Chapter 1 – ย้อนเวลา 

 

*** ชี้เเจ้งก่อนอ่านนะครับ <<สำคัญ>> ตอนพวกนี้เป็นตอนที่แปลไว้ตั้งเเต่ปีที่เเล้ว สมัยหัดแปลใหม่ๆ ซึ่งคิดว่ามีข้อผิดพลาดเยอะมากเเน่ๆ เลยข้อชี้เเจ้งไว้ก่อน เเต่เป็นเเค่ตอนเเรกๆ เท่านั้นครับ หลังจากนั้นไปก็เริ่มแปลดีขึ้นเรื่อยๆ ส่วนเรื่องชื่อทับอิ้งไป ชื่อมันเยอะครับ คิดไม่ออก 

***ใน Thai-novel เป็นการลงย้อนหลังตั้งเเต่ตอนที่ 1 ใหม่ ถ้าใครรอไม่ไหว ไปตามต่อที่เพจได้ครับ ลงไปถึงตอน 147 เเล้ว

 

 

[เกิดเป็นทุกข์ ทุกข์จะนำเราไปสู่ความตาย

 พลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์

ทุกข์เป็นสิ่งที่ไม่มีใครปรารถนา

อยากได้แล้วไม่ได้เป็นทุกข์ ]

            

       ในพระพุทธศาสนามีสิ่งที่เรียกว่า ทุกข์ 8  เนี่ยเหยียนเจอมากแล้วไม่ต่ำกว่า 5 ตั้งแต่เกิดมาเขามีแต่เรื่องราวที่น่าเศร้า โชคดีที่มันเป็นเพียงเรื่องราวสั้นๆเพราะเขามีชีวิตถึงแค่ 28 ปี ก่อนที่จะเลือกเดินไปสู่ทางแห่งความตาย

            บางทีชีวิตของเขาควรจะจบลงที่ตรงนั้น อย่างไรก็ตามชะตากรรมของเขาเปลี่ยนไป

            เนี่ยเหยียนมองไปรอบๆ เขารู้สึกถึงความชื้นที่อยู่บนเสื้อผ้าของเขา มันเป็นความรู้สึกอึดอัด เขาจำได้รางๆว่าโดนยิ่งที่หลังและล้มลง เลือดของเขาไหลเปื้อนไปทั้ว

            มันไม่ได้เป็นแค่ความตาย เนี่ยเหยียนทรุดตัวลงไปกับพื้น เวลาผ่านไปมีแต่ความเงียบที่อยู่เป็นเพื่อนเขา….ไม่ใช่ว่านี้เป็นการตายที่สงบที่สุดแล้วหรือ?

          เขาได้นอนรอที่จะซุ่มโจมตีเป็นเวลา 5 วัน ที่หน้าประตูตึกเฉาเสี่ยว เขาอยู่ที่นั้นรอด้วยความหวังว่า เฉาเสี่ยวจะโผล่มา ในขณะที่เฉาเสี่ยวกำลังจะเข้าไปในรถ เนี่ยเหยียนได้เหนี่ยวไก ปืนไรเฟิลของเขาได้ส่งกระสูนตรงไปยังหัวของเฉาเสี่ยว

 [ปังงง…..] 

            เลือดไหลย้อมไปทั้วพื้น ดูผ่านกล้องเขาเห็นหัวของเฉาเสี่ยวโดนยิ่งเป็นรู เลือดของเขาไหลออกมาไม่หยุด

            ตาของเฉาเสี่ยวมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย แสงในแววตาของของเขาค่อยๆหายไปในที่สุดมันก็ว่างเปล่า

            ในใจของ เนี่ยเหยียนได้ฉายฉากนี้ซ้ำไปซ้ำมา เขารู้สึกมีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดมา เขาจำได้ถึงฉากกระสูนฝังเข้าไปในหัวเฉาเสี่ยว มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะมีความสุข มันเป็นเพราะความเกลียดชังของเขา

