ตอนที่แล้วตอนที่ 8: โดนแทง
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 10: คนป่าเถื่อน

เพราะเหยินปาเชียนที่ดื้อหัวรั้น เฉินชิ่งใช้เวลาไม่กี่วันในการหาเคมีภัณฑ์ให้เขา และเขาถูกพากลับไปที่ห้องเช่าของเขาด้วยรถเข็นโดยมีเจียงหนานเป็นคนพาเขากลับ

 

“โพแทสเซียมไนเตรตหรอ ? นายจะเอาไปทำอะไรล่ะเนี่ย ?” เฉินชิ่งกำลังมองไปที่โพแทสเซียมไนเตรตบนพื้นหลังจากที่ช่วยพาเหยินปาเชียนขึ้นเตียงของเขา

 

“วางไว้บนเตียงละกัน” เหยินปาเชียนชี้ไปที่ถุงโพแทสเซียมไนเตรต เขาคงจะมีปัญหาในการหยิบมันขึ้นมาบนเตียงหลังจากที่เฉินชิ่งกลับไป

 

“เอาล่ะ ทั้งสองคนกลับไปได้แล้ว ฝากปิดประตูให้ด้วยนะ” เหยินปาเชียนดูเหนื่อยนิดหน่อย การเดินทางกลับจากโรงพยาบาลทำให้เขาเหนื่อยอยู้บ้าง

 

ไม่ว่าอาการเป็นอย่างไร เขาก็ยังต้องการกลับบ้านอยู่ดี

 

“นายมีปัญหาอะไรรึเปล่า ?” เฉินชิ่งถามด้วยความสงสัย “เราอยากถามเรื่องนี้มาซักพักแล้ว เมื่อเร็ว ๆ นี้ นายได้หายตัวไปหลายวัน แถมตอนนี้นายต้องการกลับบ้านก่อนที่แผลของนายจะหายสนิทดีอีก เกิดอะไรขึ้นหรอ ? บอกให้เรารู้ที เผื่อว่าเราจะช่วยนายได้”

 

เจียงหนานกำลังเก็บกวาดบ้านที่รกรุงรังไปพร้อมกับฟังการพูดคุยของพวกเขาอย่างตั้งใจ

 

“มันเป็นแค่ปัญหาเล็กน้อย นายไม่ต้องช่วยหรอก เราจัดการด้วยตัวเองได้น่ะ” เหยินปาเชียนยกมือปฏิเสธเขาและพูดต่อว่า “ทั้งสองคนกลับไปได้แล้วล่ะ เราอยากนอนแล้ว”

 

“เราปล่อยให้นายอยู่ที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก นายยังมีปัญหาในการเคลื่อนที่อยู่ในตอนนี้นะ ถ้านายรู้สึกลำบากล่ะก็ เราสามารถจ้างพยาบาลส่วนตัวมาดูแลนายจนกว่านายจะเดินด้วยตัวเองได้นะ”

 

“ไม่ต้อง !” เหยินปาเชียน พูดโพล่งออกมา

 

“ค่อยมาหาเราอีกสิบวันข้างหน้านะ ถ้านายต้องการมาหาเราในช่วงสิบวันนี้ ให้โทรแทนละกัน เดี๋ยวเราจะโทรกลับทันทีที่เราเห็นนะ”

 

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฉินชิ่งก็ยิ่งเกิดความสงสัย เมื่อไม่นานมานี้ เหยินปาเชียนได้หายตัวไปสองครั้งติดต่อกันโดยทั้งสองครั้ง เขาได้หายตัวไป 9 ถึง 10 วัน

 

คราวนี้เขากำลังจะหายตัวไปอีก 10 วัน

 

เขากำลังเผชิญกับปัญหาอะไรอยู่รึเปล่า ?

