ตอนที่แล้วตอนที่ 11: ผู้ควบคุมคนงาน
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 13: การต่อสู้ คือจุดแข็งเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา

ผู้ดูแลได้บอกว่าบาดแผลของเขาจะหายดีตราบใดที่เขาทาครีม เหยินปาเชียนรู้สึกว่าเป็นการโอ้อวดสรรพคุณเกินจริง

 

อาการบาดเจ็บของเขาจะไม่ใช้เวลาในการรักษาอย่างน้อยสิบถึงยี่สิบวันเลยเหรอ ?

 

ครีมโคลนดำถูกเก็บไว้ในกล่องไม้ ภายในกล่องเต็มไปด้วยสารสีดำ เหนียว แน่น และมีกลิ่นฉุน เหยินปาเชียนคิดในใจ “นี่ใช่โคลนดำจริง ๆ เหรอเนี่ย ?”

 

อย่างไรก็ตาม อาการบาดเจ็บที่บาดแผลของเขาไม่ดีขึ้นเลย เหยินปาเชียนยังคงกัดฟันไว้และขุดครีมออกมาเพื่อทาลงบนหน้าท้องของเขา

 

เมื่อเขาได้ทาครีมแล้ว เขาก็รู้สึกสบายหน้าท้อง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เริ่มรู้สึกแสบร้อน ในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกคันขึ้นมาทันที ซึ่งเขาอยากจะเกาให้แรง ๆ แต่เขาก็ต้องห้ามใจตัวเองจากการสัมผัสบาดแผล

 

“เป็นไปได้มั้ยว่ายาตัวนี้มีอะไรผิดปกติ ? หรือว่ายาหมดอายุกันแน่ ?” เหยินปาเชียนกำลังทุกข์ทรมาน และแสดงสีหน้าออกมาราวกับว่าเขาท้องผูก

 

ถ้านี่คือการทรมาน เหยินปาเชียนคิดว่าเขาควรจะสารภาพผิดได้แล้ว

 

หลังจากที่ทนทรมานอยู่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน อาการปวดทุกรูปแบบและอาการคันหน้าท้องของเขาก็เริ่มทุเลาลง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เริ่มรู้สึกอบอุ่น เลือนลาง และสบายตัว

 

“ยาตัวนี้ต้องการเอาชีวิตเราไปแน่ ๆ” เหยินปาเชียนใช้แขนเช็ดใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

 

เขาใช้มือสัมผัสหน้าท้อง พบว่ายังมีอาการปวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคอีกต่อไป

 

เหยินปาเชียนถอนหายใจ แท่งเงินที่อยู่ด้านข้างตัวได้ดึงดูดความสนใจเขา

 

เขากำลังตกงานและมีเงินสะสมเพียงไม่กี่พันหยวนเท่านั้น ภายในไม่กี่เดือน โชคชะตาของเขาอาจจะถูกกลืนกินได้ เงินสิบแท่งนี้จะช่วยให้เขาได้รับความโชคดีเล็กน้อย (เงิน 10 แท่งเทียบเท่ากับเงิน 100 ตำลึง)

 

“สงสัยจังว่าเราจะสามารถออกไปได้รึเปล่า ? ถ้าเราใช้เงินพวกนี้ซื้อของบางอย่างจากโลกนี้ไปขายในดาวโลกล่ะก็ เราจะมีรายได้มากขึ้นรึเปล่าน้า ?” เหยินปาเชียนลูบคางพร้อมกับครุ่นคิด เขาไม่แน่ใจว่ามีสิ่งใดในโลกนี้บ้างที่จะมีมูลค่าในดาวโลก

 

แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป ตราบใดที่เขายังเกาะติดต้นขาขององค์จักรพรรดินีและนำสิ่งต่าง ๆ มาจากโลกล่ะก็ จะเป็นไปได้ไหมที่จะได้รับเงินและทองอย่างง่ายดาย ?

