ตอนที่แล้วChapter 49 - Count Dimitri's Castle Ruins (5)
ทั้งหมดรายชื่อตอน

Chapter 50 – Count Dimitri’s Castle Ruins (6)

พร้อมกับเสียงที่ดังออกมา นักล่าทั้งห้าคนก็ได้มาถึงชั้นที่สองแล้ว ในห้องแห่งนี้ยังคงเตมไปด้วยกลิ่นไหม้อยู่ ซังจินได้เริ่มเป็นผู้นำในการค้นหาห้องนี้

“พวกนานทุกคนช่วนกันค้นหารังไหมหน่อยสิ มันควรจะมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่ในห้องนี้”

นักล่าทั้งสี่คนได้เริ่มที่จะค้นหารอบๆนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มองไปรอบๆปราสาทอย่างระมัดระวัง

พวกเขาไม่สามารถจะทำมันได้ในก่อนหน้านี้เนื่องจากเวลาที่จำกัด

‘รังไหม…มันจะอยู่ที่ไหนนะ’

ซังจินได้ใช้ดาบบลัดเวเจนและมูนสเปคในการกำจัดใยของแมงมุมที่ขวางอยู่ แต่ก็ยังมีบางที่ๆใยของพวกมันนั้นร้อนเป็นอย่างมาก

‘เปลวเพลิงนิรันดร์แห่งนรก อินเฟอโน่’

คาถาที่ซาดาเมียร์ได้ใช้ออกมาในก่อนหน้านี้มันมีประสิทธิภาพเกินกว่าบอลไฟมาก มันได้ทำให้ทั้งห้องนี้คล้ายกับนรก ซังจินจึงกังวลในส่วนนี้

‘หาก….เราบังเอิญไปฆ่าเขา’

ซังจินไก้ค้นหาไปรอบๆและภาวนาให้สิ่งที่เขาคิดไม่ใช่เรื่องจริง ในที่สุดจิโอวานี่ตะโกนออกมาเพื่อเรียกคนอื่นๆ

“เฮ้พวก ดูนี่สิ”

ทุกๆคนได้วิ่งเข้าไปดูสิ่งที่เขาได้พบ เขานั้นได้ค้นพบช่องว่างทางระบายน้ำขนาดเล็ก มันเป็นช่องว่างเล็กๆระหว่างหินเพื่อให้น้ำได้ระบายอย่างอิสระ

ทางผ่านน้ำได้ไหลผ่านไปในห้องและถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อให้มันระบายน้ำออกไปจากห้องผ่านทางที่เปิดออกของแถบโลหะ

“โอเปอเรเตอร์โคมไฟ”

เพ่ง หลงได้เอาโคมไฟออกมาจากลูกบาศก์และตรวจสอบด้านในทางที่เปิด ซังจินได้นึกถึงท่อระบายน้ำขนาดเล็กที่เขาได้เห็นในขณะที่ไล่ตามฝูงค้าวคาวไป

“ท่อระบาน้ำ…”

“ช่วยหลบหน่อย”

ซังจินได้พลักคนอื่นๆหลบไปข้างๆและใช้ดาบทั้งสองเล่มงัดแถบโลหะทางระบายน้ำ

“เคร๊ง เคร๊ง”

เมื่อแทบโลหะได้ถูกเอาออกไป ซังจินได้เข้าไปในช่องนั้นและคนอื่นๆก็ตามเขาเข้าไป

ภายในท่อระบายน้ำนั้นมีขนาดใหญ่กว่าที่พวกเขานั้นได้คาดเอาไว้ มันไม่มีหยดน้ำเลยแม้แต่หยดเดียวบนฝ้าของเพดานหรือผนังที่ตกลงมา บนเพดานนั้นมีเพียงแค่เศษใยเพียงเท่านั้น ใยมันจะเริ่มมีมากขึ้นเมื่อพวกเขาได้เริ่มที่จะเดินเข้าไปข้างใน มันน่าอึดอัดเป็นอย่างมากเส้นใยที่ไม่สามารถจะมองเห็นได้มันได้ติดเกาะตามตัวของพวกเขา แต่สิ่งนี้มันก็ไก้ทำให้ซังจินนั้นมั่นใจ