 

“ไม่ว่ายังไง เราก็เป็นคนช่วยชีวิตพวกนายไว้ใช่มั้ยล่ะ ? เราได้ช่วยชีวิตสามีของเธอในอนาคตไว้ เพื่อมิให้เธอเป็นหญิงม่ายก่อนที่เธอจะแต่งงานยังไงล่ะ” เหยินปาเชียนบอกกับเฉินชิ่งและเจียงหนานจากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “ถ้าพวกนายต้องการตอบแทนเราในครั้งนี้ เราขออยู่ที่นี่คนเดียวละกัน เราไม่เป็นอะไรจริง ๆ ในอีกสิบวันพวกนายจะได้เห็นเรากลับมากระฉับกระเฉงว่องไวอีกครั้งแน่นอน”

 

“แน่ใจนะ ?”

 

“แน่ใจสิ”

 

เมื่อเฉินชิ่งได้เห็นความมุ่งมั่นของเหยินปาเชียน เขาก็มองเหยินปาเชียนและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ถ้าเราไม่ได้ข่าวอะไรจากนายเลยในอีกสิบวันข้างหน้า เราจะมาพังประตูของนาย อย่าลืมสิ่งที่นายพูดออกมา แล้วก็อย่าปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับนายก็แล้วกัน”

 

“ได้เลย เราสัญญา” เหยินปาเชียนพยักหน้าและหัวเราะเบา ๆ

 

“เราจะวางอาหารไว้ให้ตรงบันไดหน้าประตูในอีกสองสามวันข้างหน้านะ ถึงเราจะไม่ได้มาด้วย แต่เฉินชิ่งก็คงจะมาแหละนะ ถ้านายหิวเมื่อไหร่ ก็เปิดประตูและเอาอาหารไปกินได้เลยนะ” เจียงหนานพูด

 

“พวกนายไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นหรอก ตอนนี้อาหารทุกอย่างสามารถสั่งผ่านออนไลน์ได้ แล้วคิดว่าเราจะอดอาหารตายได้ยังไงกัน ?” เหยินปาเชียนหัวเราะออกมา

 

อย่างไรก็ตาม เจียงหนานไม่ยอมรับคำขอของเหยินปาเชียน เหยินปาเชียนเป็นคนหัวแข็ง เฉินชิ่งก็เป็นคนหัวแข็ง และเจียงหนานเองก็ค่อนข้างคล้ายคลึงกับพวกเขาเช่นกัน

 

ในตอนท้าย เหยินปาเชียนพยักหน้าและตอบว่า “ขึ้นอยู่กับพวกนายแล้วล่ะ อันที่จริง เรามีวิชาลับของตระกูล เราจะเข้าสู่สภาวะการนั่งสมาธิเป็นเวลาสิบวัน และจะเร่งการรักษาให้เร็วขึ้นได้”

 

“ถ้ามันสามารถเพิ่มพลังเซ็กส์ของพวกเราได้ล่ะก็ สอนวิชาลับของตระกูลนายให้พวกเราด้วยสิ” เฉินชิ่งจับมือเหยินปาเชียนพร้อมกับทำสีหน้า “อ้อนวอน”

 

“ไปให้พ้นเลยนะ ! อย่าทำให้เราปวดหัวได้มั้ย !” เหยินปาเชียนสะบัดมือเฉินชิ่งออกไป

 

ในที่สุด เฉินชิ่งและเจียงหนานก็ได้สั่งอาหารหลายกล่องให้มาส่งที่บ้านของเหยินปาเชียนก่อนที่พวกเขาจะออกไป

 

ทิศทางที่มีดแทงเขานั้นน่าเหลือเชื่อ จากที่หมอบอก มีดแทงไม่โดนอวัยวะภายในเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แม้แต่ลำไส้ของเขาก็ไม่โดน ดังนั้น เขาจึงไม่มีปัญหาในการรับประทานอาหารแต่อย่างใด

 