            ชีวิตของ เฉาเสี่ยว มีแต่ความรุ่งโรจน์และงดงาม แต่เขาตายด้วยน้ำมือของ เนี่ยเหยียน แม้ว่าเขาจะกลายเป็นผี เนี่ยเหยียน ก็ไม่เคยเสียใจ ในการเผชิญหน้ากับความตาย ทุกคนมีที่ยืนเท่ากัน แม้ว่าเขาจะร่ำรวยขนาดไหนมันก็ไม่สามารถช่วยเขาจากความตายได้

            เฉาเสี่ยวได้ทำเรื่องชั่วช้ามากเกินไป………มันคงเป็นเรื่องยากที่เขาจะหลบหนีจากลงโทษในโลกหลังความตาย

            ในเวลาเดียวกันกับสมองเฉาเสี่ยวกระจาย เนี่ยเหยียนพึ่งได้รู้ มุมมองของเขาเกี่ยวกับชีวิตเปลี่ยนไป ชีวิตของแต่ละคนถูกกำหนดโดนกระสูนเพียงหนึ่ง นัด

            บางทีพรุ้งนี้อาจจะมีภาพบนหน้าหนี่งของหนังสือพิมพ์ “เศรษฐีเฉาเสี่ยวโดนลอบสังหาร”ด้านล่างจะมีแก้วยักษ์วางอยู่บนหน้าสำหรับประชาชนทั่วไปจะกราบไหว้บูชา

            ทันทีหลังจากที่ เนี่ยเหยียน ได้ลอบสังหาร เฉาเสี่ยว บอดี้การ์ดส่วนตัวพบตำแหน่งของเขาและบุกเข้ามา พวกเขายิงหนี่หยัน 1 นัดทีหลัง

            เขารู้สึกปวดอย่างกับโดนระเบิด  “นี่สินะ ความรู้สึกที่โดนยิง” หัวใจของเขารู้สึกถึงความหนาว พลังชีวิตค่อยๆหายไปจากร่างกายของเขา

            “ฉันกำลังจะตาย?” เขาคิดและหัวเราะออกมา เขาหัวเราะเยาะชีวิตที่ขื่นขมของเขา เขาสับสนและลังเล โดยเฉพาะเมื่อเขากำลังจะตาย ในที่สุดเขาก็ตื่นขึ้นมาสู่ความเป็นจริง

            ไม่นานหลังจากคิดถึงอดีต น้ำตาค่อยๆไหลลงผ่านแก้มของเขา

            ความรู้สึกที่เป็นปฎิปักษ์ที่มีต่อพ่อแม่ของเขาได้หยุดลงแล้ว เหตุการณ์ที่ขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงปัจจุบันเขาได้ทบทวนมันภายในใจของเขา ราวกับว่าพวกมันเป็นหนังเรื่องหนึ่ง สิ่งเดียวที่เขาโหยหาในตอนนี้ ในโลกที่ซีดจางนี้ มันคือลอยยิ้มของเธอ

            เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของ เนี่ยเหยียน ในโรงเรียนมัธยม ตอนนี้เธอหมั่นกับคนอื่นแล้ว เธอเป็นสิ่งที่สวยงาม สง่างามและยังคงตราตรึงอยู่ในใจของ เนี่ยเหยียน แน่นอนมันเป็นอดีตที่ผ่านมาก

            เรื่องราวของเธอมันเป็นที่น่าจดจำมาก เขาสงสัย….เมื่อเธอได้รับข่าวว่าเขาตายไป เละเป็นคนฆ่าเฉาเสี่ยว เธอจะทำยังไง? เธออาจแค่ถอนหายใจ? หรือบางทีเธออาจจะ…..หลั่งน้ำตาในความโศกเศร้า?

