ตอนที่แล้วตอนที่ 6: เด็กน้อยจริง ๆ ด้วย
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 8: โดนแทง

“บอกรายละเอียดให้เขาฟังที” แม่ทัพหญิงสั่งการผู้ดูแลสวนสัตว์

 

“ได้เลย” ชายคนนั้นพยักหน้ารับและกำลังจ้องมองเหยินปาเชียน เหยินปาเชียนสามารถมองเห็นความสับสนในสายตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

 

ณ จุดจุดนี้ เหยินปาเชียนนั้นมีภูมิคุ้มกันต่อสายตาที่มองเขาแบบนี้แล้ว ตอนนี้เขากำลังกังวลกับสถานการณ์ของหมีขาว

 

เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับประเด็นที่ว่าหัวของเขาจะถูกตัดหรือเปล่า

 

“หมีตัวนี้คือของขวัญที่ทางประเทศเซี่ยมอบให้แก่พวกเรา อายุขัยของมันพอ ๆ กันกับอายุไขของมนุษย์ คืออยู่ที่ประมาณ 60 ปี มันเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพระหว่างประเทศเรากับประเทศเซี่ย ตราบใดที่หมียังมีชีวิตอยู่ ทั้งสองประเทศก็จะไม่ทำสงครามกัน” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

 

มุมปากของเหยินปาเชียนกระตุก มันคือหมีขั้วโลกจริง ๆ หรอเนี่ย ? เมื่อเขาได้เห็นหมีนอนแน่นิ่งไม่ขยับตัวอยู่ในลำธาร เขารู้สึกว่ามันดูเหมือนหมีขั้วโลกมากกว่าเสียอีก

 

การที่ส่งหมีขั้วโลกมายังเขตร้อน แต่ไม่บอกพวกเขาว่าจะต้องเลี้ยงดูอย่างไรเนี่ยนะ…มิตรภาพระหว่างประเทศเซี่ยกับประเทศนี้…โคตรตลกเลย !

 

พวกเขาไม่รู้เรื่องมาเป็นปี ๆ เลยหรอว่าหมีขั้วโลกตัวนี้ไม่น่าจะอยู่รอดได้ ? พวกเขาไม่รู้หรอว่าประเทศเซี่ยได้เตรียมที่จะก่อสงครามกับพวกเขาแล้ว ?

 

พวกเขาแทบจะไม่ต้องหาข้ออ้างใด ๆ ในการก่อสงครามเลยด้วยซ้ำ

 

พวกเขาได้ส่งลูกหมีมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพระหว่างสองประเทศ และท่านได้ทำให้มันตายในเวลาไม่ถึงปี ลองคิดดูสิว่าพวกเขาจะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง ? พวกท่านจงใจใช่มั้ย ? พวกท่านกำลังพยายามที่จะก่อสงครามกับพวกเขาใช่มั้ย ? นี่คือสิ่งที่พวกเขาจะพูด

 

เหยินปาเชียนหัวเราะเยาะทั้งสองประเทศอยู่ในใจ

 

“อาการของมันในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ?” เหยินปาเชียนถามออกมา

 

“เมื่อมันมาถึง มันก็ยังปกติดีอยู่ แต่พอหลังจากที่คนของประเทศเซี่ยกลับไป หมีตัวนี้ก็ดูเฉื่อยชาลงทันที ทุก ๆ วันมันก็จะเอาแต่นอนอยู่ในน้ำ ไม่ว่าข้าจะให้อะไรมันก็ตาม มันก็จะกินแค่นิดเดียว ตอนนี้อาการมันแย่มากแล้ว ถ้าพวกเราไม่คิดจะแก้ปัญหาโดยเร็ว ข้าเกรงว่ามันจะตายในไม่ช้า” ผู้ดูแลกล่าวด้วยความกังวล

 

