ตอนที่แล้วตอนที่ 4: การกลับเข้าไปอีกครั้ง
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 6: เด็กน้อยจริง ๆ ด้วย

เหยินปาเชียนห่อตัวเองไว้ในผ้านวมทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

 

อย่างไรก็ตาม ความคิดของเขากำลังสับสนวุ่นวาย

 

เป็นไปตามที่คาดไว้ เขาได้กลับมาอยู่ในโลกนี้อีกครั้ง และคราวนี้เขาก็เอาผ้านวมมาด้วย

 

คราวที่แล้วที่เขามายังโลกนี้ เขามาพร้อมกับเก้าอี้และถ้วยมาม่า และเมื่อเขาได้กลับมายังดาวโลก เขาก็เอากองฟางที่อยู่ใต้ตัวเขาติดมาด้วย คราวนี้เขามายังที่นี่พร้อมผ้านวม

 

ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสัมผัสโดยตรงจะถูกเคลื่อนย้ายพร้อมกับตัวเขาระหว่างโลกทั้งสอง

 

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ทราบว่าเขาเดินทางไปมาระหว่างสองโลกนี้ได้อย่างไร ไม่มีสัญญาณหรือความผิดปกติใด ๆ ไม่มีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นในตอนที่เขาถูกส่งตัวมายังในโลกนี้ครั้งแรก

 

เช่นเดียวกับคราวที่แล้วที่เขาถูกส่งกลับมายังดาวโลก มันเกิดขึ้นในขณะที่เขานอนหลับอยู่

 

เป็นระยะเวลาสามวันระหว่างคราวที่แล้วที่เขาถูกส่งตัวมากับวันนี้

 

คราวที่แล้วที่เขามาอยู่ที่นี่ เขาก็มาอยู่เป็นเวลาสามวันเช่นกัน

 

ดูเหมือนว่าทุก ๆ สามวันเขาจะถูกเคลื่อนย้ายหนึ่งครั้ง

 

นั่นคือสิ่งที่เขาจะได้เจอ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็จะถูกส่งกลับมายังดาวโลกอีกครั้งในอีกสามวันต่อมาอยู่ดี

 

ก่อนหน้านี้เขาได้ใช้เวลาอยู่ที่นี่สามวัน ในขณะที่เวลาบนดาวโลกได้ผ่านไปแล้วเก้าวัน

 

และเนื่องจากเขาได้ใช้เวลาอยู่บนดาวโลกสามวัน นั่นหมายความว่าเวลาที่นี่ได้ผ่านไปแค่วันเดียวเองเหรอเนี่ย ?

 

เหยินปาเชียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วก็คลานออกจากผ้านวม จากนั้น เขาล้วงมือเข้าไปในประตูโลหะ และแล้ว เขาก็ได้สัมผัสกับขนมปังข้าวโพดที่แข็งเหมือนหิน และถ้วยน้ำเกลือที่มีรสชาติแปลก ๆ

 

ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้ว่าเขาได้หายตัวไปเป็นเวลาหนึ่งวัน

 

เขาโยนขนมปังข้าวโพดทิ้งไปที่มุมหนึ่งของห้องขัง เทน้ำเกลือทิ้ง และนำถ้วยกลับไปวางไว้ที่เดิม

 

ขณะที่เขากำลังจะคลานกลับเข้าไปในผ้านวมของเขา เขาก็คิดถึงคำถามที่สำคัญ

 

คราวที่แล้วที่เขาถูกส่งตัวมาที่นี่ เขาได้สวมกางเกงกับเสื้อยืด คราวนี้ เป็นเพราะเขากำลังนอนหลับ เขาจึงสวมกางเกงในแค่ตัวเดียว

 

ถ้าหากหญิงสาวคนนั้นเรียกตัวเขาเมื่อไหร่…นางคงจะได้เห็นฉากที่ “สวย” มากจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่กล้านึกถึง

 

แล้วเขาจะอธิบายเรื่องผ้านวมผืนนี้ว่าอย่างไร ?

