ตอนที่แล้ว[DRG] บทที่ 62: ระบำซัลซ่า
ทั้งหมดรายชื่อตอน
บทที่ 63: ออรัลเซ็กซ์

เลือดสดเป็นอาหารอร่อยที่สุดสำหรับซูไป่ และเป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างที่ทำให้เขาเกิดความสนใจได้

ตอนนี้ชายอ้วนและอีโก้ออกไปสนุกกับสาวๆ พวกเธอเหล่านั้นต่างกำลังหอบหายใจรุนแรงภายใต้การสัมผัสอย่างหนักหน่วงของพวกเขา

ซูไป่ตามพนักงานคนดังกล่าวไปที่ห้องส่วนตัว

พนักงานเคาะเบาๆที่ประตูก่อนจะเดินเข้าไปก่อนจะเดินกลับออกมาโดยที่ไม่มีแก้ว 

ซูไป่ซ่อนตัวข้างๆกระถางต้นไม้ตรงหลังเสา  มีหน้าต่างอยู่ที่ประตูซึ่งทำให้เขามองเห็นข้างในได้อย่างชัดเจน

ในห้องมีชาย 3 คน หนึ่งในนั้นกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยชุดสูทอย่างดีม อีกสองคนเป็นนักบวชชาวตะวันตก พวกเขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งราวกับกำลังบริกรรมคาถา

บรรดาแก้วที่บรรจุเลือดถูกวางอยู่บนโต๊ะ หลังจากนักบวชเสร็จสิ้นการร่ายคาถาแล้วพวกเขาก็เริ่มดื่มด่ำกับเลือดสดใหม่ทันที

พวกเขาดื่มช้าๆในขณะที่ชายวัยกลางคนในชุดสูทยังคงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น

ซูไป่ขมวดคิ้ว มันเป็นแค่พิธีกรรมชั่วร้ายบางอย่าง? ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ  เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เขาไม่สนใจที่จะเข้าไปรบกวนกิจกรรมแปลกประหลาดของคนเหล่านั้น; นั่นเป็นหน้าที่ของรัฐบาลมากกว่า

อย่างไรก็ตามตอนซูไป่กำลังจะออกไปเขาก็เห็นนักบวชหนึ่งในนั้นเริ่มอาเจียน เขาใช้มือทั้งสองข้างปิดปากโดยที่หน้าท้องกระเพื่อมขึ้นและลงอย่างแรง

ต่อจากนั้นลูกปัดสีแดงก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของนักบวช

ทันใดนั้นดวงตาของซูไป่ก็จ้องเขม็งไปยังลูกปัดอย่างช่วยไม่ได้ เขาก็มีลูกปัดแบบนี้เช่นกัน ด้วยความช่วยเหลือของลัคกี้ทำให้เขาได้กล่องเล็กๆที่บรรจุลูกปัดพวกนั้น ตอนนี้ซูไป่ไม่ได้พกมันมาด้วย 

ในโลกแห่งความเป็นจริงซูไป่ไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายหรือได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องใช้มันเท่าไหร่ แต่มันจะดีกว่าหากสามารถเก็บสำรองได้มากกว่าเดิม

ชายสวมชุดสูทหยิบเอาลูกปัดมาจากมือนักบวชจากนั้นก็ใส่เข้าไปในปากเคี้ยวทันที แม้ว่านักบวชเพิ่งจะอาเจียนมันออกมาก็ตาม

ไม่นานนักชายคนนั้นก็ทำหน้าเหมือนมีความสุข และคุกเข่าคำนับให้กับนักบวช

นักบวชถือลูกประคำและลืมตาขึ้นเหมือนพร้อมที่จะออกไปแล้ว หนึ่งในนักบวชหยิบบัตรเครดิตจากโต๊ะใส่ไว้ในแขนเสื้อของตัวเอง

ซูไป่ถอยหลังซ่อนตัวอยู่ในความมืดพร้อมกับกลั้นหายใจ

ตอนนี้การหลบซ่อนตัวกลายเป็นพรสวรรค์ของซูไป่ เพราะความเป็นมนุษย์ของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือดจากแวมไพร์ไม่ก็พิษเยือกแข็งซึ่งทำให้เขาดูคล้ายกับซอมบี้

นักบวชทั้งสองเดินออกมา เสื้อผ้าของพวกเขาดูแปลกตาเล็กน้อย แต่ทว่าเฉิงตูก็อยู่ไม่ไกลจากทิเบต มีชนกลุ่มน้อยจำนวนมากที่สวมเครื่องแต่งกายแบบพวกเขา ดังนั้นนักบวชทั้งสองจึงไม่ได้รับความสนใจอะไรเท่าไหร่

ชายสวมชุดสูทก็ออกมาเช่นกัน แต่เขาเดินไปอีกทาง

ซูไป่มองนักบวชจากด้านหลัง และมองผู้คนที่กำลังเต้นสนุกอยู่ที่สระว่ายน้ำ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ตัดสินใจโทรหาอีโก้

“ว่าไงไป่ ฮัลโหล? ไป่? อะไรนะ? ฉันไม่ได้ยินเสียงนายเลย!”