 

ในขณะที่เหยินปาเชียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขารู้สึกว่าอนาคตของเขานั้นช่างสดใสเหลือเกิน

 

เหยินปาเชียนมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างเรียบง่าย นับตั้งแต่วัยเรียน ครอบครัวของเขาถือว่าไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ยากจน ตัวเขาเองอยู่ในค่าเฉลี่ยในด้านการเรียน แถมยังเป็นคนธรรมดาทั่วไป ด้วยเหตุที่เขาเป็นคนธรรมดา ๆ ตั้งแต่วัยเด็ก เขาจึงไม่เคยสร้างความรำคาญให้แก่ใคร

 

ในตอนแรกเขาเคยคิดว่าเขาจะใช้ชีวิตในฐานะผู้ชายบ้าน ๆ ไปตลอดชีวิต แต่ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าโอกาสของเขาได้มาถึงแล้ว

 

ในขณะที่เหยินปาเชียนแอบหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว ผู้ดูแลฉีได้โพล่งเข้าไปในห้องของเขา และดึงตัวเหยินปาเชียนออกมา “ข้าได้จัดเตรียมแรงงานชายสิบคนที่พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้า ถ้ามีใครประพฤติตัวไม่เหมาะสมล่ะก็ บอกข้าได้เลย แล้วเราจะไปดื่มกันหลังจากที่เจ้าตรวจดูพวกเขาแล้ว”

 

“แผลของข้ายังไม่หายดีเลยแม้แต่น้อยนะท่าน” เหยินปาเชียนตะโกนออกไป คนสติดีที่ไหนจะไปดื่มเหล้าหลังจากถูกแทงที่หน้าท้องกันล่ะ ? เป็นการฆ่าตัวตายชัด ๆ

 

“ครีมโคลนดำยังไม่ถูกส่งมาเหรอ ?” ผู้ดูแลฉีตกตะลึง

 

“ข้าทาครีมไปแล้ว แต่ยังต้องใช้เวลาอีกพอสมควรกว่าแผลของข้าจะหายเป็นปกติดี” เหยินปาเชียนตอบกลับ

 

“แผลของเจ้าจะต้องดีขึ้นหลังจากทาครีมอย่างแน่นอน” ผู้ดูแลฉีปล่อยมือเหยินปาเชียนและดึงเสื้อของเขาขึ้น “เอ่อ..ทำไมยังมีสิ่งนี้อยู่ที่แผลของเจ้าล่ะ ?”

 

 

 

ผู้ดูแลฉีกผ้าพันแผลออกจากหน้าท้องของเหยินปาเชียนในขณะที่เขาพูด

 

“ดูสิ..ไหนเจ้าบอกว่าแผลยังไม่หายดี ?” ผู้ดูแลฉีตีแผลเบา ๆ และยิ้มออกมา

 

เหยินปาเชียนคิดทบทวนตัวเองอยู่พักหนึ่งก่อนจะรีบก้มหัวลงเพื่อตรวจดู เขาดูกลายเป็นคนโง่ขึ้นมาทันที

 

แผลที่มีเลือดออกในตอนแรกได้หายเป็นปกติแล้วในตอนนี้ เนื้อเยื่อที่ละเอียดอ่อนสามารถมองเห็นได้เหนือตำแหน่งบาดแผลของเขา ซึ่งดูแตกต่างจากส่วนอื่นของร่างกายเขา นอกเหนือจากนั้น สิ่งที่เหลืออยู่คือเส้นด้ายไม่กี่เส้นที่ดูน่าเกลียดเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม บาดแผลของเขาได้หายเป็นปกติแล้ว

 

เหยินปาเชียนกลืนน้ำลายของเขา และรีบถอยกลับไปตรวจสอบกล่องไม้อย่างรวดเร็ว เขาได้ใช้ครีมโคลนดำไปหนึ่งในห้าส่วนของกล่อง

 

คำที่ใช้เรียกตัวยาอาจฟังดูไม่ค่อยลื่นหู แต่ผลการรักษาของยานี้เป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจ บาดแผลที่มักจะใช้เวลาประมาณ 10-20 วันในการรักษา แต่แผลนั้นถูกรักษาได้จริงในช่วงเวลาสั้น ๆ หากเขาเอาสิ่งนี้กลับไปที่ดาวโลกล่ะก็ คงจะประเมินราคามิได้อย่างแน่นอน

 

“เจ้าต้องเก็บรักษายานี้ไว้ให้ดี ๆ มันค่อนข้างแพงเลยนะ” ผู้ดูแลฉีได้เห็นสีหน้าของเหยินปาเชียนและหัวเราะออกมา

 

“ยานี้หาซื้อได้มั้ย ? ราคาเท่าไหร่เหรอ ?” เหยินปาเชียนเชื่อว่ายาชนิดนี้จะต้องมีราคาแพงมาก ๆ อย่างไรก็ตาม ผู้ดูแลฉีบอกแค่ว่ามันราคาแพงแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหาได้ยากสักทีเดียว