หลังจากที่เฉินชิ่งและเจียงหนานกลับไป เหยินปาเชียนได้ใช้ความพยายามอย่างมากในการเทวิตามินบีเหล่านั้นลงบนเตียง เขาถือถุงโพแทสเซียมไนเตรตในมือข้างหนึ่งและถุงวิตามินบีในมืออีกข้างหนึ่ง และเขาก็ได้หลับลึกลงไป

 

หลังจากเวลาได้ผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เหยินปาเชียนได้ตื่นขึ้นมา เขายังคงถือถุงทั้งสองไว้ในมือ หลังจากสัมผัสสิ่งรอบตัวเขา เขามั่นใจว่าเขาถูกส่งตัวไปยังโลกนั้นอีกครั้ง

 

ขณะที่เขากำลังนอนหลับอยู่ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลของเขา

 

ตอนที่เขาคิดถึงสิ่งที่จำเป็น เขาสนใจแค่การนำโพแทสเซียมไนเตรตและวิตามินบีมา แต่เขาลืมนำยาแก้ปวดติดตัวมาด้วย ถ้าเขามีอาการปวดมากขึ้นก่อนที่ฤทธิ์ของยาแก้ปวดเม็ดสุดท้ายที่เขากินลดลง เขาจะต้องทรมานอย่างมากเมื่อยาหมดฤทธิ์ลงอย่างแน่นอน

 

แล้วก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ เมื่อเวลาผ่านไป แผลของเขาเริ่มมีอาการเจ็บปวดขึ้นมา

 

เขาได้ให้ความสนใจกับสิ่งอื่นแต่ไม่คิดถึงบาดแผลของตัวเขาเอง อาการเจ็บปวดดูเหมือนจะลดลงเล็กน้อย

 

หลังจากนั้นไม่นาน เหยินปาเชียนพยายามจะลุกขึ้นนั่งด้วยพลังกายทั้งหมดที่เขามี ในขณะที่เขากำลังลุกขึ้น เขาปัดถุงโพแทสเซียมไนเตรทลงไปที่พื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงของมันที่ตกลงพื้นอย่างแรง ได้ปลุกพลทหารสองนายที่ยืนอยู่ข้างนอกตื่น

 

ในตอนแรกทั้งคู่รู้สึกไม่มั่นใจเพราะไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใด ๆ ในห้องเลยทั้งกลางวันและกลางคืน ตอนนี้เพราะพวกเขาได้ยินเสียงแล้ว พวกเขาก็รู้สึกสบายใจ

 

เนื่องจากเหยินปาเชียนไม่ต้องการให้พวกเขาเข้าไปในห้อง พวกเขาก็ไม่ได้พยายามที่จะเข้าไป พวกเขาเพียงยืนเฝ้ายามอยู่ที่ประตูและงีบหลับไป

 

เหยินปาเชียนเทถุงโพแทสเซียมไนเตรทลงบนพื้น สวมเสื้อผ้าหยาบ ๆ อีกครั้ง ซ่อนถุงเปล่าไว้ใต้ผ้าห่มของเขา แล้วก็หลับไปอีกครั้ง

 

เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ก็ถึงเวลาเช้าแล้ว

 

“เข้ามาเลย..เข้ามา !” เหยินปาเชียนตะโกนเรียก เมื่อทหารทั้งสองได้ยินเสียงตะโกนเรียก เขาก็รีบเปิดประตูเข้าไปในบ้าน

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นเหยินปาเชียนนอนอยู่บนพื้น ใบหน้าของพวกเขาก็ขาวซีด

 

นอกเหนือจากเหยินปาเชียนแล้ว ยังมีกองผลึกสีขาวเรียงรายอยู่บนพื้นข้างเตียง พวกเขาไม่รู้ว่ามันมาได้อย่างไร

 

“ตามผู้ดูแลมาที” เหยินปาเชียนพูดขณะที่เขานอนอยู่บนพื้น

 

พลทหารนายหนึ่งเดินออกไปตามผู้ดูแล หลังจากนั้นไม่นานพลทหารก็กลับมาพร้อมกับผู้ดูแล ขณะที่ผู้ดูแลย่ำเท้าเข้ามาในบ้าน เขาถามว่า “เจ้าพร้อมสำหรับการรักษาเจ้าหมีแล้วใช่มั้ย ?”