จากนั้น ใบหน้าของเขาเริ่มดูเคร่งขรึม และเขาพูดต่อว่า “นี่เป็นความผิดของข้าเองที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ ถ้ามันตายจริง ๆ ล่ะก็ ข้าจะฆ่าตัวตายเพื่อเป็นการถวายแด่ความเมตตากรุณาของพระองค์เอง”

 

เหยินปาเชียนพูดไม่ออก เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ท่านไม่รู้หรอว่าประเทศเซี่ยกำลังมองท่านเป็นตัวตลกอยู่ ? ท่านกำลังจะฆ่าตัวตายเพราะลูกหมีตัวนี้เนี่ยนะ ? ท่านไม่รู้หรอว่าคนจากประเทศเซี่ยจะต้องหัวเราะจนน้ำตาเล็ดแน่ถ้าท่านทำอย่างนั้นจริง ๆ ?

 

หลังจากได้ฟังสิ่งที่ผู้ดูแลพูดออกมา เหยินปาเชียนรู้สึกว่าสภาพอากาศที่นี่ร้อนจริง ๆ ด้วย

 

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังทนไม่ได้กับสภาพอากาศที่ร้อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมมันจึงไม่รู้สึกอยากกินอาหารเลย

 

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน เหยินปาเชียนยังคงมีคำถามอีกนิดหน่อยที่จะถาม “เจ้าหมีตัวนี้มาถึงที่นี่เมื่อไหร่หรอ ?”

 

“มาถึงเมื่อเดือนที่แล้วน่ะ”

 

“แล้วพวกเขาได้บอกอะไรบ้างหรือเปล่าตอนที่พวกเขามาส่งเจ้าหมีที่นี่ ?”

 

“พวกเขาบอกว่าเจ้าหมีตัวนี้มาจากทางตอนเหนือของประเทศเซี่ย สายพันธุ์นี้หายากและมีค่าตัวสูง ดังนั้นจึงต้องได้รับการดูแลที่เหมาะสมน่ะ”

 

“ประเทศเซี่ยนั้นอยู่ทางเหนือใช่มั้ย ?”

 

“ก็ใช่น่ะสิ” ผู้ดูแลมองเหยินปาเชียนแปลก ๆ

 

“ท่านเคยเห็นหิมะมั้ย ?”

 

“…”

 

“เอาล่ะ..ข้าเข้าใจแล้ว” ด้วยใบหน้าและท่าทางที่ดูรอบคอบของเขา เหยินปาเชียนยืนอยู่ที่นี่โดยใส่กางเกงในสีแดงได้พยักหน้าตอบรับ

 

“ตราบใดที่เจ้าสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ พระองค์จะไม่บ่ายเบี่ยงที่จะมอบรางวัลให้แก่เจ้า แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้ล่ะก็…” แม่ทัพหญิงที่มีนามว่าซินเจ๋อ ใช้มือคว้าดาบของเธอ เธอไม่สนใจว่าเหยินปาเชียนกำลังเข้าใจอะไรอยู่ ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้จะทำอะไรต่อ

 

“ไม่มีปัญหาหรอก” ใบหน้าของเหยินปาเชียนเต็มไปด้วยความสบายใจ อย่างน้อยชีวิตของเขาก็ไม่มีความเสี่ยงอีกต่อไป เขาไม่ได้คาดว่าจะพบปัญหาใด ๆ กางเกงในสีแดงตัวนี้ค่อนข้างมีประโยชน์เลยทีเดียว

 

(*เกร็ดความรู้: สิ่งที่มีสีแดงสำหรับชาวจีนนั้นมีความหมายว่าโชคดี)

 

“ข้ามีเรื่องจะขอสองอย่าง !” เหยินปาเชียนยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “อย่างแรก ช่วยเอาเสื้อผ้ามาให้ข้าใส่ที ! ข้าไม่ได้ขอมากเกินไปใช่มั้ย ?”

 

ซินเจ๋อไม่สนใจเขาและถามว่า “แล้วอย่างที่สองที่เจ้าต้องการล่ะ ?”