          ความทรงจำเก่าๆ ได้ไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อน ตอนนี้มันล่องลอยอยู่ภายในใจของเขา เขาค่อนข้างเสียใจ บางครั้งเมื่อคุณตระหนักถึงบางสิ่งหรือเข้าใจอะไรบ้างอย่าง….มันก็สายเกินไปแล้วที่จะทำอะไรเกี่ยวกับมัน ในชีวิตของเขามีแต่ความเสียใจ ความปรารถนามากมายในชีวิต ที่ไม่ได้รับการตอบรับ

            เนี่ยเหยียนเอื้อมมือออกไปคว้าอากาศที่ว่างเปล่า เขาอยากจะคว้าบางสิ่งบางอย่าง….แต่เขาก็ต้องตกใจ…..มันค่อยๆลอยออกไปจากเขา อนิจจาชีวิตของเขาในที่สุดก็มาถึงขีดจำกัด ข้างหน้ามันว่างเปล่ามันเป็นเพียงหุบเหวอันเงียบที่เป็นนิรันด์

            ความรู้สึกผิดความกลัว มันเปรียบเสมือนกริชที่ค่อยๆหั่นหัวใจเขาออกเป็นส่วนๆ ความเจ็บปวดที่หัวใจเขาได้รับนั้นไม่อาจจำคำนึงถึง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ได้

            “ที่ผ่านมา ผมทำอะไรผิด สวรรค์ถึงได้ทรมานและลงโทษผมแบบนี้ ห่ะ !!”

          ความคับข้องใจถึงสวรรค์ของเนี่ยเหยียนค่อยๆเพิ่มขึ้น เขาไม่เข้าใจ เลือดของเขามันไหลออกมาจากตาของเขา มันไหลผ่านแก้มของเขา

            ช่วงเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เนี่ยเหยียนไม่รู้ว่าเวลามันเท่าไหร่ ในที่สุดความคิดของเขาก็สงบและในที่สุดมันก็หลงเหลือแต่ความเงียบ

            จิตใจของเขายังคงครุ่นคิด….บางทีนี้อาจจะเป็น…..ความตาย?….บางที….ตอนนี้ผมอาจจะเป็นวิญญาณ

            เป็นเวลานาน เนี่ยเหยียน รู้สึกถึงมือของเขา มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริง “ทำไมหลังจากตายแล้วทำไมผมยังมีสติ?” เขาลุกขึ้นนั่งทันที เขามองสภาพแวดล้อมรอบๆตัวเขาอย่างไร้จุดหมาย

            “บางทีมันอาจจะเป็น……นรก?”

            ตาของเนี่ยเหยียนค่อยๆชัดขึ้น….เขามองไปรอบๆ มีแต่ของเก่าๆรอบๆกายเขา :เตียงไม้ เก้าอี้ เห็นได้ชัดว่ามันได้รับความเสียหาย

            “ที่นี่ที่ไหน? ไม่ผมตายแล้ว”

          เขารู้สึกว่าเขากำลังฝันอยู่ เขารู้สึกว่าหลังของเขามันเปียกๆ มือของเขารู้สึกเปียกและเหนียว เขายกมือของเขาขึ้นมาดูพบว่ามือของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยเลือด แต่มันคือเหงื่อ ความรู้สึกเปียกบนหลังเขาก่อนหน้านี้มันเป็นเพราะเสื้อของเขามันเต็มไปด้วยเหงื่อ

“เกิดอะไรขึ้น”

“เลือดหายไป?” เขาจำได้รางๆว่าเลือดของเขาเป็นสีแดง มันเป็นเหมือนกับไวน์แดง มันเป็นสีของชีวิตที่ค่อยๆจางหายไป

เนี่ยเหยียนยังรู้สึกเจ็บ หลังจากหยิกตัวเอง “นี่มันไม่ได้ฝัน อย่าบอกนะว่า…การฆ่าเฉาเสี่ยวก็เป็นความฝัน”

“มันจะรู้สึกเหมือนจริงขนาดนั้นเลยหรอ”

เขาสำรวจสภาพแวดล้อมของเขา มันมีคำถามมากเกินไปที่เขายังไม่ได้คำตอบ

แสงแดดอ่อนๆส่องให้เห็น เตียงไม้โทรมๆ เก้าอี้และโต๊ะทำงาน กำแพงที่มีนาฬิการุ่นคุณปู่ห้อยอยู่ มันอาจจะเป็นของโบราณล่ำค่า