อีโก้รับสาย แต่เพราะเสียงดังเขาจึงไม่ได้ยินเสียงของซูไป่

ซูไป่วางสายและส่งข้อความไปแทน:

“ฉันพบอะไรบางอย่าง มาที่ประตูหลังที”

หลังจากนั้น ซูไป่ก็ตามนักบวชไป พวกเขาเดินออกไปที่ประตูหลัง และพยายามเรียกรถแท็กซี่ที่นั่น

หลังจากนั้นไม่นาน อีโก้และชายอ้วนก็มาถึง ทั้งสองอยู่ในสภาพเมามายพร้อมกับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย

ซูไป่ชี้ไปที่ท่อนล่างของชายอ้วน

ชายอ้วนหยุดและยื่นมือไปตรวจสอบก็พบว่าตัวเองลืมรูดซิบ จากนั้นเขาก็หันหลังไปจัดการกับมันก่อนจะหันกลับมา

ซูไป่ชี้ไปที่นักบวช “นักบวชสองคนนั้นดูน่าสนใจ”

อีโก้หรี่ตาลง จากนั้นก็นวดมือเบาๆ

ซูไป่มองเห็นขวดน้ำเต้าเล็กๆที่ห้อยอยู่ข้างเอวนักบวช จากนั้นอีโก้ก็ยิ้ม

“น่าสนใจ นักบวชพวกนี้ดูมีของดีอะไรสักอย่าง”

“หืม? ชายอ้วนเริ่มสนใจ สำหรับปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือการอยู่รอดในโลกแห่งเรื่องราวต่อๆไป และกุญแจสำคัญคือเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขามีความสามารถมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ บางสิ่งอาจแลกเปลี่ยนจาก e-shop ได้แต่ราคาก็สูงมากเกินไปสำหรับแต้มเนื้อเรื่องที่มีค่า ดังนั้นมันจะดีกว่าถ้าพวกเขาได้ของที่มีประโยชน์จากโลกแห่งความเป็นจริง แน่นอนว่ามันอาจต้องอาศัยโชคช่วยสักหน่อย 

ด้วยเหตุผลดังกล่าวชายอ้วนจึงไม่ได้เสียอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ ดวงตาของเขาเริ่มเปล่งประกาย เห็นได้ชัดว่าต้องการปล้นนักบวชทั้งสองคนนี้

“นักบวชพวกนี้ไม่ออกไปทางประตูหน้า แสดงว่าต้องทำผิดอะไรแน่นอน! ฉันมองออก!  ในความเห็นของฉัน พวกเราควรจัดการพวกเขาเพื่อให้สังคมปลอดภัยขึ้น มันเป็นสิ่งถูกต้องที่เราควรทำ ”

ชายอ้วนกำลังม้วนแขนเสื้อขึ้น แต่อีโก้ห้ามเอาไว้:

“ใจเย็นๆ! เห็นชัดว่านักบวชพวกนี้กำลังมุ่งหน้ากลับไป บางทีพวกมันอาจมีแหล่งซ่องซุมที่นี่ หรือบางอย่างเช่นสาขาหรือสำนักงานใหญ่ก็ได้ และที่นั่นต้องมีของที่เราต้องการมากกว่านี้แน่นอน บางทีการจับปลาใหญ่นายต้องเรียนรู้ที่จะหย่อนเชือกให้ยาวขึ้น 

ชายอ้วนมองอีโก้ด้วยความประหลาดใจ “โอ้ร้ายกาจยิ่งนัก! ฉันประเมินนายต่ำไป นายเป็นมากกว่าพวกวิปริตที่ชอบเมียชาวบ้านธรรมดาสินะ”

นักบวชขึ้นรถแท็กซี่และจากไปขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ พวกเขารีบเรียกรถแท็กซี่อีกคันตามไปทันที

“ตามรถแท็กซี่คันข้างหน้าไป เพื่อนของเราอยู่ในรถคันนั้น” ซูไป่พูดง่ายๆ

รถสองคันวิ่งจากวงแหวนรอบที่สามของเมืองเฉิงตูมุ่งสู่ตัวเมือง ที่ปากทางเข้าของย่านที่อยู่อาศัยพิเศษรถแท็กซี่ของนักบวชก็หยุด

รถของซูไป่ก็หยุดลงด้วย

ชายอ้วนมองไปรอบๆและรู้สึกทึ่งเล็กน้อย “ฉันคิดว่าพวกมันจะซ่อนตัวตามถิ่นทุรกันดารซะอีก! ทำไมพวกมันถึงอยู่ในที่หรูหราแบบนี้? พวกมันต้องโคตรรวยแน่ๆ!”