 

เหยินปาเชียนลุกจากพื้นขึ้นมาพิงกำแพงแล้วพูดว่า “ข้าเตรียมการแก้ปัญหาพร้อมแล้วและสามารถเริ่มได้ในวันนี้ ส่งคนไปเอากะละมังใบเล็กและกะละมังใบใหญ่อย่างละใบให้ข้าที กะละมังใบเล็กขนาดประมาณอ่างล้างหน้า ถ้าเป็นกะละมังโลหะก็จะดีมากเลย แล้วข้าก็ต้องการน้ำสองถังด้วย”

 

เหยินปาเชียนสังเกตเห็นว่าคนส่วนใหญ่ในโลกนี้มักจะใช้กะละมังไม้ กะละมังไม้ถ่ายเทความร้อนได้ช้าเกินไป ดังนั้น เขาตั้งใจจะเตือนผู้ดูแลให้เอากะละมังโลหะมาให้

 

“ได้เลย” ผู้ดูแลได้รีบไปหาสิ่งที่เหยินปาเชียนต้องการ ชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับหมีตัวนี้ และด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เช่นกัน

 

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เอากะละมังใบใหญ่และกะละมังใบเล็กมาให้ จากนั้น คนงานก็ได้นำถังน้ำสองถังเข้ามา

 

“แล้วจะทำอะไรต่อล่ะ ?”

 

“เติมน้ำใส่กะละมังใบเล็กครึ่งเดียวแล้วเอาผงพวกนี้ใส่ลงไปในกะละมังใบใหญ่ แล้วก็วางกะละมังใบเล็กไว้ในกะละมังใบใหญ่…สุดท้ายก็เทน้ำลงในกะละมังใบใหญ่ “เหยินปาเชียนสั่งขณะกำลังนั่งอยู่บนเตียง

 

พวกเขาไม่เข้าใจว่าขั้นตอนเหล่านี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการรักษาหมีอย่างไร อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงทำในสิ่งที่ถูกสั่ง ในไม่ช้า พวกเขาก็เริ่มเห็นผลลัพท์แล้ว

 

สิ่งที่พวกเขาอยากรู้มากที่สุดก็คือ ผงสีขาวนั้นมาจากไหนกันแน่

 

หลังจากเทน้ำลงไปในกะละมังใบใหญ่เสร็จแล้ว พวกเขาก็ได้เห็นเศษน้ำแข็งที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวน้ำ

 

เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็เอามือแตะน้ำ พวกเขารีบเป่าความเย็นออกทันที น้ำนั้นเย็นมาก

 

เหยินปาเชียนสั่งให้พวกเขาเพิ่มผงสีขาวลงไป ในไม่ช้า ผิวน้ำก็เริ่มแข็งตัว

หลังจากผ่านไปสักระยะหนึ่ง น้ำในถังใบเล็กแปรสภาพเป็นน้ำแข็งทั้งหมด

 

“นี่คือ…อะไรเนี่ย ?” สีหน้าที่ดูประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคนเมื่อได้เห็นภาพที่น่าเหลือเชื่อนี้ ณ จุดจุดนี้ พวกเขาได้ลืมเรื่องเจ้าหมีไปแล้ว สิ่งที่ทุกคนกำลังคิดอยู่ก็คือ สิ่งที่อยู่ในกะละมังใบเล็กมันคืออะไร ?