[ติ๊ก ต็อก ติ๊ก ต็อก]

เสียงของนาฬิกาสะท้อนไปทั้วห้อง เนี่ยเหยียนจำได้ว่า เวลาของนาฬิกามันไม่เคยตรงแม้ครั้งเดียว  

มันเป็นเหมือนความทรงจำในอดีตของเขาถูกเก็บไว้ในอัลบั้มภาพเก่าๆของเขาได้เปิดขึ้นอย่างช้าๆ

 

 “ห้องนี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ อย่าบอกนะว่านี้เป็นบ้านที่อยู่ตอนเรียนมัธยม?”

แสงแดงส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามา เขารู้สึกแสบตาเมื่อแสงแดดส่องเข้ามาในตาของเขา มันทำให้รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง นี้เป็นการยืนยันแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง

“ฉันยังมีชีวิตอยู่” เนี่ยเหยียน ยืดมือขวาไปข้างหน้า เขามองดูผิวของเขาที่ชีดเผือด

“อ่า…. มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ฉันกลับมายังอดีตอย่างงั้นหรอ?.” เนี่ยเหยียนเต็มไปด้วยความสัน

ความทรงจำของเขาจากชิ้นส่วนเล็กๆ ค่อยๆก่อตัวขึ้นมา มันค่อยๆชัดเจนขึ้น

ปีนี้เขาอายุ 18 ปี วันเป็นวันหยุดฤดูร้อนและพ่อแม่ของเขาไม่อยู่บ้าน เขาเป็นไข้เกือบ 40องศาและเกือบตาย…..เพียงแต่เขาโชคดีที่รอดมาได้เท่านั้น

พ่อแม่ของได้ทิ้งเขาไว้พร้อมเงินเล็กๆน้อยๆและออกไปไม่มีแม้แต่คำร่ำลา พวกเขาไม่เคยกลับบ้านแม้มันจะผ่านไป 2 ถึง 3 เดือนและเขาก็ไม่สามารถติดต่อพวกเขาทั้งสองได้เลย มันเป็นเหมือนพวกเขาได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ในเวลานั้นเขาเชื่อว่าพ่อแม่ได้ทิ้งเขาแล้ว เขาตกใจกลัว…..กลัว ความรู้สึกมากมายโถมเข้ามาหาเขา นอกจากนี้ไข้ของเขาก็ขึ้นสูงอีก มันเป็นชิ้นส่วนของความทรงจำที่ยังเจ็บลึกอยู่ในหัวใจ เขากลายเป็นคนขี้ขลาด ตาขาว  เขาได้แก้ไขมันตอนเขาอายุ 25 ปี

หลังจากนั้นเมื่อเขาโตขึ้น เขาได้รู้ว่าพ่อแม่ไม่ได้เคยทิ้งเขา แต่พวกเขาได้ยืมเงินจากเพื่อนบ้านและเริ่มทำธุรกิจผิดกฏหมายที่ชายแดน ในขณะที่ประเทศจำเป็นต้องใช้โลหะที่เรียกว่า “พอโลเนี่ยม” อย่างเร่งด่วน มันพิสูจน์แล้วว่ามันเป็นทรัพยาการที่มีความสำคัญในเชิงกลยุทธ์ พวกเขาพบวิธีใช้งานโลหะชนิดนี้และเริ่มจำกัดการส่งออกและเริ่มกักตุนทรัพยากรไว้ แม้พ่อแม่ไม่บอกเขา หนี่หยันก็รู้ชัดเจนถึงแหล่งที่มาของมัน พวกเขาพยายามลักลอบนำโลหะกลับเข้ามาในประเทศและขายมันให้กับรัฐบาล หลายร้อยครั้งที่พวกเขาชื้อมันในราคาที่สูง มันทำให้พวกเขาได้รับเงินจำนวนมาก

มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ เนี่ยเหยียน เข้าใจผิดเพราะเขาติดต่อพ่อแม่เขาไม่ได้ นอกจากนี้เรื่องของพวกเขาก็ถูกจัดเป็นความลับทางทหาร หากข้อมูลรั่วไหลออกมามันจะทำให้พวกเขาถูกฆ่า เป็นผลให้ เนี่ยเหยียน เข้าใจพ่อแม่ของเขาผิด มันต้องใช้เวลาหลายปีกว่าที่พ่อแม่จะบอกความจริงให้เนี่ยเหยียน ทราบ หากไม่แล้ว เนี่ยเหยียน คงไม่ให้ยกโทษพวกเขาทั้งคู่

มันเป็นปีแรกที่พ่อของเขาใช้เงินของเขาเพื่อสร้างบริษัท ถลุงแร่ หลังจากเปิดบริษัท พวกสำเร็จโครงการขนาดใหญ่มากมาย  มันทำให้บริษัทมีชื่อเสียงมากมาย มันได้เข้ามาแก้ไขชะตากรรมของครอบครัวเขาและมันยังทำให้ เนี่ยเหยียน ได้ย้ายไปยังโรงเรียนระดับสูงในตัวเมือง

“มันเป็นไปได้? ผมได้กลับมายังอดีตจริงๆ”

“ผมสามารถเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เริ่มต้นจากตรงนี้?”

สภาวะอารมณ์ปัจจุบันของ เนี่ยเหยียน ยากจะอธิบาย เขากลัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันจะเป็นความฝัน

เนี่ยเหยียน ลุกจากเตียงและไปเปิดผ้าม่าน แสงแดดกระทบกับผิวของเขา มันให้ความรู้สึกที่ร้อน ความรู้สึกบอกเขาชัดเจนว่าเขาไม่ได้ฝันไป

เขาก้มหัวลงไปดูหนังสือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ:ทฤษฏีกล ระบบออโต้ ภาษาคณิตศาสตร์ขั้นสูง การออกแบบ A.I และอื่นๆ..

เนี่ยเหยียนเปิดพวกมันไม่กี่หน้า ตัวละครที่คุ้นเคย ความทรงจำในอดีต หนังสือเหล่านี้เป็นตัวแทนของผู้คนในอดีต หลังจากเรียนจบปีสุดท้ายของมัธยม เขาได้ย้ายเข้าไปยังโรงเรียนระดับสูงในตัวเมือง โครงการของพ่อเขาประสบความสำเร็จ เขาจึงต้องศึกษาในระดับที่สูงขึ้นเพื่อช่วยงานพ่อเขา ตามเวลาที่เขาจบการศึกษามัธยมก่อนเกณฑ์ หลังจากนั้นพ่อเขาใช้เงินไม่น้อยที่จะส่งเขาเข้าไปเรียนในมหาลัยที่มีชื่อเสียง

เมื่อเขาอายุถึง 25 ปี บริษัทของพ่อเขาเริ่มประสบปัญหาจากการโจมตีของเฉาเสี่ยว กลุ่มธุรกิจทางการเงิน ครอบครัวเพื่อนหลายคนที่เชื่อใจได้ถุกติดสินบนจากเฉาเสี่ยวให้ทรยศพ่อเขา   บริษัทของเขาได้ล้มละลายอย่างรวดเร็ว….อีกครั้งที่ครอบครัวของเขากังวลเกี่ยวกับเงิน..พ่อของเขาฆ่าตัวตายโดยกินยาเกินขนาด แม่ของเขาล้มป่วยลงเนื่องจาดความเศร้าเสียใจ ในที่สุดเธอก็จากเขาไปอีกคน  หลังจากทุกข์จากความสูญเสียทั้งพ่อและแม่ของเขา เนี่ยเหยียน เริ่มศึกษาอย่างจริงจัง อย่างไรก็ตามในเวลานี้มันสายเกินไป เขาพลาดโอกาสมามากมาย

