแอบกินอาหารไปนิดนึงโดยไม่ต้องพูดเลย

 

 

“ท่านอยากจะรู้จริง ๆ เหรอ ?” เหยินปาเชียนยิ้มออกมา

 

พ่อครัวพยักหน้าพร้อมกับดวงตาที่สว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

“อาหารสำหรับวันถัดไปได้เตรียมไว้ให้แล้ว เมื่ออาหารหมดแล้ว ไว้ข้าจะสอนวิธีทำให้ก็แล้วกัน” เหยินปาเชียนพูดขณะที่เขาตบตบหลังพ่อครัวเบา ๆ

 

“ได้เลย..บอกให้ข้ารู้ด้วยว่าท่านอยากกินอะไรในวันข้างหน้า” ใบหน้าของพ่อครัวเต็มไปด้วยความสุข

 

เมื่อเขาได้กลิ่นหอมของอาหาร เขาได้กินมันเข้าไปนิดหน่อย แม้ว่าคุณภาพของเครื่องเทศจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่อาหารก็อร่อยมาก ๆ ทิ้งไว้ซึ่งรสชาติที่ดีที่ยังกรุ่นอยู่ในปาก

 

อย่างไรก็ตาม สูตรอาหารบนดาวโลกได้ผ่านการปรับปรุงมาหลายร้อยปี และอาหารนั้นถูกสร้างขึ้นจากความหลากหลายของส่วนผสมและเครื่องเทศ วิธีการปรุงอาหารเป็นแบบมิติเดียว และสูตรอาหารในโลกนี้ไม่สามารถแข่งขันกับดาวโลกได้เลย

 

 

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟแล้ว เหยินปาเชียนยกแก้วของเขาขึ้นและพูดว่า “พี่ ๆ ข้าต้องรบกวนให้ทุกท่านดูแลข้าในวันข้างหน้า ขอขอบคุณมาก ๆ !”

 

“ฮ่า ๆ ท่านสุภาพเกินไปแล้ว ท่านอาจดูอ่อนแอและผอมบางไปบ้าง แต่ท่านเป็นคนที่ค่อนข้างดีทีเดียวล่ะ !” ผู้ดูแลฉีหัวเราะ

 

เหยินปาเชียนเพิ่งมาถึงที่แห่งนี้เป็นเวลาสองวัน และเขาได้เลี้ยงข้าวทุกคนแล้ว เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเลย ผู้ดูแลรู้สึกสบายใจที่ได้เป็นเพื่อนกับคนแบบนี้

 

ผู้ดูแลคนอื่น ๆ ก็ยกแก้วขึ้นด้วย

 

เหยินปาเชียนดื่มเครื่องดื่มของเขาหนึ่ง จากนั้น เขาก็เติมแก้วของเขาและพูดกับคนงานว่า “เราอยู่บนเรือลำเดียวกันแล้วตอนนี้ ข้าจะแบ่งปันทุกสิ่งทุกอย่างที่พระองค์มอบให้ข้าแก่พวกท่านด้วย ถ้าท่านทำงานได้ดีและพระองค์มีความสุข ข้าจะไม่กดขี่ท่าน แต่ถ้าท่านทำงานไม่ดี พวกเราจะเข้ารับการลงทัณฑ์ร่วมกันโดยพระองค์ ดังนั้น พวกเราจึงต้องทำงานร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว”

 

“ได้เลย..พวกเราจะเชื่อฟังในสิ่งที่ท่านพูด”

 

“สิ่งที่ท่านต้องการให้พวกเราทำ พวกเราจะทำมันให้เอง”

 

คนงานสิบคนเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียงกัน

 

ณ ตอนนี้ ทุกคนเริ่มรับประทานอาหารกันแล้ว

 

ผู้ดูแลฉีวางสันคอหมูลงบนลิ้นและดวงตาก็สว่างขึ้น

 

โดยปกติแล้ว อาหารที่พวกเขากินนั้นเพียงแค่ต้มในน้ำเกลือเท่านั้น ส่วนใหญ่ พวกเขาจะเพิ่มเครื่องเทศหนึ่งถึงสองอย่างเข้าไปในอาหารแล้วก็ถือว่าใช้ได้

 

อาหารของพวกเขาและอาหารของเหยินปาเชียนนั้นต่างกันสุดขั้ว

 

เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่คิดอย่างนั้น คนอื่นก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน

 

ทุกคนกำลังห้อยแขนขณะที่พวกเขารับประทานอาหาร

 

คนงานเหล่านั้นเริ่มตะโกนหลังจากดื่มเหล้าเข้าปาก พวกเขายังคงยกย่องในอาหารที่เอร็ดอร่อย ในบางครั้ง พวกเขาก็จะด่าทออาหารที่ไม่อร่อย

 

สถานะของคนงานในสวนสัตว์ไม่ได้อยู่ในระดับต่ำเท่ากับคนในสังคมศักดินา

 

อย่างไรก็ตาม ทุกคนมีความสูง 2.2 เมตร และทุกคนสามารถสู้หรือฆ่าได้ จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะได้งานอื่นหากพวกเขาออกจากสวนสัตว์

 

คนงานในสวนสัตว์ที่ได้รับการว่าจ้าง สถานะของพวกเขาค่อนข้างคล้ายคลึงกับสามัญชน ดังนั้น จึงไม่มีใครมองพวกเขาต่ำต้อยแต่อย่างใด

 

เหยินปาเชียนนั้นถูกล้อมรอบไปด้วยชายร่างสูง กล้ามโต และซื่อสัตย์สุจริต

 

