ตอนที่แล้วตอนที่ 3: การกลับมา
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 5: เดินแก้ผ้ากลางถนน

ในคืนนั้น เหยินปาเชียนนั่งอยู่กับชายหนุ่มและหญิงสาวตรงแผงลอย

 

ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีฟ้าและกางเกงยีนส์ แลดูเรียบง่ายดี เขาเป็นเพื่อนสนิทของเหยินปาเชียน ชื่อว่าเฉินชิ่ง

 

บางครั้งเหยินปาเชียนเองก็สงสัยว่าเขาจะเป็นเพื่อนกับคนอย่างเฉินชิ่งได้ยังไง เหยินปาเชียนเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง เป็นครอบครัวที่เห็นแก่ตัว รักสันโดษ และไร้แรงบันดาลใจในการดำเนินชีวิต หลังจากจบการศึกษาแล้ว เขาได้ใช้ชีวิตปีแรกในบริษัทขนาดเล็กโดยมีรายได้ไม่มากนัก

 

ส่วนเฉินชิ่งนั้นตรงกันข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง เขาเป็นคนรูปหล่อ พ่อรวย และมีอำนาจมากมาย เขาเป็นจุดสนใจไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ตาม และเป็นแบบอย่างที่ใครหลายคนต้องการที่จะเป็น เฉินชิ่งจบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ เขากำลังฝึกงานกับบริษัทกฎหมาย และจะได้เป็นทนายความที่มีคุณสมบัติครบครัน ชายหนุ่มคนนี้มีอนาคตที่สดใสมาก

 

ไม่ว่าจะมองดูยังไง พวกเขาสองคนก็ไม่น่าจะเข้ากันได้เลย

 

ด้วยเหตุผลบางประการ ดูเหมือนเฉินชิ่งจะติดใจในตัวเหยินปาเชียนมาก ทั้งสองได้เป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็วหลังจากพบเจอกันอย่างผิวเผินเพียงแค่สองครั้ง

 

ในความคิดของเฉินชิ่ง เขาดูคล้ายกับเหยินปาเชียนมากเขารู้สึกว่าพวกเขาทั้งสองคนเป็นคนเร่ร่อนที่ไม่ได้เข้าสังคม

 

ในทางตรงกันข้าม เหยินปาเชียนกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เขาเป็นคนสันโดษที่มักอยู่ห่างจากคนอื่นเพียงเพราะเขาไม่สามารถเข้ากับสังคมได้เลย

 

เฉินชิ่งนั้นมีทักษะด้านภาวะผู้นำในโลกสังคม และการปรับตัวให้เข้ากับแวดวงต่าง ๆ แต่เขาปลีกตัวออกมาเพราะเขาชอบดูพฤติกรรมของคนอื่นมากกว่า

 

ทั้งสองคนไม่ต่างกันมากนัก ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ได้เป็นเพื่อนกันไปแล้ว

 

แล้วอะไรเอ่ยไม่เข้าพวก ?

 

หญิงสาวที่สวมกระโปรงยาว หน้าตาสวย และสุภาพเรียบร้อยนั่งอยู่กับพวกเขาชื่อเจียงหนาน เธอเป็นแฟนของเฉินชิ่งหน้าตาของเธอดีกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย และเธอก็เป็นคนแปลก ๆ เช่นกัน

 

การที่เฉินชิ่งเป็นชายหนุ่มที่รูปหล่อพ่อรวย เขามีชีวิตยามราตรีที่มีชีวิตชีวา และเที่ยวผับอยู่บ่อย ๆ เขาออกเที่ยวล่าผู้หญิงอื่นไม่ซ้ำหน้าเกือบทุกคืน เจียงหนานผู้ซึ่งเป็นรักแท้เก้าปีของเขา ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ จริง ๆ แล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นดีมาก ๆ เลย

 

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุดคือ แม้ว่าเฉินชิ่งยังคงไปนอนกับผู้หญิงอื่นไม่ซ้ำหน้าอยู่ประจำ แต่เขาก็ยังไปนอนกับแฟนตัวจริงอยู่เสมอ