‘นี่ไง เราพบแล้ว’

เส้นใยยังคงมากขึ้นและมากขึ้น ซังจินจึงได้ใช้ดาบตัดใยออกไปและเดินไปต่อข้างหน้า และลึกลงไปเป็นใยรังไหมขนาดมหึมา

รังไหมนั้นมันมีขนาดที่เล็กกว่ามนุษย์ แต่มันตรงกับในภาพลักษณ์ของพ่อค้าเร่

‘มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดตั้งแต่เมื่อก่อน’

ซังจินได้ใช้ดาบตัดรังไหม ด้านในนั้นก็คือมนุษย์หนุ จากนั้นเสียงโอเปอเรเตอร์ก็ตอบกลับมา

[ขอแสดงความยินดีด้วย]

[คุณได้พบกับพ่อค้าลับ ‘รัฟฟ์ ฮาน’]

‘หนูในท่อระบายน้ำ…มันคือสิ่งที่เหมาะสม’

ในขณะที่ซังจินคิดเช่นนั้นอยู่ในใจนักล่าคนอื่นๆก็ตกใจเป็นอย่างมาก

“พ่อค้าลับ?”

“ทำไมหมุษย์หนูถึงได้อยู้ภายในนั้น”

ซังจินได้ตบไปที่แก้มของรัฟฟ์ ฮานสองครั้งมันก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขาบาดเจ็บ แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะปลุกให้เขาตื่นขึ้นมา รัฟฟ์ฮานได้กระพริบตาสองครั้งก่อนจะตื่นขึ้นมา

“อ้ากก…ไม่ ม๊ายยยย”

รัฟฟ์ฮานได้ตะโกนออกมาราวกับเขานั้นฝันร้าย จากนั้นเขาก็หันไปหาซังจินและตะโกนออกมา

“อะไรกัน นายมาทำอะไร…ที่นี่มัน…แล้วพวกแมงมุมหละ”

ซังจินนั้นไม่สนใจในสิ่งเขาพูดและพูดออกมา

“นี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่ฉันได้ช่วยชีวิตของนายเอาไว้ มันไม่มีแมงมุมอีกต่อไปแล้ว ในตอนนี้มันถึงเวลาที่นายจะต้องมอบ ‘สิ่งดีๆ’ ที่นายได้สัญญากับฉันไวนคราวก่อนแล้ว”

รัฟฟ์ฮานได้กระพริบตาสองสามครั้งและมองไปที่ซังจินแล้วก็นักล่าคนอื่นๆด้วย

“อา..มันเป็นอย่างนั้นนี่เอง ขอบคุณมากที่ช่วยฉันเอาไว้…”

และจากนั้นเขาก็หันไปมองรอบๆ มันได้มีรังไหมขนาดเล็กกว่ารังไหมของเขาอยู่ด้านหลัง เขาได้วิ่งไปที่รังไหมขนาดเล็กนั้นและแกะใยแมงมุม ภายในรังไหมนั้นมันเป็นลูกบาศก์ที่ขนาดแตกต่างจากของนักล่าเล็กน้อย

เขาได้ชูมันขึ้นและพูดออกมา

“เยี่ยมมาก…นี้เป็นรางวัลสำหรับการช่วยชีวิตของฉัน ฉันจะขายไอเทมให้กับพวกนายทุกคน แน่นอนว่าราคานั้นมันจะถูกกว่าของตลาดมืด แต่ว่าเนื่องจากนี้เป็นส่วนลดพิเศษดังนั้นพวกนายจะสามารถซื้อได้เพียงคนละชิ้นเท่านั้น”

เมื่อเขาอธิบายเสร็จสิ้น เขาก็เริ่มเอาไอเทมออกมาจากลูกบาศก์ทีละชิ้นๆ นักล่าต่างก็จดจ่อไปที่ไอเทมในมือของเขาที่เขาเอาออกมามากมาย

ถุงมือ เกราะไหล่ รองเท้า หมวก สร้อยคอ ขวาน ดาบ…นักล่าต่างก็เข้าไปตรวจสอบไอเทมต่างๆนั้น เพ่ง หลงนั้นเป็นคนแรกที่ได้พบไอเทมที่สนใจ