 

ผ้านวมผืนนี้อยู่ดี ๆ ก็ปรากฏขึ้นเอง..หรอ ? เขาไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้เลย

 

เหยินปาเชียนรู้สึกปวดหัวเมื่อคิดถึงปัญหาเหล่านี้

 

ในตอนแรก เขาอยากให้หญิงสาวเรียกตัวเขาเร็วกว่านี้ แต่ตอนนี้ เขาอยากจะให้เธอเลื่อนการเรียกตัวเขาไปอีกสามวัน แล้วจะกลับไปสวมกางเกงกับเสื้อยืดหลังจากเขากลับไปยังดาวโลกแล้ว

 

ชีวิตมันไม่ง่ายเลย ในที่สุดเหยินปาเชียนก็เชื่อในคำพูดเหล่านี้ ยิ่งไม่ต้องการสิ่งใดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเกิดขึ้นกับเขามากขึ้นเท่านั้น

 

 

 

เหยินปาเชียนถูกปลุกด้วยเสียงเปิดประตูโลหะ

 

คนสองคนเดินเข้าไปในห้องขัง ทั้งคู่สวมชุดเกราะที่ดูเปล่งเปลั่งระยิบระยับ แถมยังมีดาบแนบอยู่ที่เอวของพวกเขา ดูคล้ายกับคนที่ลากเขาไปที่ห้องขังในวันนั้น

 

ขณะที่ชายสองคนเข้ามาในห้อง พวกเขาก็เห็นเหยินปาเชียนที่ถูกห่อด้วยผ้านวม

 

ข้างหลังพวกเขามีผู้คุมขังยืนเฝ้าอยู่ตรงประตู เมื่อเขาได้เห็นเหยินปาเชียน ตาของเขาก็ขยายกว้างขึ้น

 

เหยินปาเชียนไม่ได้ถืออะไรติดมือเมื่อตอนที่เขาถูกลากเข้าไปในห้องนี้ แล้วผ้านวมนั่นมาจากไหนล่ะ ?

 

“ตามมาเดี๋ยวนี้” พลทหารคนหนึ่งสั่งขณะที่ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงหน้าเหยินปาเชียนและได้มองลงไปที่เขา

 

“ผมเดินไปโดยเอาผ้านวมห่อไว้แบบนี้ได้มั้ยครับ” เหยินปาเชียนยิ้มออกมาด้วยความความอับอาย

 

“อย่าทำให้เสียเวลาสิวะ” พลทหารอีกคนตะคอกใส่และยกตัวเหยินปาเชียนขึ้นด้วยแขนของเขา

 

เมื่อพวกเขาเห็นเหยินปาเชียนใส่กางเกงในแค่ตัวเดียว มุมปากของพวกเขาก็กระตุก

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกในการสอบปากคำนักโทษ แต่พวกเขาเพิ่งจะเคยเห็นคนนอนแก้ผ้าเป็นครั้งแรก

 

“เสื้อผ้าหายไปไหนหมด ใส่เดี๋ยวนี้”

 

“เสื้อผ้าของผม…หายไปแล้วคร้าบ” เหยินปาเชียนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี

 

พลทหารสองนายรู้ว่าชายคนนี้เคยสวมเสื้อผ้าก่อนเขาถูกนำตัวไปที่ห้องขัง ทำไมเขาจึงเหลือเพียงแค่กางเกงในตัวเดียวล่ะ ?

 

พลทหารสองนายหันไปมองผู้คุมขัง

 

ผู้คุมขังเต็มไปด้วยความกลัวขณะที่พลทหารสองนายหันมามอง เขารีบอธิบายว่า “ข้าไม่เกี่ยวนะ ประตูก็ไม่ได้เปิดเลยตั้งแต่ที่เขาเข้ามา ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสื้อผ้าของเขาหายไปไหน”

 

เพื่อเป็นการพิสูจน์ตัวเองว่าเขาไม่ได้โกหก เขาจึงเสริมว่า “ตอนที่พาตัวเขาเข้ามาก็ยังไม่มีผ้านวมเลย ข้าไม่รู้ว่าผ้าผืนนั้นมาจากไหนเหมือนกัน”

 

พลทหารสองนายมองหน้ากันด้วยความสงสัย

 

ดูไม่เหมือนว่าผู้คุมขังจะโกหก และแน่นอนว่าเขาไม่กล้าที่จะทำเช่นนั้นหรอก แล้วมันเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้กันล่ะ ?