 

จากคำพูดของคนเมาอย่างเฉินชิ่ง คนที่รักที่สุดก็ต้องอยู่ในใจเสมอดิ

 

ไม่ว่าเขาจะมองดูพวกเขายังไง เฉินชิ่งและเจียงหนานก็เป็นคู่รักที่แปลกที่สุดที่เขาเคยเจอมา

 

“นายหายตัวไปอยู่ไหนในช่วงที่ผ่านมาอ่ะ ? เราไปหานายที่ออฟฟิศก็ไม่เจอ ไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนรู้เลยว่านายไปอยู่ไหน เรานึกภาพนายโดดงานแบบนั้นไม่ออกเลยจริง ๆ นะเนี่ย” เฉินชิ่งถามพร้อมกับยกเบียร์อีกแก้ว

 

เสียงของเขาค่อนข้างเนิบ แต่เหยินปาเชียนก็สามารถรู้ถึงความเป็นห่วงเพื่อนสนิทของเขา

 

เขารู้ดีว่าเฉินชิ่งเป็นคนดีที่พร้อมจะช่วยเขาโดยไม่ลังเลเมื่อเขาต้องการ

 

อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่เขาเผชิญอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นสามารถช่วยได้อย่างแน่นอน

 

“คือ..เรื่องมันยาวน่ะเพื่อน” เหยินปาเชียนถอนหายใจ “เอาเป็นว่า..เราเพิ่งหนีจากประสบการณ์เฉียดตายมาน่ะ !”

 

“บอกเราทีได้มั้ย ?” เฉินชิ่งตอบทันที

 

เจียงหนานเอนตัวมาข้างหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

 

“ช่างมันเหอะ..เราไม่อยากเป็นตัวปัญหา มันจะเป็นการรบกวนมากไปน่ะสิ” เหยินปาเชียนส่ายหน้า เขาหาคำอธิบายที่เหมาะสมในการอธิบายสถานการณ์ของเขาไม่ได้เลย

 

“เราอยากจะบอกว่า เราทุกคนควรจะเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามีอยู่ในชีวิตของเรานะ นายจะรู้ตัวว่าได้พลาดอะไรไปบ้างก็ต่อเมื่อนายได้เห็นความตายอยู่ข้างหน้าแล้ว” เหยินปาเชียนพูดออกมา

 

เฉินชิ่งหัวเราะพร้อมจับมือของเจียงหนาน และบอกว่า “นายต้องผ่านอะไรมาเยอะมากพอที่จะพูดอะไรที่ลึกซึ้งได้ขนาดนี้นะเพื่อน”

 

เหยินปาเชียนพยักหน้ายอมรับ

 

หลังจากดื่มกันมาได้สักพักหนึ่ง จู่ ๆ เหยินปาเชียนก็พูดขึ้นมาว่า “เราได้อ่านนิยายการเดินทางข้ามเวลากลับไปสร้างชาติของราชวงศ์ถังมามากในช่วงที่ผ่านมา ถ้ามีคนที่สามารถย้อนเวลาได้จริง พวกนายคิดว่าควรมีความรู้หรือทักษะแบบไหนถึงจะดี ?

 

“ทักษะเกี่ยวกับการทำอาหารยังไงล่ะ นายจะได้ไม่หิวและเอาไว้หางานได้” เฉินชิ่งหัวเราะออกมาด้วยเสียงที่ดูร่าเริง

 

เขาจริงจังมากขึ้นและพูดต่อ “ก่อนอื่นนายต้องพิจารณาสถานที่ ช่วงเวลา และชนชั้นทางสังคมของบุคคลเพื่อกำหนดว่าอะไรสำคัญ พูดง่าย ๆ ก็คือ อะไรที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันก็จะมีประโยชน์ อะไรที่เกี่ยวข้องกับอาหารการกิน ไม่ว่าจะเป็นการทำฟาร์มหรือการทำอาหาร คงจะใช้ประโยชน์ได้ทุกที่แหละ ถ้ามีกฎหมายสิทธิบัตรในช่วงเวลานั้นล่ะก็ เครื่องมือทำฟาร์มขั้นสูงจะเป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่จะได้เป็นเศรษฐีเลยนะ”