เนี่ยเหยียน สมัครงานมากมายหลายบริษัท แต่ไม่มีบริษัทไหนจ้างเขาสักแห่ง มันเป็นเพราะเฉาเสี่ยว ถ้าไม่ได้รายได้เล็กๆน้อยจากการขายไอเทมในโลกเสมือนจริง เขาเชื่อว่าเขาคงจะไม่มีอะไรกิน

เขายังมีความหวังว่าจะเอาชนะเฉาเสี่ยวให้ได้ อย่างไรก็ตามเฉาเสี่ยวไม่ปล่อยให้เขาทำอย่างนั้น มันเป็นทางเลือกสุดท้ายของเนี่ยเหยียน คือให้เฉาเสี่ยวตายไปพร้อมกับเขา เสียงกระสุนปืน วิ่งจากรังเพลิงตรงไปยังหัวของเฉาเสี่ยวมันเต็มไปด้วยความรู้สึกของหนี่เนี่ยเหยียน ความแค้นและความชิงชัง

เฉาเสี่ยวคงไม่เคยคิดว่าบทสรุปของชีวิตเขาจะจบลงอย่างงี้

เนี่ยเหยียนเชื่อว่าตัวเองกำลังจะตายและไม่เคยคาดคิดว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขา ให้เขากลับมายังช่วงฤดูร้อนของมัธยมปีที่ 2 ของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถติดต่อกับพ่อแม่เขาได้ แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่คิดถึงตรงนี้น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากตาของเขา

เมื่อลูกชายคนหนึ่งอยากจะอยู่กับพ่อแม่ของเขา…แต่แล้วพ่อแม่ของเขาก็หายไป…คงไม่มีใครสามารถเข้าใจความขมขื่นและความเศร้าโศกภายในใจของเนี่ยเหยียนได้

สวรรค์ได้ให้โอกาสเขาอีกครั้ง เขาจะไม่ลังเลและจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

“ในปีนั้น. …ในช่วงครึ่งหลังเทอม 2 ของชั้นปีที่ 2 ถ้าผมจำไม่ผิด เกมเสมือนจริง ความเชื่อมั่น พึงออกมา”  เนี่ยเหยียนยังจำฉากที่บริษัทการเงินนับไม่ถ้วนได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในปีที่ปล่อยเกมส์ พวกเขาเทเงินจำนวนมากเพื่อพัฒนาเกมส์เสมือนจริงนี้ เนื่องจากบริษัทการเงินจำนวนมากเชื่อว่ามันจะกลายเป็นโลกใบที่ 2 ของมนุษยชาติ

     หลังจากที่เขาเข้ามายังโรงเรียนในตัวเมือง เขาได้รู้จักเกมส์นี้ผ่านทางเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา ในตอนนั้นมันผ่านมานานแล้วหลังจากเปิดตัวเกมส์ ทำให้มีหลายๆคนมีเลเวลสูง เขาพลาดเรื่องเก็บระดับในช่วงเริ่มต้น เพราะงั้นมันเป็นธรรมดาที่เขาจะโดนทิ้งไว้ข้างหลัง แต่เขาก็ทำมันและทุมเทกับมันอย่างสุดกำลัง

     ภาพในสายของเขาค่อยๆจางหายไป ภาพแห่งความทรงจำได้เปิดขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นภาพที่มีสีสัน มันเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของเขาที่ได้มาจากเกมส์ เขาได้รู้จักเพื่อนเพิ่มมากขึ้นจากเกมส์ มันเป็นครั้งแรกในปฎิทินของชีวิต ที่เขามีเพื่อน

ก่อนที่จะลอบสังหารเฉาเสี่ยว เนี่ยเหยียน เป็นผู้เล่นอาชีพโจร เลเวล 180+ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้อยู่อันดับท็อปของเกมส์ก็เถอะ