 

“ข้าขอดินประสิวหน่อย” เหยินปาเชียนตอบกลับ ตราบใดที่เขามีดินประสิว เขาก็สามารถทำน้ำแข็งได้ และปัญหาก็จะสามารถแก้ไขโดยง่าย หมีขั้วโลกสามารถอาศัยอยู่ในที่เย็น แต่ไม่สามารถอาศัยอยู่ในที่ร้อน การให้น้ำแข็งมันจะทำให้อาการของมันดีขึ้น

 

อย่างไรก็ตาม วิธีที่ดีที่สุดคือการกั้นห้องและใส่น้ำแข็งเข้าไป

 

“ดินประสิว ? มันคืออะไรรึ ?”

 

“…” เหยินปาเชียนไปคิดลึกลงไป ดินประสิวคืออะไร ? ช่างเป็นคำถามที่น่าถามจริง ๆ เห้อ..

 

เขาจำได้เพียงว่าดินประสิวนั้นสามารถใช้ทำน้ำแข็งได้ แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง

 

เขาจำได้ว่ามันสามารถพบได้ง่ายในยุคโบราณ

 

(*เกร็ดความรู้: ดินประสิว คือ ดินที่มีฤทธิ์เป็นกรด เกิดจากปัสสาวะของสัตว์หรือคน สามารถใช้เป็นสารหล่อเย็น หรือลดอุณหภูมิได้ โดยการนำดินประสิวมาละลายน้ำ จะได้สารละลายที่มีอุณหภูมิต่ำประมาณ 8 – 12 องศาเซลเซียส)

 

“ท่านพอมีน้ำแข็งมั้ย ?” เหยินปาเชียนได้เปลี่ยนคำขอของเขาและถามออกมา

 

ทุกคนมองไปที่เหยินปาเชียนราวกับว่าเขาเป็นคนโง่งี่เง่า สถานที่แห่งนี้ไม่มีน้ำแข็งแม้ในฤดูหนาวก็ตาม ก็เหมือนกับมีแค่ฤดูร้อนอย่างเดียว น้ำแข็งและหิมะสามารถพบได้ในประเทศเซี่ยเท่านั้น

 

“เอาเสื้อผ้ามาให้ข้าใส่ก่อนก็แล้วกัน ข้าขอเวลาห้าวัน ข้าสามารถแก้ปัญหานี้ได้แน่นอน” เหยินปาเชียนกล่าวอย่างหมดหนทาง

 

โชคดีที่เขาสามารถกลับไปยังดาวโลกและซื้อดินประสิวได้ ดินประสิวสามารถหาซื้อได้เกือบทุกที่ อีกทั้งเขายังสามารถสั่งดินประสิวผ่านออนไลน์ได้ด้วย

 

“ตกลง..ข้าจะให้เวลาเจ้าห้าวัน ถ้าเจ้าไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ล่ะก็…เจ้าคงจะรู้ถึงผลที่ตามมาสินะ”

 

“ข้ารู้..ข้ารู้แล้ว แค่ห้าวันก็เหลือเฟือสำหรับข้าที่จะแก้ปัญหานี้แล้ว” เหยินปาเชียนตอบอย่างมั่นใจ

 

“เขาจะอยู่ที่นี่ห้าวัน ทั้งสองคนจะต้องรับผิดชอบในการเฝ้าระวังเขา ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็…” ซินเจ๋อเตือนพลทหารทั้งสองนาย

 

“ขอรับ ! ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็ พวกเราจะตัดหัวตัวเองเพื่อท่าน” ทหารสองนายตอบอย่างพร้อมเพรียงในขณะที่ยืนตรงเป็นระเบียบ

 

“เอาเสื้อให้มันใส่ซะ ข้าจะทูลรายงานต่อพระองค์เอง” หลังจากออกคำสั่งให้พลทหารทั้งสองนาย ซินเจ๋อจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเหยินปาเชียน

 

เหยินปาเชียนกลัวว่าเขาจะพลาด เขาจ้องมองไปที่หมีขาวเพื่อดูว่ามีปัญหาอะไรอีกหรือเปล่า เมื่อเขากลับไปยังดาวโลก เขาสามารถค้นคว้าออนไลน์หรือปรึกษาสัตวแพทย์ได้

 

อย่างไรก็ตาม มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา และเขาไม่สามารถรักษามันโดยขาดการเอาใจใส่

 

 

 

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง ผู้ดูแลก็กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าเก่า ๆ สำหรับเขา เสื้อผ้าพวกนี้ถูกสร้างขึ้นจากวัตถุดิบหยาบ ๆ ทำให้เกิดรอยถลอกบนผิวของเขา อย่างไรก็ดี ยังดีกว่าการสวมกางเกงในแค่ตัวเดียวก็แล้วกัน

 

“มีอะไรรึเปล่าพ่อหนุ่ม ?” ผู้ดูแลถาม หลังจากเหยินปาเชียนบอกว่าเขามั่นใจในการแก้ไขปัญหา ผู้ดูแลต้องการทำความเข้าใจกับความคิดเห็นของเขา

 

“ข้ารู้สึกร้อน” เหยินปาเชียนตอบ

 

“เจ้ารู้สึกร้อนงั้นเหรอ ?” ผู้ดูแลเกิดความงงงวย

 

“ถ้าข้าให้ท่านใส่เสื้อขนสัตว์และให้ท่านไปยืนใต้แสงแดด ข้ามั่นใจว่าท่านจะต้องไม่อยากกินอะไรแน่นอน” เหยินปาเชียนตอบลวก ๆ

 

“ฮ่าาา เสือเขี้ยวดาบก็มีขนนะ แต่ดูเหมือนว่ามันก็ไม่เป็นอะไรนิ ข้อนี้จะใช้ได้กับสัตว์ป่าชนิดอื่นรึเปล่านะ” ผู้ดูแลตอบอย่างไม่มั่นใจนัก

 

“ขนของพวกนั้นหนาเท่าหมีตัวนี้รึเปล่าล่ะ ?” เหยินปาเชียนชี้ไปบนหลังของหมีขาว ขนของมันมีความยาวอย่างน้อยหนึ่งนิ้ว ณ ตอนนี้ ขนของมันชุ่มชื้นและแนบติดตัวมัน ขนบนหลังของมันถูกทำให้แห้งโดยดวงอาทิตย์ มันกลิ้งไปอยู่ในลำธาร ทำให้ร่างกายของมันเปียกชื้นและยังคงนอนอยู่ตรงนั้นต่อไป

 

หมีขาวก็ยังคงนอนแน่นิ่ง ดูเซื่องซึมเป็นอย่างมาก

 

เมื่อเหยินปาเชียนเห็นแบบนี้ เขาก็มั่นใจว่าพ่อหนุ่มคนนี้ตื่นเต้นมากจนเกินเหตุ

 

จากนั้น เมื่อเขาเห็นว่าผู้ดูแลกำลังจะถามอะไรอีก เขาก็ยกมือและขัดจังหวะ “ช่างมันเถอะ..ท่านจะได้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอีกไม่กี่วัน ท่านรอดูได้เลย”

 

 

 

ในคืนนั้น เหยินปาเชียนอยู่ในบ้านหลังหนึ่งในสวนสัตว์ ส่วนใหญ่คนงานจะอาศัยอยู่ในบ้านแถบนี้ ถึงแม้ว่าสภาพความเป็นอยู่ของบ้านแถบนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ในคุกใต้ดินก็แล้วกัน

 

อีกสองวันถัดมา เหยินปาเชียนยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่เฝ้าดูลูกหมี ในบางครั้ง เขาก็เดินเล่นรอบสวนสัตว์และมองดูสัตว์ที่ดูค่อนข้างคล้ายกับบนดาวโลกเหล่านั้น

