ตอนที่แล้วตอนที่ 12: ครีมโคลนดำ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 14: การเปิดเผย

“ข้าได้ซื้อมาจากร้านค้าตระกูลจางค่อนข้างนานแล้วล่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าไม่สามารถทนดื่มมันได้เลย” เมื่อพวกเขามาถึงห้องของผู้ดูแลฉี ผู้ดูแลฉีได้นำขวดน้ำเต้าลงมาจากชั้นวางบนผนัง และเคาะมันเบา ๆ พร้อมกับยิ้มให้เหยินปาเชียน

 

“การที่เจ้าได้ช่วยชีวิตเจ้าหมีนั่น ก็เหมือนได้ช่วยชีวิตข้าไว้ด้วยเช่นกัน ข้าจะแบ่งปันสิ่งนี้ให้กับเจ้าเพื่อเป็นการตอบแทน” ผู้ดูแลฉีกล่าวอย่างร่าเริง

 

ผู้ดูแลฉีเป็นผู้ดูแลสวนสัตว์ และเหยินปาเชียนเชื่อว่าเงินเดือนของเขาน่าจะค่อนข้างสูงเลยทีเดียว คุณภาพของเหล้าขวดนี้น่าจะค่อนข้างดีจนถึงขนาดที่ผู้ดูแลฉีไม่สามารถทนดื่มมันได้ก็แล้วกัน

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ดูแลฉีเทเหล้าออกมา เหยินปาเชียนก็ผิดหวังทันที เหล้ามีลักษณะขุ่นและมีกลิ่นแปลก ๆ

 

“อย่าตัดสินคุณภาพจากสีของมันสิ เหล้าขวดนี้เป็นสินค้าท้องถิ่นพิเศษจากแคว้นหยูนเชียวนะ ! คอของเจ้าอาจจะร้อนเป็นไฟได้เมื่อเจ้าดื่มมันเข้าไป”

 

คำพูดของผู้ดูแลฉีได้ทำลายความอยากรู้อยากเห็นในเหล้าขวดนี้ทั้งหมดที่เหลืออยู่ของเหยินปาเชียนหมดแล้ว

 

เขาสามารถนำเหล้าที่มีแอลกอฮอล์มากถึง 70% มาจากดาวโลกได้ แล้วเขาก็ยังสามารถนำเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์มากกว่า 70% มาจากดาวโลกได้อีกด้วย เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากเกินไปสำหรับเหล้าที่ถูกต้มขึ้นในโลกนี้

 

เหยินปาเชียนขมวดคิ้วหลังจากที่ดื่มอวยพรให้กับผู้ดูแลฉีและดื่มเหล้าเข้าไปหนึ่งจิบ เขาไม่เคยดื่มเหล้าที่รสชาติห่วยแตกขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ต่อให้เป็นเหล้าราคาถูกก็ยังมีรสชาติดีกว่านี้

 

“ท่านเหยินยังไม่เคยลิ้มลองเหล้ายี่ห้อนี้มาก่อนใช่มั้ยล่ะ ? ผู้ชายจากต้าเย่าน่ะชอบดื่มเหล้าตัวนี้ที่สุดทั้ง ๆ ที่มีรสชาติรุนแรงแบบนี้”

 

เมื่อได้ฟังผู้ดูแลฉีคุยโม้โอ้อวดเกี่ยวกับเหล้าของเขาแล้ว เหยินปาเชียนจึงถามด้วยความอยากรู้ทันที “เหล้าขวดนี้ราคาเท่าไหร่หรอ”

 

“เงิน 1 ชั่ง 2 ตำลึงน่ะ” ผู้ดูแลฉีโชว์นิ้วแล้วพูดออกมา “ถ้าไม่ใช่เพราะข้าชอบเหล้าขวดนี้มากล่ะก็ ข้าคงจะไม่ซื้อมันด้วยเงิน 3 ชั่งหรอก ซึ่งเท่ากับเงินเดือนของข้าทั้งเดือนเลยนะ”

 