 

“เจ้าสามารถซื้อครีมหนึ่งกล่องได้ด้วยแท่งเงินที่เจ้าได้รับมา”

 

เงิน 100 ตำลึงซื้อได้ 1 กล่อง นั่นหมายความว่าใช้เงิน 20,000 หยวนเพื่อซื้อยากล่องนี้ ราคาไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะ แต่ถ้านำประสิทธิภาพของยามาพิจารณาด้วย ก็ถือว่าถูกมากเลยทีเดียว

 

“ลองออกไปตรวจดูคนงานที่ข้าเลือกให้เจ้าสิ” ผู้ดูแลฉีพาเหยินปาเชียนออกมาอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เขาเห็นเหยินปาเชียนกำลังวางกล่องไม้ไว้บนเตียงอย่างดี

 

มีชายสิบคนยืนรออยู่ข้างนอกด้วยท่าทางที่ไร้ซึ่งระเบียบวินัย แต่ละคนมีร่างกายที่กำยำโดยแขนนั้นใหญ่พอที่จะใช้เดินเป็นขาได้เลย

 

หากเหยินปาเชียนไม่รู้มาก่อนว่าเป็นคนงาน เขาคงคิดว่าคนพวกนี้เป็นทหาร เขาไม่ปฏิเสธตัวเอง หลังจากที่ได้มาอยู่ในโลกนี้ ผู้ชายแต่ละคนที่เขาพบล้วนตัวสูงและแข็งแรงกันทั้งนั้น โดยทั่วไปผู้ชายจะมีความสูงประมาณ 1.75 เมตร และคนที่ตัวสูงเกินกว่าค่าเฉลี่ยจะมีความสูงประมาณ 1.9 เมตร

 

โดยเฉลี่ยแล้วผู้หญิงจะมีความสูงประมาณ 1.65 เมตร เขาไม่รู้ว่าทำไมคนพวกนี้จึงตัวสูงมากทั้งที่อยู่ในยุคสังคมศักดินาเช่นนี้

 

ถ้าเขาจำไม่ผิด ผู้ชายในยุคราชวงศ์ถังโดยทั่วไปมีความสูงประมาณ 1.6 เมตร มีเพียงคนในตระกูลชั้นสูงเท่านั้นที่สูงกว่านี้เล็กน้อย

 

ชายสิบคนที่อยู่ในสนาม ซึ่งมีทั้งคนหนุ่มและคนแก่ พวกเขาทุกคนกำลังมองที่เหยินปาเชียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาได้ยินมาว่าผู้ชายคนนี้สามารถผลิตน้ำแข็งได้ ซึ่งเป็นน้ำแข็งที่เย็นจัดจนเข้ากระดูกเลยทีเดียว แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่จะช่วยลดความร้อนในช่วงฤดูร้อนได้ ช่างเป็นเรื่องมหัศจรรย์จริง ๆ เพียงแค่ว่าร่างกายของผู้ดูแลคนใหม่นั้นดูบอบบางไปหน่อย ราวกับว่าเขาจะถูกลมพัดปลิวได้ทุกเมื่อ

 

“ทุกท่าน..ต่อไปพวกเราจะต้องลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าต้องการความช่วยเหลือจากทุกท่านไม่ว่าจะต้องร้องขอใครก็ตาม แล้วข้าก็จะปฏิบัติต่อทุกท่านอย่างเป็นธรรมด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม หากใครทำผิดพลาด ข้าจะไม่คํานึงถึงความรู้สึกใด ๆ ทั้งนั้น” เหยินปาเชียนวิ่งไปทางทุกคน พวกเขาจึงทำความเคารพพร้อมกับก้มคำนับ

 

“ทุกสิ่งที่ผู้ดูแลพูด พวกเราจะปฏิบัติตาม” ชายสิบคนตอบรับด้วยเสียงอันดัง

 

“เยี่ยมไปเลย ตราบใดที่ภารกิจสำเร็จลุล่วง ข้าก็จะไม่ปฏิบัติต่อทุกท่านราวกับเป็นขอทานอย่างแน่นอน” เหยินปาเชียนพึงพอใจกับท่าทีของพวกเขามาก สิ่งที่เขากลัวมากที่สุดก็คือกลัวว่าพวกเขาจะทำมิดีมิร้าย มาทำงานโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ เลย มันจะทำให้เขาปวดหัวเป็นอย่างมาก

 