 

“ดูจากร่างกายของเขาแล้ว ทำไมจึงดูเหมือนว่าเขาอยู่ในห้องขังแค่ไม่กี่วันเอง ? เขาไม่มีสิ่งสกปรกหรือฝุ่นละอองติดอยู่เลยซักนิด เขาดูเหมือนเพิ่งจะคลานลงมาจากที่นอน เขามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าหรอก” ผู้คุมขังพูดต่อ

 

“พามันไปที่นั่นก่อนแล้วเดี๋ยวเราจะคุยเรื่องนี้กันอีกครั้ง “พลทหารนายหนึ่งพูด หลังจากนั้นพลทหารอีกนายก็ลากเหยินปาเชียนโดยใช้แขนของเขาและผลักเขาไปที่ประตู

 

“เดินไป ถ้ายังเดินช้ากว่านี้ล่ะก็เจอดีแน่”

 

“ให้ผมนุ่งผ้านวมไปก่อนได้มั้ยครับ ?” เหยินปาเชียนพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะโน้มน้าวใจพลทหารสองนาย

 

เขาได้รับการตอบรับด้วยลูกเตะ ทำให้เกิดรอยเท้าขึ้นที่ก้นของเขา

 

พลทหารสองนายลากเขากับผ้านวมออกไปข้างนอก มีผู้ชายอีกสองคนรออยู่ที่นั่น

 

เหยินปาเชียนรู้สึกว่าเขาไม่สามารถหลบหนีจากพลทหารได้เลยแม้แต่คนเดียว เขาประเมินค่าตัวเองไว้สูงเกินไป

 

 

 

หลังจากออกมาจากคุกใต้ดิน และเดินออกมา พวกเขาก็พาเดินไปตามถนนที่คึกคักและเจริญรุ่งเรือง เหยินปาเชียนที่นุ่งผ้านวมถูกลากไปตามถนนโดยพลทหารทั้งสี่นาย

 

เขาได้รับการทักทายด้วยการถูกมองพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะจากทุกทิศทุกทาง

 

“ดูสิ ๆ ชายคนนี้ใส่กางเกงในแค่ตัวเดียวแหละ”

 

“เขาถูกจับกุมในซ่องงั้นเหรอ ?”

 

“โอ้ว ! ดูเป้าที่นูน ๆ นั่นสิ ! มังกรของพ่อหนุ่มคนนี้ใหญ่ใช้ได้เลยนะ”

 

“พ่อหนุ่มคนนี้ผิวขาวและดูสะอาดสะอ้าน เขาต้องมาจากตระกูลที่ร่ำรวยแน่เลย” ชายคนนี้ทายไม่ถูก ที่ดาวโลกมีคนแบบเหยินปาเชียนเยอะแยะไปหมด

 

หน้าของเหยินปาเชียนนั้นแดงก่ำ เขาก้มหัวลงจนเกือบจะแตะต้นขาของเขา พลทหารทั้งสี่นายไม่ได้มีเจตนาที่จะให้เขาซ่อนความอับอายของเขา พวกเขายังคงลากเขาไปข้างหน้าต่อไป

 

“พี่น้องครับ ชื่อเสียงของผมกำลังจะถูกทำลายหมดแล้ว” เหยินปาเชียนต้องการที่จะตะโกนออกไป นี่นับว่าเป็นการแข่งวิ่งแก้ผ้าได้มั้ย ? ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาหลายคู่ยังคงมองเขาอยู่ในตอนนี้

 

เพียงสิ่งเดียวที่ปลอบใจเขาได้คือกางเกงในของเขา

 

จริง ๆ แล้วมีอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย นั่นคือ – มังกรของเขา ถ้าเขามีมังกรไม่ใหญ่พอ เขาก็คงจะละอายใจตัวเองอย่างแท้จริง

 

ขณะที่ทุกคนที่อยู่บนถนนต่างพากันชี้นิ้วและมองมาที่เขา เหยินปาเชียนได้มาถึงจุดหมายปลายทางของเขา ซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังอันสลับซับซ้อนที่เขาเคยมองเห็นในวันนั้น วันที่เขาเข้ามาในเมืองนี้ครั้งแรก

 

เหยินปาเชียนเริ่มรู้สึกอายอย่างถึงที่สุด แต่ในที่สุดเขานิ่งเฉยและไม่สนใจในสิ่งที่ทุกคนพูดเกี่ยวกับเขา

 