เหยินปาเชียนพูดไม่ออก เงิน 6 ตำลึงมีค่าเท่ากับเงินหนัก 300 กรัม ซึ่งมีมูลค่าประมาณ 1,000 หยวนเลยทีเดียว ผู้ดูแลฉีนั้นใช้เงินฟุ่มเฟือยมากที่ซื้อ “เหล้าชั้นต่ำ” นี้ด้วยเงินถึง 3 ชั่ง

 

นอกจากนี้ เหล้าขวดนี้ก็น่าสะอิดสะเอียนมากด้วย แล้วถ้าเขาเอาเหล้าเกาเหลียงมาจากดาวโลกล่ะ คนพวกนี้จะไม่บ้าไปกว่านี้เรอะ ? ถ้ามันเกิดขึ้นจริงล่ะก็ เขาคงจะทำกำไรได้อย่างบ้าคลั่งเลยทีเดียว (เกร็ดความรู้: เหล้าเกาเหลียง คือเหล้าจีนชนิดหนึ่งซึ่งทำมาจากข้าวฟ่าง มีกลิ่นฉุน และรสชาติหวาน)

 

เหยินปาเชียนจดจำไว้ในใจเพื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้งในอนาคต ในขณะที่เขากำลังดื่มและคุยกับผู้ดูแลฉีอยู่ เหยินปาเชียนได้ถามถึงสิ่งต่าง ๆ มากมายเกี่ยวกับโลกนี้

 

ในโลกนี้มีสี่แคว้นหลัก คือ มหาจักรวรรดิเซี่ย แคว้นหยูน แคว้นเฉิน และแคว้นต้าเย่า

 

โดยแคว้นที่เหยินปาเชียนอยู่ในตอนนี้คือแคว้นต้าเย่านั่นเอง แต่เดิมทีที่นี่เคยถูกเรียกว่าแคว้นเก้าหมอก ที่นี่ได้ก่อตั้งขึ้นเพียงแค่ 70 ปี โดยกลุ่มคนพื้นเมือง ระบบทุกอย่างที่สร้างขึ้นนั้นได้เรียนรู้และลอกเลียนแบบมาจากแคว้นอื่น แม้กระทั่งตอนนี้ ระบบเหล่านี้ก็ยังไม่สมบูรณ์สักที อย่างไรก็ตาม แคว้นต้าเย่านั้นแตกต่างจากแคว้นอื่น – แคว้นอื่นมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง

 

ในทางตรงกันข้าม แคว้นต้าเย่านั้นเพิ่งจะเริ่มต้นกระบวนการสร้างชาติได้ไม่นาน จนถึงตอนนี้ ก็ยังคงพยายามกันต่อไป ระบบต่าง ๆ ยังต้องพัฒนาอีกเยอะ

 

ผู้ดูแลฉีไม่รู้ขนาดหรือประชากรของแคว้นต้าเย่าที่แน่นอนตายตัว คาดว่ามีผู้คนอยู่ประมาณ 30 ล้านคน แคว้นต้าเย่ามีป่าและภูเขาเยอะ แต่มีที่ราบน้อยมาก พลเมืองที่นี่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยการล่าสัตว์ในภูเขา พวกเขากว่าครึ่งหนึ่งยังคงอาศัยอยู่ในภูเขาและป่าร่วมกับสัตว์ป่า

 

ถึงแม้ว่าแคว้นต้าเย่าจะยากจน ด้อยพัฒนา และมีการแพร่ระบาดของโรคเป็นครั้งคราว แต่พลเมืองของเขาก็กล้าหาญ และมีความเชี่ยวชาญในการต่อสู้และการทำสงคราม ในแง่ของความสามารถในการต่อสู้ ทำให้แคว้นต้าเย่าลดความสำคัญในส่วนที่เหลือของแคว้นลง

 

ทางเหนือของแคว้นต้าเย่าคือมหาจักรวรรดิเซี่ย ซึ่งลือกันว่ามีขนาดใหญ่กว่าแคว้นต้าเย่าถึงสามเท่าตัว ทางตะวันออกของแคว้นต้าเย่าคือแคว้นหยูน และทางตะวันออกเฉียงใต้คือแคว้นเฉิน

 

จากที่ผู้ดูแลฉีพูด ทางตะวันตกของมหาจักรวรรดิเซี่ยและทางตะวันออกของแคว้นเฉินก็มีแคว้นอื่นอยู่ด้วย อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้เท่าไรนัก