“พระองค์ทรงสั่งให้พวกเราผลิตน้ำแข็ง เราไม่สามารถผลิตน้ำแข็งนอกบ้านได้ เพราะมันจะละลายในเวลาไม่นาน ก่อนอื่น เราต้องมีห้องใต้ดินเพื่อกักเก็บน้ำแข็ง ข้าสงสัยว่าจะมีที่ไหนที่เหมาะสมกว่าที่นี่อีกมั้ย ? “คำถามช่วงครึ่งหลังได้สื่อตรงไปที่ผู้ดูแลฉี ถ้าเขายังแก้ปัญหาตรงนี้ไม่ได้ เขาก็คงไม่มีอารมณ์ไปดื่มหลังจากนี้แน่

 

ผู้ดูแลฉีได้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดออกมา “อันที่จริง..ก็มีอยู่ที่นึง พวกเราใช้มันเพื่อกักเก็บหญ้าเป็นบางครั้ง ข้าไม่แน่ใจนะว่าที่นั่นจะเหมาะรึเปล่า”

 

“ดีเลย..เราจะไปดูกัน” เหยินปาเชียนตอบทันที

 

ห้องใต้ดินอยู่ไม่ไกลจากที่ที่พวกเขาอยู่ และพวกเขาก็ได้มาถึงในเวลาไม่นาน

 

สามารถพบเห็นหญ้าแห้งจำนวนหนึ่งบริเวณรอบห้องใต้ดินในบางครั้ง

 

ผู้ดูแลฉีได้เปิดฝาออก “ที่นี่แหละ”

 

เหยินปาเชียนอยากจะลงไป ทันใดนั้นก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมา “ที่นี่ว่างนานแค่ไหนแล้ว ?”ถ้ามันว่างเป็นเวลานานเกินไป ออกซิเจนอาจจะมีไม่เพียงพอ และถ้าเขาลงไปคงจะไม่ดีแน่

 

“น่าจะประมาณเดือนกว่า ๆ”

 

ในไม่กี่นาที มีคนโยนคบเพลิงลงไป เหยินปาเชียนมองจากด้านบนและเห็นว่ายังคงมีแสงสว่างอยู่ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจและเดินไปตามขอบเพื่อหย่อนตัวลงไป

 

เหยินปาเชียนหยิบคบเพลิงที่อยู่บนพื้นและเดินไปรอบ ๆ ห้องใต้ดิน ภายในนั้นว่างเปล่า มีแต่หญ้าแห้ง นอกจากนี้ยังมีเสาไม้สองสามต้นที่รองรับห้องใต้ดิน เพื่อป้องกันไม่ให้พังทลายลงมาอีกด้วย

 

ห้องใต้ดินขนาดไม่เล็กเท่าไหร่ คาดว่าจะมีขนาดประมาณ 100 ตารางเมตร และสูง 2.5 เมตร นอกจากนี้ ยังมีชั้นดินปกคลุมซึ่งหนาประมาณ 1.5 เมตร เขารู้สึกถึงความเย็นขณะที่เขาเดินลงไป

 

“ที่นี่แหละ” เหยินปาเชียนเคาะผนังเมื่อเขาปืนขึ้นไป

 

“ผู้ดูแลฉี ข้าขอยืมที่นี่เพื่อใช้เป็นห้องกักเก็บน้ำแข็งนะ” เหยินปาเชียนพูดขณะที่เขาจับผู้ดูแลฉีไว้

 

“ไม่มีปัญหา ต่อไปนี้ข้าก็สามารถเข้ามาคลายร้อนที่นี่ได้ก็ต่อเมื่อข้าว่างล่ะนะ” ผู้ดูแลฉีตอบกลับด้วยความยินดี

 

“ก่อนอื่นก็จัดการที่นี่ให้เป็นระเบียบเพื่อที่จะสามารถใช้เก็บน้ำแข็งได้” เหยินปาเชียนสั่งการคนงานสิบคน

 

“ได้เลย” ทุกคนตะเบ็งเสียงเต็มที่ พร้อมกับคว้าเครื่องมือ แล้วก็เริ่มทำงาน

 

เหยินปาเชียนคอยควบคุมอยู่พักหนึ่ง ผู้คนเหล่านี้ทำงานหนักได้อย่างมีประสิทธิภาพจริง ๆ ในที่สุดเขาก็สามารถพักผ่อนได้อย่างอิสระ และไปดื่มกับผู้ดูแลฉีต่อ

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...