อีโก้ลงจากรถและจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเอง “เราต้องตามพวกมันเข้าไปไม่งั้นก็ควรหยุดแค่นี้”

พวกเขาเดินตามนักบวชพวกนั้นเข้าไปจากนั้นก็ได้เข้าลิฟท์ไปพร้อมกัน

ตอนนี้มีคน 5 คนแออัดอยู่ในลิฟต์

นักบวชกดชั้นที่ 13 และซูไป่กดชั้นที่ 15

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นที่ 13 นักบวชก็ออกไป หลังจากประตูปิดลง ชายอ้วนก็สูดหายใจเข้าอย่างหนัก “พับผ่าสิ! พวกมันไม่เคยอาบน้ำกันเลยหรือไง? มันกลิ่นเหม็นเชี่ยไรวะเนี่ย?”

“กลิ่นของลูกผู้ชายมั้ง” อีโก้พูดติดตลก

หลังจากลิฟท์ถึงชั้นที่ 15 แล้ว ซูไป่ก็กดปุ่มชั้นที่ 13

ทั้งสามคนเดินลงไปที่ชั้นที่ 13

“เราจะหาพวกมันเจอได้ยังไงจากจำนวนห้องมากขนาดนี้? “ชายอ้วนกระซิบ.

อีโก้ชี้ไปที่จมูกของเขา “ฉันมีจมูกที่ไว ฉันสามารถ … “

แต่ประตูก็เปิดออกตรงหน้า  พวกเขาจึงหลบลงไปที่บันไดทันที

นักบวช 4 คนเดินออกจากห้องนั้นและเดินไปที่ลิฟต์

พวกนักบวชดูเหมือนจะมีความสุขมาก  พวกเขากำลังพูดถึงบางอย่าง แต่ซูไป่และพวกไม่ได้ยินเนื่องจากอยู่ไกล

พอพวกนักบวชเข้าไปในลิฟต์ ซูไป่ก็พากันก้าวออกมา

ชายอ้วนเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องแนบหูฟังที่ประตู “ไม่มีใครแล้ว แต่ประตูต้องใช้คีย์การ์ด  เราควรจะ … ”

อีโก้ลุกขึ้นและสัมผัสประตู จากนั้นมันก็เปิดออก

เขาปลดล็อคด้วยพลังจิตของเขา

“เชี่ย! ทำได้ยังไงอ่ะ! นายสามารถใช้พลังพิเศษนี้ทำให้เกิดโชคได้เลยนะเนี่ย!”

พวกเขาเดินเข้ามา  กำแพงทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยวอลล์เปเปอร์สีแดงเข้ม มองแล้วให้ความรู้สึกที่หดหู่

ชายอ้วนคงดื่มมากเกินไป เขารีบพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อปลดเข็มขัดทันที  :

“บ้าฉิบ.. คนพวกนี้เอาอะไรมายัดไว้ในห้องน้ำนักหนาวะเนี่ย! ขนาดโถฉี่ยังมีเสื้อผ้ากับหมวกยัดอยู่ พวกมันไม่ฉี่กันบ้างหรือไง?”

“ใช้กระโถนนั่นสิ” อีโก้ชี้ไปที่กระโถนดินเผานอกห้องน้ำ จากนั้นก็เริ่มค้นหาสิ่งที่คิดว่ามีประโยชน์

ซูไป่ก็ค้นหาด้วย แต่มือของเขาเปื้อนสีแดงจากการบังเอิญไปจับเชือกป่านหยาบๆ ทำให้ต้องไปล้างมือในห้องน้ำ ขณะที่ชายอ้วนกำลังฉี่ใส่กระโถนดินเผาก็หันหน้าไปทางห้องเล็กๆด้านในมองภาพวาดบนผนัง

อย่างไรก็ตาม เมื่อซูไป่เดินเข้ามาก็เห็นควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาจากโถลักษณะเหมือนคนสวมชุดสีขาวที่มีผมยุ่งเหยิง ใบหน้าของมันอยู่ใกล้กับอวัยวะเพศของชายอ้วน และกำลังเคลื่อนไหว …

… ราวกับว่าผีตนนี้กำลังทำออรัลเซ็กซ์ให้กับชายอ้วนโดยที่เขาไม่รู้สึกตัวสักนิด /////////////////////ADMIN/////////// :รุงรังไปติกๆเน้อนิยายเรื่องนี้หนา:

ยังไม่มีการให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...