 

เหยินปาเชียนเห็นด้วยกับประเด็นนี้ มันเป็นสิ่งที่เขาเองก็คิดเช่นกัน

 

“แล้วผู้นำของสังคมล่ะ จะต้องการอะไรมากที่สุด ? ยกตัวอย่างเช่นจักรพรรดิ พวกนายคิดว่าอะไรจะเป็นประโยชน์ต่อจักรพรรดิบ้าง ?” เหยินปาเชียนถาม

 

“มีหลายอย่างเลยนะ จักรพรรดิเป็นผู้ปกครองของประเทศ เกือบทุกสิ่งทุกอย่างอาจเป็นประโยชน์ต่อเขา แต่ถ้าเราพิจารณาคำถามก่อนหน้าให้ดี ๆ มีสองประเด็นหลักที่ต้องพิจารณา ประเด็นแรกเกี่ยวข้องกับเรื่องภายในต่าง ๆ เช่น การเกษตร และการปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิตอาหาร ประเด็นต่อมาเกี่ยวข้องกับเรื่องภายนอกต่าง ๆ เช่น เรื่องทางการทหาร และรวมถึงสิ่งต่าง ๆ เช่นการนำปูนซีเมนต์เพื่อปรับปรุงขีดความสามารถในการป้องกัน อะไรก็ตามที่ค่อนข้างยากสำหรับคนทั่วไป”

 

เหยินปาเชียนพยักหน้าอีกครั้งก่อนที่จะถามว่า “แล้วคิดว่าพระนางอู่เจ๋อเทียน [จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ถัง] จะอยากได้อะไรล่ะ ?”

 

คราวนี้ คนที่ตอบไม่ได้เป็นเฉินชิ่ง แต่เป็นเจียงหนานแทน เสียงอันอ่อนโยนของเธอค่อนข้างผิดสังเกตสำหรับหญิงสาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือ

 

“คนที่คิดถึงจิตใจผู้อื่นจะต้องได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดี ในฐานะผู้หญิงอย่างเรา เรามั่นใจว่านางคงจะอยากได้สิ่งเหล่านั้น เธอยืนอยู่ในจุดที่สูงส่ง ทำให้ยากที่จะหาคนอย่างนั้นเจอ”

 

เหยินปาเชียนนึกถึงหญิงสาวในชุดสีแดงหลังจากได้ฟังคำตอบของเจียงหนาน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับเขาที่จะจินตนาการว่าหญิงสาวคนนั้นจะยอมจำนนต่อผู้ชายได้อย่างไร

 

ส่วนใหญ่นางจะเอาแต่ตะโกนสั่งให้ “ตัดหัวมันซะ” อย่างไร้ความปราณี

 

“เป็นอะไรไปเพื่อน นายกำลังเตรียมตัวย้อนเวลากลับไปหรอ ?” เฉินชิ่งแซวเขา

 

เหยินปาเชียนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่..”

 

ขณะที่พวกเขากำลังแยกย้ายกลับบ้านหลังรับประทานอาหารเสร็จ เจียงหนานบอกอย่างนุ่มนวลว่า “ที่บริษัทของเรากำลังเปิดรับสมัครอยู่นะ ถ้านายอยากเปลี่ยนงานล่ะก็ นายเข้ามาร่วมงานกับพวกเราได้นะ”

 

เหยินปาเชียนรู้ว่าเธอกำลังช่วยรักษาสีหน้าของเขาไว้ เดาไม่ยากเลยว่าเขาจะต้องตกงานหลังจากหายตัวนานไปหลายวัน เหยินปาเชียนยิ้มและบอกว่า “เราว่าเราจะหยุดพักซักระยะนึงก่อนน่ะ ถ้าเราต้องการความช่วยเหลือล่ะก็เราจะบอกให้รู้แน่นอน”

 

 

 

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ ก็คือการหาว่าทำไมเขาถึงถูกส่งตัวไปยังโลกนั้น และเขากลับมาได้อย่างไร

 

เขาจะหางานทำได้อย่างไรในเมื่อเขายังไม่รู้สาเหตุ ?