 

แคว้นต้าเย่าโดยส่วนใหญ่แล้วจะผลิตขนสัตว์ หินอัญมณี เงิน และทอง ส่วนของใช้ประจำวัน เกลือที่รับประทานได้ เสื้อผ้าสวยงาม หรือสิ่งทอนั้นจะนำเข้าเป็นส่วนใหญ่ แม้แต่แหล่งอาหารของพวกเขาเองก็ขาดแคลนอย่างมาก พืชผักผลไม้ก็ยังต้องนำเข้าทุกปี

 

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงแสวงหาประโยชน์จากพ่อค้าจากแคว้นอื่นจำนวนมาก พ่อค้าส่วนใหญ่จะมาจากแคว้นหยูน แม้แต่ร้านค้าตระกูลจาง ซึ่งเป็นร้านที่ผู้ดูแลฉีไปซื้อเหล้า ก็มาจากแคว้นหยูนเช่นกัน

 

“ไอ้พวกโจรสามหาวเอ๊ย !” ผู้ดูแลฉีด่าออกมาด้วยความแค้นเคืองเมื่อเขาพูดถึงพ่อค้าเหล่านั้น “ไม่ช้าก็เร็ว พวกเราจะไปถล่มเมืองหลวงของพวกมันแน่ !”

 

พ่อค้าพวกนั้นมักจะซื้อขนสัตว์และหินอัญมณีของแคว้นต้าเย่าไปในราคาที่ลดลงใน ในขณะที่ขายสินค้าที่ด้อยคุณภาพให้ในราคาที่สูงขึ้น ด้วยเหตุที่ถูกเอาเปรียบเช่นนี้ จึงเกิดความขัดแย้งขึ้นเกือบทุกปี

 

ตามที่กล่าวมา เหล้าที่ขายในแคว้นหยูน มีคุณภาพดีกว่าเหล้าที่ผู้ดูแลฉีดื่มอยู่ตอนนี้ อย่างไรก็ตาม แคว้นหยูนจะขายแต่เหล้าคุณภาพต่ำให้กับแคว้นต้าเย่าเท่านั้น แม้แต่อาหารแคว้นต้าเย่าก็ไม่สามารถผลิตได้อย่างเพียงพอ นับประสาอะไรกับเหล้า บางครั้งพลเมืองของเขาก็ทำเหล้าด้วย แต่รสชาตินั้นแย่และจืดชืดเหมือนน้ำเปล่าเลยทีเดียว

 

รวมไปถึงทรัพยากรอย่างอื่นด้วย ทรัพยากรที่ได้ขายให้กับแคว้นต้าเย่านั้นก็มีคุณภาพต่ำ แคว้นต้าเย่าไม่พอใจเป็นอย่างมากกับการถูกปฏิบัติเช่นนี้เป็นเวลานาน เมื่อยี่สิบปีก่อน เนื่องจากการถูกปฏิบัติเช่นนี้และเกิดความไม่พอใจที่ถูกคุมขัง แคว้นต้าเย่าได้บุกเข้าไปจนเกือบจะถึงเมืองหลวงของแคว้นหยูน ในที่สุด กองทัพของแคว้นต้าเย่าก็ได้กลับมาพร้อมกับความอุดมสมบูรณ์จากสงครามปล้นเสบียง แต่หลังจากนั้นก็มีแคว้นเฉินส่งกองกำลังเข้าสนับสนุนแคว้นหยูน โดยที่มหาจักรวรรดิเซี่ยทำหน้าที่เป็นตัวกลางไกล่เกลี่ย

 

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พ่อค้าจากแคว้นต่าง ๆ ก็มีความเที่ยงธรรมมากขึ้น แม้ว่าพวกเขายังคงไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ไม่พยายามที่จะปฏิบัติอย่างไม่เที่ยงตรงแบบที่เคยทำอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ดูเหมือนพ่อค้าเหล่านั้นจะลืมความเจ็บปวดหลังจากบาดแผลเพิ่งหายใหม่ ๆ และพวกเขาก็เริ่มทำตัวแย่ลง