 

ในไม่ช้า ก็เป็นคืนที่สามแล้ว ถ้าการคาดเดาของเหยินปาเชียนไม่ผิดพลาด เขาจะได้กลับไปยังดาวโลกในคืนนี้

 

ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องของเขา เขาบอกผู้คุ้มกันทั้งสองคนที่ไม่พูดอะไรเลยและติดตามเขาอย่างใกล้ชิดตลอดสองวันที่ผ่านมาว่า “สองวันหลังจากนี้ ข้าจะคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่จะช่วยเหลือหมีขาว อย่ารบกวนข้าในวันพรุ่งนี้ และให้ข้าได้เตรียมสิ่งที่จำเป็นก่อน ท่านวางอาหารไว้ที่หน้าประตูได้เลย ถ้าท่านทั้งสองทำให้เกิดปัญหาที่นำไปสู่ความล้มเหลวในนาทีสุดท้ายล่ะก็ ข้าจะลากท่านไปกับข้าด้วยแม้ว่าข้าจะตายก็ตาม”

 

หลังจากพูดจบ เหยินปาเชียนเข้าไปในห้องของเขาและปิดประตูโดยไม่สบตาพวกเขา ทหารสองนายมองหน้ากันและยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

 

พวกเขาไม่สนใจว่าเหยินปาเชียนจะทำอะไรในห้อง ตราบใดที่เขายังอยู่ข้างใน พวกเขาก็ไม่มีปัญหาอะไร

 

 

 

ในเวลาเดียวกัน ในพระราชวังแห่งหนึ่ง หญิงสาวที่สวมชุดสีแดงนอนอยู่บนโซฟาพร้อมกับถ้วยน้ำชาในมือ ไม่ว่าตอนไหน นางก็จะเงยหน้าขึ้นและจิบชาของนาง

 

“สถานการณ์ในสวนสัตว์เป็นยังไงบ้าง ?” หญิงสาวถามออกมา ราวกับว่าเธอได้คิดอะไรบางอย่าง

 

“ชายคนนั้นบอกว่าเขาจะแก้ปัญหานี้ภายในห้าวัน จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสามวันแล้ว ในช่วงสามวันที่ผ่านมา มันเอาแต่เดินเล่นรอบสวนสัตว์ ข้ารู้สึกว่ามันกำลังพยายามที่จะยื้อเวลาไว้เจ้าค่ะ”

 

ซินเจ๋อซึ่งสวมชุดเกราะเต็มรูปแบบ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ห่อมือไว้และรายงานไปยังหญิงสาวชุดแดง

 

“เอาเถอะ..ยังมีเวลาอีกสองวัน เฝ้าดูมันอย่างใกล้ชิด ถ้าเขาทำไม่ได้ล่ะก็…” หญิงสาวก็เงียบและพูดต่อว่า “ตัดหัวมันทันที”

 

หลังจากพูดจบ เธอเงยหน้าขึ้นและจิบชาอีกครั้ง

 

 

 

เหยินปาเชียนพลิกตัวไปมาบนเตียง เขานอนไม่หลับ เขากลัวว่าเขาจะกลับไปยังดาวโลกไม่ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เขาจะประสบปัญหาที่ยิ่งใหญ่แน่นอน

 

หลังจากพลิกตัวไปมาบนเตียง ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ สุดท้ายเขาก็ได้หลับลึก

 

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตื่นขึ้นทันที เขายื่นมือไปแตะเตียงข้างใต้ตัวเขา เตียงนั้นอ่อนนุ่มกว่าที่ใดในโลกใบนั้น เป็นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างจากข้างนอก เขาได้เห็นภาพที่คุ้นเคย เหยินปาเชียนรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

 

“เรากลับมาแล้ว !”

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ตอนนี้เรามีแฟนเพจให้ติดตามนิยายตอนใหม่ล่าสุดกันแล้วน้า

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...