ในช่วงท้ายของถนน มีพื้นที่ที่เปิดโล่ง หลังจากที่พวกเขาผ่านพื้นที่โล่งแล้ว พวกเขาก็มาถึงสะพานหินและแม่น้ำ และจากนั้นพวกเขาก็มาถึงกำแพงพระราชวัง เมื่อมองจากที่ไกล ๆ ก็สามารถมองเห็นอาคารที่สลับซับซ้อนหลังกำแพงพระราชวังได้

 

กำแพงพระราชวังสูง 10 เมตร ตัวพระราชวังนั้นสูงกว่ากำแพง ถ้าใครมองมันจากที่ไกล ๆ คนนั้นจะได้เห็นความงดงามของมัน

 

เหยินปาเชียนถูกพาเข้ามาทางประตูด้านข้าง ตอนแรกเขาคิดว่าเขาจะได้เห็นหญิงสาวคนนั้น แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ถูกนำตัวมาที่ลานกว้างด้านข้าง พลทหารสองนายเดินเข้าไปในพระราชวังที่สูงที่สุดที่หน้าลานกว้าง ขณะที่อีกสองคนอยู่ข้างหลังเพื่อเฝ้าเหยินปาเชียนไว้

 

เหยินปาเชียนไม่แน่ใจว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดวงอาทิตย์ในโลกนี้ทั้งใหญ่กว่าและร้อนกว่าดาวโลกเสียอีก

 

เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งของดวงอาทิตย์แล้ว ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงบ่าย เขายืนอยู่กลางแดดได้สักพักแล้ว ทำให้เขาหน้ามืด

 

เหยินปาเชียนไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่แล้ว ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกลองสามครั้ง และกลับมาที่จิตสำนึกของเขา

 

เสียงฝีเท้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นดังก้องไปทั่วบริเวณรอบ ๆ หลายคนกำลังเดินออกจากพระราชวังที่สูงที่สุด

 

“การประชุมแห่งราชสำนักสิ้นสุดแล้วเหรอ ? เหยินปาเชียนเริ่มคิดในใจ จากนั้นความคิดของเขาเริ่มแล่น “หญิงสาวคนนั้นเป็นจักรพรรดิงั้นเหรอ ? ผู้หญิงสามารถเป็นจักรพรรดิในโลกนี้ได้รึเปล่า ? พระนางอู่เจ๋อเทียนทรงเป็นจักรพรรดิหญิงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์จีนสินะ ?”

 

เหยินปาเชียนก้มหัวลง ชายที่ดูเหมือนจักรพรรดิเดินผ่านไปและชำเลืองมองมาที่เขา

 

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ด้วยซ้ำ เขาดูเหมือนคนที่เพิ่งถูกจับกุมคาเตียงในซ่อง

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า” มีใครบางคนคนหัวเราะเยาะเขา

 

หัวของเหยินปาเชียนลดหัวต่ำลงไปอีก

 

“เจ้านี่เป็นใคร ?” มีคนถามพลทหารคนหนึ่งขึ้น

 

“นักโทษที่พระองค์ต้องการพบขอรับ”

 

ฝีเท้าของคนที่เดินได้เฉียดผ่านใบหูของเหยินปาเชียนออกไป

 

หลังจากที่ทุกคนเหล่านั้นได้เดินจากไป เหยินปาเชียนก็ถอนหายใจทันที

 

การที่เขาใส่กางเกงในแค่ตัวเดียวท่ามกลางสถาวะที่แวดล้อมไปด้วยผู้คน เป็นเรื่องที่ท้าทายเกินกว่าที่เขาจะรู้สึกอับอายแล้ว

 

พลทหารสองนายที่เพิ่งเดินเข้าไปก็รีบวิ่งออกมา “พระองค์ต้องการพบกับเขา เข้าไปกันเถอะ”

 

เหยินปาเชียนถูกลากไปตามถนนที่อยู่ตรงลานกว้างด้านข้าง หลังจากเดินวนนิดหน่อย พวกเขาก็ได้มาถึงพระราชวังขนาดเล็ก และรออยู่ข้างนอกทางเข้า

 

ทุกคนที่เดินผ่านเขาบ้างก็แอบหัวเราะเยาะเขาเบา ๆ

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ตอนนี้เรามีแฟนเพจให้ติดตามนิยายตอนใหม่ล่าสุดกันแล้วน้า

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...