โกวดัมธ์ – ถือมือยิงธนูของนักล่าแห่งความมืด
ถุงมือระดับวีรบุรุษ – ป้องกัน 10%

ทักษะติดตัว
เล็งยิง – เมื่อโจมตีใส่เป้าหมายตัวเดิมในครั้งที่สามจะสร้างดาเมจ 300%

ถุงมือของนักล่าในตำนาน ‘เวน’
ว่ากันว่ามือของเขาไม่เคยสั่นเลยในตอนที่ยิงไปใส่เป้าหมาย

“นี้มันราคาเท่าไหร่”

“อา สิ่งนั้นมันราคา 4400 เหรียญในตลาดมืดในตลาดมืด อต่ฉันจะขายให้ในราคา 1600 ซึ่งมันถูกกว่าครึ่งของราคาจริงอีก

ทุกๆคนได้หันไปมองอย่างสนใจ

“ฉันขอซื้อ โอเปอเรเตอร์จัดการให้ด้วย”

รัฟฟ์ฮานและเพ่ง หลงได้ทำการค้าขายกัน

“เรียบร้อย ค้าขายเสร็จสิ้น”

รัฟฟ์ ฮานได้ส่งถุงมืออกไปและเพ่ง หลงก็รับมาพร้อมกับพูดขึ้น

“สวมใส่”

เมื่อถุงมือได้ปรากฏขึ้นมาบนมือของเขาเพ่ง หลงก็ยิ้มขึ้นมา เขาดูเหมือนกับจะชอบถุงมือใบนี้มากเพราะเขาพึ่งจะได้รับถุงมือระดับวีรบุรุษมาในราคา 1600 เหรียญ

“การค้าขายกับนักธนูเสร็จแล้ว..จะมีใครอีกไหม”

จิโอวานี่และมาฮาเดสก็เริ่มจะไปมองหาไอเทมอีกครั้ง มีเพียงแค่ซังจินและโดมินิคที่ไม่ได้เข้าไปภายในร้าน ซังจินนั้นจะต้องเก็บเงินเอาไว่เพื่อที่จะซื้อของจาก ‘มืดยิ่งกว่าสีดำ’ เขาจึงไม่ได้เข้าไป ส่วนโดมินิคเพียงแค่ต้องการให้การซื้อขายจบลงให้เร็วเพียงเท่านั้น สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เข้าใจได้

ในช่วงเวลาที่แต่ละคนกำลังเลือกสิ่งของมันจะตัดสินชีวิตของเขา ซังจินเหล่ไปมองที่โดมินิคก่อนที่จะหันไปถามกับรัฟฟ์ฮาน

“เฮ้ นายพอจะมีไอเทมที่จะสามารถลบคำสาปไหม”

รัฟฟ์ฮานตอบสนองกลับมา

“อา…ถ้านายต้องการที่จะลบคำสาป”

เขาได้ล้วงมือลงไปภายในประเป๋าของเขาและจากนั้นก็ดึงสร้อยคอที่หรูหราพร้อมด้วยเพรชสีขาวออกมา

อินโนเซนต์ – พรของเหล่าเทวดา
สร้อยคอระดับวีรบุรุษ

ทักษะติดตัว
ป้องกันเวทมนตร์(II) – ลดความเสียหายของเวทมนตร์ทั้งหมด 20%

ทักษะใช้งาน
ชำระล้าง(V) – คำสาป ความกลัว สถานะด้านลบต่างๆและดีบัพจะถูกลบออกไป
คูลดาว 10 นาที

งูที่หลีกเลี่ยงจากนางฟ้าที่ไร้เดียงสา

“แต่ว่าสิ่งนี้มันจะราคาสูงหน่อยเนื่องจากมันเป็นไอเทมที่เกือบจะถึงระดับตำนาน ฉันขอยืนยันเลยว่าสิ่งนี้มันเยี่ยมมาก”

ซังจินได้หยักหน้ารับ มันเป็นไอเทมทีืมีทักษะที่ดีมาก โดมินิคนั้นเป็นผู้ที่จำเป็นจะต้องใช้มันในตอนนี้