 

สิ่งที่เขารู้ทั้งหมดในตอนนี้ เขามีโอกาสติดอยู่ที่นั่นตลอดกาล

 

สองวันถัด เหยินปาเชียนหมกตัวอยู่ในบ้าน

 

เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงถูกส่งตัวไป เขาจึงไปอ่านเว็บเกี่ยวกับการเกษตรมากขึ้น และศึกษาพิมพ์เขียวของเครื่องจักรทำการเกษตร

 

ในกรณีที่เขาถูกส่งตัวกลับไปยังโลกใบนั้นอีก ความรู้พวกนี้น่าจะมีประโยชน์

 

ในช่วงสองวันนั้นเหยินปาเชียนได้รับอีเมลจากเฉินชิ่ง ซึ่งมีไฟล์แนบเป็นเอกสารหลายหน้ากระดาษ ที่มีรายละเอียดสำคัญเกี่ยวกับราชวงศ์ถัง รวมถึงรายการการอ่านด้วยเช่นกัน

 

ในตอนท้ายของเอกสาร มีข้อความประโยคหนึ่งเขียนไว้ว่า: “ถ้านายอ่านครบหมดแล้ว อย่าลืมเอาหนังสือพวกนี้มาคืนด้วยนะ”

 

เหยินปาเชียนก็หัวเราะออกมา ไม่ว่าใครที่พูดถึงเรื่องแบบนี้มักจะเขียนไว้พอขำ ๆ แน่นอน แต่สิ่งที่เฉินชิ่งคิดได้แฝงความจริงจังลงไปในข้อความ

 

เหยินปาเชียนกำลังจดรายการหนังสือ เขาเตรียมที่จะซื้อหนังสือที่เขาสนใจ

 

ในขณะที่เขากำลังนอนหลับอยู่ เป็นเพราะความหนาวเย็นได้ปลุกให้เขาตื่น

 

เขารู้สึกมึนงง และก็รู้สึกว่าสิ่งรอบตัวของเขาได้เปลี่ยนไป

 

เหยินปาเชียนยังคงนอนอยู่บนที่นอน แต่เขารู้สึกถึงอุณหภูมิที่หนาวเย็นมากในช่วงฤดูนี้ ถ้าอากาศแจ่มใสก็ถือว่าโชคดี เพราะความเย็นขนาดนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย

 

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาก็รู้ได้เลยว่าเขาถูกห้อมล้อมด้วยความมืดมิด

 

เขาคลำไปบนที่นอนของเขาและยื่นมือออกไปรอบข้าง แทนที่จะเป็นโต๊ะข้างเตียง มือของเขาสัมผัสได้ถึงหินขรุขระไม่สม่ำเสมอ

 

“นี่มัน…คุกนี่หว่า ?” เหยินปาเชียนทำอะไรไม่ถูก

 

เมื่อเขาตรวจสอบพื้นที่รอบ ๆ เขาพบหน้าต่างสูง 20 เซนติเมตรที่มีแสงเล็ดลอดผ่านเข้ามานิด ๆ

 

เขาได้กลับไปอยู่ในโลกนั้นอีกแล้ว !

 

หัวใจของเหยินปาเชียนเต้นไม่เป็นจังหวะในขณะที่เขาตื่นขึ้นอย่างเต็มที่

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ตอนนี้เรามีแฟนเพจให้ติดตามนิยายตอนใหม่ล่าสุดกันแล้วน้า

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage

คะแนน 3.9
กรุณารอสักครู่...