เนี่ยเหยียนจำได้ว่ามีบัตรเครดิต เงินเก็บ ในลิ้นชัก

“ผมน่ามีเงินพอที่จะชื้อ หมวกเสมือนจริง!” เนี่ยเหยียน คิดกับตัวเอง ขณะเปิดลิ้นซัก บัตรเครดิตของเขามันมีสีนำเงินขาว ถ้าเขาจำไม่ผิดเงินในธนาคารน่าจะมี 2,000 เครดิต :: 1 เครดิต = 1 ดอลลาร์

เงินนี้เขาได้มากจากที่เขาประหยัดของอาหารการกินและเสื้อผ้าในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ตอนนั้น เขาอยากจะชื้อคอมที่ทันสมัยที่สุด  โมเดลx3 กว่าเขาจะเก็บเงินครบ โมเดล x3 มันก็ล้าสมัยแล้ว เงินในตอนนี้มันน้อยมากเมื่อเทียบกับตอนที่พ่อเขาทำธุรกิจ

เนี่ยเหยียนปีนี้อายุ 18 แต่เขามีจิตวิญญาณของเขาอายุ 28 เขาจะเริ่มต้นทุกอย่างอีกครั้ง ตั้งแต่นี้ไปชีวิตบทใหม่ของเขาได้เริ่มขึ้นแล้ว แต่เขายังไม่มีเงินพอที่จะทำให้ประสบความสำเร็จได้ ดังนั้นเขาจะเริ่มต้นจากเกมส์ ประสบการณ์ในชีวิตก่อนจะทำให้เขากลายเป็นนักเล่นเกมส์มืออาชีพและมีรายได้มันง่ายมาก

เนี่ยเหยียนจำได้ว่า หมวกเสมือนจริง พึงเริ่มว่างขาย แต่ราคามันถูกผิดปกติ มันมี 3 แบบให้เลือก รุ่น A,B,C แต่ละรุ่นจะแตกต่างกันไป ระดับความเสมือนจริงจะมีตั้งแต่ 76%-98% รุ่นที่ถูกที่สุดมันมีราคาอยู่ที่ 1300 เครดิต เงินในธนาคารของ เนี่ยเหยียน มันเพียงพอที่เขาจะชื้อรุ่นที่ถูกที่สุด

เขารู้และจำได้เกี่ยวกับไอเทมและกิจกรรมต่างๆในเกม ถ้าเขาเริ่มใหม่อีกครั้งมันไม่ได้ยากอะไรเลยที่จะหารายได้

เนี่ยเหยียนเก็บบัตรเครดิตไว้ในกระเป๋า เขามองไปที่หนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูง เขาจำเนื้อหามันได้ ภาพต่างๆในหนังสือเริ่มลอยเขามาในหัว

ทันใดนั้นเขาจำได้ว่าวันนี้มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับ เชี่ยวหยาว เขาเอาเงิน 100เครดิตและออกจากบ้านไปยังร้านขายยา

เชี่ยวหยาว อยู่ปีสุดท้ายของโรงเรียนมัธยมเช่นเดียวกับเขา เธอเป็นหญิงสาวที่สวยสุดในชั้นเรียน อีกครั้งที่เขาคิดถึงอดีตที่ผ่านมา เขาอดไม่ได้ที่จะมองมือที่กำลังสั่น   เชี่ยวหยาวได้รีบการยอมรับว่าเป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์ในชั้นเรียน หลิวหลี่ ได้ตกหลุมรักเธอ พวกเขาสองคนได้ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ดวงจันทร์ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาไม่เคยมีความสุขแม้แต่น้อย เมื่อคิดถึงอดีตเกี่ยวกับทั้งสอง เนี่ยเหยียนถอนหายใจไม่หยุดไม่หย่อน

ถ้าเขามีความกล้าสักนิด….ถ้าเขาไม่ได้ขี้ขลาดและด้อยกว่า เชี่ยวหยาว บางทีเขาคง……..