เมื่อเทียบกับคนที่เกียจคร้านและใจแคบบนดาวโลก คนเหล่านี้เมื่อกินและดื่มด้วยจะสนุกมากกว่า

 

“ท่านทำอาหารเหล่านี้ได้อย่างไรกัน ?” ผู้ดูแลฉีถามเหยินปาเชียนเมื่อขวดเหล้าถูกส่งไปรอบ ๆ

 

“ข้าทำเอง ครั้งต่อไป ข้าจะทำอาหารที่ดีกว่านี้สำหรับพี่ ๆ ทุกคน แต่ว่าขั้นตอนการทำอาหารเหล่านี้ค่อนข้างลำบาก ข้าจะต้องเตรียมตัวก่อนล่วงหน้า” เหยินปาเชียนหัวเราะเบา ๆ

 

“ได้เลย” ผู้ดูแลฉีตบหลังเหยินปาเชียนอย่างแรงจนแทบจะกระแทกเข้าที่โต๊ะข้างหน้าเขา

 

“หลังจากได้กินอาหารพวกนี้แล้ว ข้ารู้สึกว่าอาหารที่ข้าเคยกิน ๆ มานั้นแย่ไปเลย”

 

“ถูกต้องที่สุด หลังจากมื้อนี้ ข้าว่าพรุ่งนี้ข้าจะไม่กินอะไรแล้วล่ะ” ผู้ดูแลคนอื่นก็บ่นว่าใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเนื่องจากแอลกอฮอล์

 

ทุกคนต่างก็เห็นด้วยเสียงดัง

 

 

แม้ว่าเหยินปาเชียนเป็นคนมาใหม่ หลายคนก็ชอบเขามากหลังจากที่ได้รับประทานอาหารของเขา

 

หลังจากดื่มเหล้าแล้ว เหยินปาเชียนก็เริ่มเรียกผู้ดูแลคนอื่น ๆ ว่า “พี่”

 

ขณะที่ทุกคนกำลังมึนเมา ผู้ชายจำนวนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาจากระยะไกล ทุกคนสวมชุดเกราะ

 

ในหมู่พวกนั้น มีสองคนที่เหยินปาเชียนคุ้นเคย พวกเขาเคยเป็นคนที่พาเขามาที่นี่มาก่อน

 

เหยินปาเชียนและคนอื่น ๆ ยืนขึ้นและออกไปต้อนรับพวกเขา พวกเขาอยากรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

 

 

“ส่งน้ำแข็งไปที่พระราชวัง และพวกเราต้องการให้เจ้าตามพวกเรามา” พลทหารชี้ไปที่เหยินปาเชียน เหยินปาเชียนพบพลทหารคนที่ค่อนข้างคุ้นเคย ต่อมา เขาได้รู้ว่าพลทหารคนนี้เป็นคนที่แบกก้อนน้ำแข็งไปมอบให้กับองค์จักรพรรดินีในวันนั้น

 

ทุกคนดื่มแอลกอฮอล์อย่างอ่อน แต่เหยินปาเชียนไม่ได้ดื่มมันเลย หลังจากฟังพลทหารคนนั้นพูดแล้ว เขาก็เริ่มตื่นตัวและถามอย่างอ่อนโยน “บอกให้ข้ารู้ได้มั้ยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ?”

 

“พระองค์ทรงเรียกท่าน ตามข้ามาเดี๋ยวนี้” พลทหารคนนั้นตอบกลับ

 

“อากาศค่อนข้างร้อนในช่วงวันสองวันนี้ และพระองค์มิค่อยอยากอาหาร เจ้าอย่าบอกนะว่าเจ้ารู้วิธีการทำอาหารที่น่าเอร็ดอร่อยพวกนี้น่ะ ?” พลทหารพูดเพิ่ม

 

เหยินปาเชียนกัดฟันไว้ ถ้าพวกเขามาเร็วกว่านี้ เขาก็สามารถนำเนื้อวัวหมักมาให้ได้ ตอนนี้เขาไม่มีอะไรเหลือแล้ว

 

ทักษะการทำอาหารของเขานั้นธรรมดา จักรพรรดินีได้ทรงเสวยพระกระยาหารที่รสชาติดีนับไม่ถ้วน เขาไม่ค่อยมีความมั่นใจว่าองค์จักรพรรดินีจะยกย่องอาหารของเขาดั่งสวรรค์ชั้นสูงเหมือนคนเหล่านี้หรือไม่

 

เขาไม่คุ้นเคยกับเครื่องเทศและอาหารในโลกนี้ ดูเหมือนว่าเขาสามารถทำได้แค่ตามพวกเขาไป และประเมินสถานการณ์ก่อน

 

“ขอบคุณมากเลยพี่ ๆ !” เหยินปาเชียนกล่าวขอบคุณ จากน้ัน เขาก็พูดกับคนงาน “ท่านรออะไรอยู่ล่ะ ? ไปเอาน้ำแข็งมา แล้วก็ส่งไปที่พระราชวังสิ”

 

 

จากนั้น เขาก็หันกลับมาและบอกกับผู้ดูแลว่า “ใช้เวลาตอนนี้ดื่มไปก่อน ข้าจะต้องไปที่พระราชวัง”

 

“ล่วงหน้าไปก่อนเลย การได้รับเชิญจากพระองค์เป็นงานใหญ่ ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก” ผู้ดูแลหัวเราะออกมา

คะแนน 3.9
กรุณารอสักครู่...