 

ในปัจจุบัน ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้ดูแลฉี คือการเป็นคนแรกที่จับอาวุธและบุกรุกแคว้นเหล่านั้นเมื่อจักรพรรดินีออกคำสั่งให้ทำสงครามกับพวกนั้น

 

เมื่อเหยินปาเชียนได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็รู้อย่างคร่าว ๆ แล้วว่าเขาจะทำอะไร

 

กล่าวอย่างตรงไปตรงมาก็คือ จุดแข็งเพียงอย่างเดียวของแคว้นต้าเย่าคือความสามารถทางทหารจุดอ่อนพวกเขาคือทุกอย่างที่ไม่มีในจุดแข็ง แคว้นที่ก่อตั้งขึ้นโดยกลุ่มคนพื้นเมืองดูเหมือนจะไม่รู้จักอะไรอย่างอื่นอีกแล้วนอกจากการสู้รบ

 

ของใช้ประจำวันเกือบทั้งหมดถูกซื้อมาจากพ่อค้าจากแคว้นอื่น ๆ

 

เมื่อพิจารณาถึงอารมณ์ที่ลุกขึ้นเป็นไฟของพลเมืองทุกคนในแคว้นต้าเย่า แคว้นอื่นก็ไม่อยากผลักดันให้เกิดความสิ้นหวัง

 

พวกเราสามารถขายสิ่งต่าง ๆ ให้คุณได้ แต่ของนั้นจะมีคุณภาพต่ำที่สุด นั่นเป็นเพราะว่าพวกเราจะเก็บสิ่งที่ดีที่สุดเอาไว้ใช้เองยังไงล่ะ และด้วยเทคโนโลยี พวกคุณสามารถหยุดยั้งความฝันของพวกเราได้ด้วยการขายให้กับพวกคุณ

 

เหยินปาเชียนหัวเราะคิกคัก เมื่อเขาได้ยินผู้ดูแลฉีพูดถึงสิ่งเหล่านี้

 

จะเห็นได้ว่าแคว้นต้าเย่าขาดสิ่งจำเป็นเกือบทุกอย่าง ? สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไปนั้นตัวเขามีความรู้แทบจะทุกอย่างเลย แม้ว่าจะมีสิ่งที่เขาไม่รู้ แต่เขาก็สามารถกลับไปยังดาวโลกและเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งนั้นได้ ถ้าเขาไม่ได้ใช้ความรู้จากดาวโลกในการทำมาหากินในโลกใบนี้ ก็คงจะเสียของมากเลยทีเดียว

 

สิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คือการรวบรวมรายการทรัพยากรที่จำเป็น ด้วยวิธีนี้ เขาจะกลับไปยังดาวโลกและศึกษาถึงเทคโนโลยีที่จำเป็นในการผลิต เขาไม่ต้องทำแบบเดียวกับที่เขาทำกับโพแทสเซียมไนเตรตเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว แค่กลับไปยังดาวโลกและเอามาที่นี่ก็พอ

 

เขาสามารถทำเช่นนี้ได้เพียงครั้งเดียวหรือสองครั้ง แต่ถ้าเขาได้ทำมันอีกสักสองสามครั้งล่ะก็ เขาก็จะประสบปัญหาอย่างยิ่ง นอกจากนี้ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นสินค้าที่มีความต้องการสูง วิธีนี้จะไม่สามารถใช้ได้ โชคดีที่จักรพรรดินีมิได้สนใจในประเด็นเรื่องเสื้อผ้าและผ้าห่มของเขาแต่อย่างใด

 

สาเหตุที่กิเลนถูกนำมาใช้ในการลากรถม้า และมีผู้เชี่ยวชาญที่มีอำนาจล้นฟ้าในโลกนี้หรือเปล่า ผู้ดูแลฉีก็ไม่ทราบคำตอบที่แน่ชัด อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่ามีผู้เชี่ยวชาญอยู่ในโลกนี้ มันคงเป็นการกล่าวเกินจริงที่บอกว่าพวกเขาสามารถทำลายเมืองทั้งเมืองด้วยหมัดเดียว แต่พวกเขาสามารถทำลายประตูเมืองด้วยหมัดเดียวได้อย่างแน่นอน