 

“นี่คือน้ำแข็ง..น้ำได้แปรสภาพเป็นน้ำแข็งหมดแล้ว” เหยินปาเชียนยิ้มขณะที่ชี้ไปที่น้ำที่แข็งตัวในกะละมังใบเล็ก

 

“นี่คือน้ำแข็งงั้นเหรอ..เหลือเชื่อ..ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ !” ทุกคนรู้สึกทึ่งด้วยความประหลาดใจ พวกเขาใช้นิ้วเขี่ยผิวน้ำแข็งในขณะที่ร้องตะโกนด้วยความชื่นชม

 

คนพวกนี้..ไม่เคยเห็นน้ำแข็งมาก่อนรึไงกัน พวกเขาช่างเหมือนแมลงหน้าร้อนจริง ๆ” เหยินปาเชียนคิดในใจอย่างหมดหนทางเมื่อเห็นพวกเขาแสดงออกเช่นนี้

 

หลังจากนั้นสักพักใหญ่ ๆ เมื่อความตื่นเต้นที่ได้เห็นน้ำแข็งค่อย ๆ หายไป พวกเขาก็นึกถึงปัญหาหลัก “แล้วไงต่อ ? จะทำอะไรต่อจากนี้ล่ะ ?”

 

“เทน้ำแข็งออก เราจะทำน้ำแข็งต่อไป” เหยินปาเชียนบอกพวกเขา

 

พวกเขาใช้เวลาและความพยายามในการเทน้ำแข็งออกจากกะละมังใบเล็ก จากนั้นพวกเขาก็วางกะละมังใบเล็กไว้ในกะละมังใบใหญ่ พลทหารนายหนึ่งหยิบน้ำแข็งขึ้นมาและพูดว่า “เราต้องมอบวัตถุลึกลับนี้เป็นของขวัญแด่พระองค์”

 

เมื่อเหยินปาเชียนมองเห็นความจงรักภักดีและความศรัทธาบนใบหน้าของพลทหาร แม้ว่ามือของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงจากความหนาวเหน็บของน้ำแข็ง เขาก็พูดออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า “อย่างน้อยที่สุดท่านห่อมันด้วยอะไรซักอย่างได้มั้ย ? ท่านจะนำมันไปมอบให้กับพระองค์ทั้งแบบนั้นจริง ๆ เหรอ ? มันจะละลายก่อนที่ท่านจะไปถึงพระราชวังนะ”

 

สีหน้าที่แสดงออกถึงการรับรู้ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทหาร เขารองมือไปทางเหยินปาเชียนและพูดว่า “ขอบคุณมาก ถ้าเจ้าไม่ตายเสียก่อนในวันนี้ ข้าจะเลี้ยงน้ำเจ้าเอง”

 

หลังจากที่ทหารได้ห่อน้ำแข็งไว้ด้วยเสื้อผ้าแล้วเดินจากไป เหยินปาเชียนยังคงให้คำแนะนำกับคนอื่น ๆ ว่าจะทำอะไรต่อ

 

เมื่อน้ำแข็งในกะละมังใบใหญ่ละลาย พวกเขาจะเทโพแทสเซียมไนเตรตเพิ่มลงไป

 

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งห้องก็เริ่มเย็นขึ้น

 

เหยินปาเชียนได้คลุมตัวด้วยผ้าห่ม เมื่อเขาเห็นว่ามีน้ำแข็งอยู่สิบกว่าก้อน เขาพูดว่า “วางน้ำแข็งไว้รอบตัวหมี แล้วก็จำไว้ว่า อย่าเอามือจุ่มลงไปในน้ำ ไม่งั้นมือจะเป็นเหมือนชายคนนั้นนะ”

 

“อย่าจับน้ำแข็งในกะละมังใบใหญ่และวางกะละมังใบใหญ่ไว้ใต้แสงอาทิตย์ หลังจากที่น้ำแข็งละลายและน้ำระเหยหมดแล้ว ให้เก็บเศษที่เหลือไว้ เราสามารถใช้ทำน้ำแข็งเพิ่มได้อีก”

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ตอนนี้เรามีแฟนเพจให้ติดตามนิยายตอนใหม่ล่าสุดกันแล้วน้า

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...