บางครั้ง….การตัดสินใจมันอาจจะกินเวลาของพวกเขาทั้งชีวิต….พวกเขาจะเสียใจในวันนึงที่มันแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

เชี่ยวหยาวเธอมักจะชอบใส่กระโปรงสีขาว มันทำให้เธอดูบริสุทธิ์และสวยงาม รูปร่างหน้าตาของเธอยังตราตรึงอยู่ในส่วนลึกๆของหัวใจของเนี่ยเหยียน

เนี่ยเหยียนมองนาฬิกาเข็มขิงมันชี้ไปที่ 03:00 “ยังมีเวลาพอ”เขาหยิบเงิน 100 เครดิตรีบวิ่งลงบันไดและออกประตูไป  

ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ในย่านชานเมือง ถนนโทรมๆที่ไม่ได้กว้างมาก ลมพัดแต่ละครั้งจะมีฝุ่นกระจายไปทั้ว มันขัดกับต้นไม้จำนวนมากที่โตอยู่ข้างถนน ภายแสงแดดที่ร้อนเห็นได้ชัดว่าพวกมันยังคงเขียวชอุ่มและเจริญเติบโตเป็นร่มเงา

………………………………………………..

ในช่วงบ่ายที่ร้อนจัด ไม่มีใครสักคนที่อยู่บนทางเดิน ถนนก็มีรถน้อย….บางครั้งหนึงหรือสองคัน

ในอดีตที่ผ่านมาก เนี่ยเหยียนเกลียดเมืองนี้มาก ยังไงก็ตามหลังจากย้อนเวลากลับมา ตอนนี้เขามาที่นี้อีกครั้ง เนี่ยเหยียนไม่ได้รู้สึกเกลียดชังหรือขยะแขยง มันตรงกันข้ามเขารู้สึกคุ้นเคย สงบ มันเป็นสถานที่ที่เขาอยู่กับมันมาถึง 18ปี

ก่อนเนี่ยเหยียนอายุ 25 เขาทั้งขี้อายและอ่อนแอ มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนี้ เขาเป็นเพียงเด็กจากเมืองเล็กๆที่ครอบครัวเกลายเป็นครอบครัวที่มั่งคั่งและเพราะเหตุนี้เขาถึงย้ายไปโรงเรียนระดับสูงในตัวเมือง แต่เดิมในช่วงปีแรกและปีที่สองเขาถือได้ว่าโดดเด่น อย่างไรก็ตามในปีตามสามเขาถูกเยาะเย้ยเพราะใส่เสื้อผ้าที่ไม่มีรสนิยมที่ดี

ยังไงชะนั้นมันเป็นเพียงอดีต ปัจจุบันเขาไม่เคยคิดว่าเขาจะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เวลานี้เขาสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำความผิดพลาดช่ำอีก

เขาวิ่งไปยังร้านขายยา

อาคารโดยรอบมันค่อนข้างโทรม ไม่ค่อยมีคนอยู่….คนส่วนใหญ่จะย้ายไปยังตัวเมืองและเขตเมืองเล็กๆนี้จะเริ่มรกร้างและคนจะน้อยลงเรื่อยๆ หลังจาก 10ปีที่แห่งนี้จะถูกทำลายและเปลี่ยนเป็นทุ่งโล่ง

“นี้เป็นโรงเรียนและข้างๆเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต” เนี่ยเหยียนมองไปรอบๆซึมซับความรู้สึกเก่าๆ จิตใจของเขาค่อยๆรู้สึกดีมากขึ้น “ผมกับมาแล้ว ผมกลับมาแล้วจริงๆ”

 ในอดีตที่ผ่านมาเขาไม่เคยพอใจต่อชะตากรรมที่ไม่เป็นธรรม แต่ตอนนี้เขารู้สึกขอบคุณมัน ขอบคุณต่อสวรรค์

“ผมจะเริ่มต้นอีกครั้ง! ผมจะเริ่มทำมันตอนนี้!” เนี่ยเหยียนตะโกนคำเหล่านี้อยู่ภายในใจ เขาปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในภายในใจมันไม่สามารถอธิบายได้

 

 

 

 

 

 

คะแนน 5.0/5. จาก 1 ผู้ให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...