 

อย่างไรก็ตาม สำหรับเหยินปาเชียน การทำลายประตูเมืองด้วยหมัดเดียวจะดูเป็นการกล่าวเกินจริงเสียมากกว่า หากเขาสามารถเรียนรู้สิ่งสองสิ่งจากผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ได้ เขาก็สามารถครองโลกได้เมื่อเขากลับไปที่นั่น

 

ดูเหมือนผู้ดูแลฉีจะไม่ค่อยได้ดื่มเหล้าแรง ๆ เขาดื่มเหล้าเพียง 250 มิลลิลิตร และเขาก็ได้นอนอยู่บนโต๊ะแล้ว

 

เมื่อถึงตอนนี้ เหยินปาเชียนก็เมาไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขานั่งครุ่นคิดอย่างอยู่ลึก ๆ ในบางครั้งเขาก็จะหัวเราะเบา ๆ ออกมา

 

แคว้นต้าเย่านั้นยังขาดแคลนอาหารอยู่ ดังนั้น จึงยังไม่ควรผลิตแอลกอฮอล์ในตอนนี้

 

แคว้นต้าเย่ามีที่ราบน้อยมาก แต่มีภูเขาและป่าเยอะ ด้วยเหตุนี้ ผลผลิตอาหารจึงได้ขาดแคลน ที่ดาวโลกมีพืชผักผลไม้ที่สามารถผลิตได้มากมายในพื้นที่เล็ก ๆ แถมรสชาติก็ค่อนข้างดีซะด้วยสิ พืชผักเหล่านี้สามารถแก้ปัญหาการผลิตอาหารของแคว้นต้าเย่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ อีกทั้งยังสามารถนำมาใช้ในการต้มเหล้าได้ด้วยเช่นกัน

 

สำหรับเกลือที่รับประทานได้ เขาจะคิดหาวิธีที่จะได้รับมัน เขาจะกลับไปยังดาวโลก ทำการค้นคว้า และดูว่าเขาสามารถหาจากภูเขาได้หรือไม่

 

สำหรับแปรงสีฟันและสบู่ สิ่งเหล่านี้หาได้ง่าย

 

เขาสามารถผลิตได้อย่างง่ายดายหากมีโอกาสที่จะได้ทำเช่นนั้น

 

และเสื้อผ้าคอตตอนก็ด้วยเช่นกัน

 

เขาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

 

เมื่อเหยินปาเชียนคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกดีใจ เขารู้สึกดีมากที่ได้เดินทางมายังโลกแบบนี้ และแคว้นแบบนี้

 

การหาเงินในโลกนี้ง่ายเกินไปเสียด้วยซ้ำ

 

โลกนี้มีสินค้าท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์เช่นกัน ตัวอย่างเช่น ครีมโคลนดำ ถ้าเขาสามารถนำมันกลับมายังดาวโลกได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป

 

เมื่อเหยินปาเชียนคิดเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

 

หลังจากที่ฝันกลางวันอยู่พักหนึ่ง เขาก็มองไปที่ผู้ดูแลฉีที่ไถลไปบนพื้นใต้โต๊ะ

 

เขาต้องทำทีละขั้นตอน เขาต้องตั้งหลักในโลกนี้ก่อนที่จะนึกถึงเรื่องอื่น ๆ ขณะเขาคิดถึงเรื่องนี้ เขาได้ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปในห้องใต้ดินเพื่อตรวจดูความคืบหน้าในการทำความสะอาด

 

แรงงานของเขากำลังทำความสะอาดด้วยน้ำสะอาด

 

เมื่อเหยินปาเชียนเห็นชายสิบคนกำลังทำงานกันอย่างเต็มที่ เขารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะได้ไปดื่มกับผู้ดูแลฉีหลังจากที่เขาเพิ่งจะได้รับแหน่งไม่นาน แต่ชายทั้งสิบคนยังคงทำงานกันอย่างเต็มที่โดยไม่อู้งานกันเลย การที่มีลูกน้องที่ดีแบบนี้ ทำให้ชีวิตของเขาหมดห่วงเป็นปลิดทิ้ง

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...