“แล้วมันราคาเท่าไหร่”

“2600 เหรียญดำ โดยปกติแล้วในตลาดมืดมันจะราคา 6300 เหรียญดำ”

ไอเทมดังกล่าวนั้นมีราคาที่เหลือเพียง 1 ใน 3 ของปกติ ซังจินนั้นคิดว่าโดมินิคจะซื้อมันโดยไม่ลังเลเลย 2600 เหรียญนั้นเป็นราคาที่ถูกมากสำหรับหนึ่งชีวิตของเขา แต่โดมินิคกลับลังเล

“…2600…”

ซังจินถามออกไป

“มีอะไรหรอ”

โดมินิคจึงตอบกลับมา

“พูดตามตรงเลยนะ…ฉันมีเงินไม่พอ 2600 เหรียญนะ”

ทุกๆคนหันมามองที่เขา โดมินิคจึงชูหอกออกมาและเขาก็พูดขึ้น

“หอกเล่สนี้…ฉันได้เก็บประหยัดเงินอดออมและพึ่งจะซื้อมันออกมาด้วยเงินที่มีอยู่เกือบทั้งหมดของฉัน ดังนั้นในตอนนี้ฉันจึงมีเงินเพียงแค่ 1800 เหรียญ…”

ทุกคนนิ่งไป ซังจินคิดขึ้นกับตัวเองในหัวอย่างรวดเร็วในทันที

‘2600…ฉันสามารถจะซื้อมันได้ในตอนนี้ แต่ว่า…’

ซังจินนั้นไม่สามารถจะใช้เงินออกไปในตอนนี้ เพราะไอเทมที่เขากำลังจะซื้อกับร้าน ‘มืดยิ่งกว่าสีดำ’ นั้นมันจะต้องใช้เงินที่ฉันมีอยู่ในตอนนี้และที่ได้จากครั้งนี้รวมกันถึงจะพอซื้อมัน

ไอเทมชิ้นนี้ไม่ใช่สิ่งของที่แย่ แต่ว่าซังจินนั้นก็มี ‘ดวงตาของบาซิลิส’ แล้ว ‘อินโนเซนต์’ นั้นมันยังไม่ดีพอที่จะนำมาแทนสิ่งนั้น ซังจินมองไปที่คนอื่นๆ

และจากนั้รก็เป็นมาฮาเดสที่พูดออกมา

“งั้นฉันจะซื้อไอเทมชิ้นนั้น”

ทุกๆคนหันไปมองที่เขา

“ทักษะ ‘ชำระล้าง’ สามารถจะใช้กับคนอื่นได้ไหม”

รัฟฟ์หยักหน้าและตอบคำถามนั้นวนทันที

“แน่นอน”

“ถ้าอย่างนั้นช่วยขายมันให้ฉันที”

การซือขายได้จบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อมาฮาเดสได้สวมใส่สร้อยคอ เขาก็วางมือไปที่โดมินิคและพูดออกมา

“ชำระล้าง”

สร้อยคอได้เริ่มส่องแสงจากๆออกมาและมือที่ยื่นออกไปก็เริ่มจะส่องแสงเช่นกัน

มันเป็นไาพที่ดูเหมาะสมเป็นอย่างมาก พระภิกษุสงฆ์ได้ยื่นมืออกไปรักษาคนด้วยแสงสีขาวบริสุทธิจากมือของเขา

“โอ้ว”

มันช่วยไม่ได้ที่จิโอวานี่และเพ่ง หลงจะอุทานออกมาพร้อมอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นสิ่งตรงหน้า

แต่แทนที่จะมองไปที่โดมินิคหรือมือของมาฮาเดส ซังจินกลับมองตรงไปที่ตัวของมาฮาเดส

‘..สุดยอดมาก…ไม่ลังเลเลยที่จะเสียสละตนเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นๆ’

สีหน้าของโดมินิคเริ่มกลับมาเป็นปกติ โดมินิคได้หันหน้าไปเผชิญกับซังจินแบะมาฮาเดส พร้อมกับคุกเข่าลง เขาวางมือลงไปกับพื้นและโค้งคำนับตามแบบชาวตะวันตกแบบลึกซึ้งจริงใจ

“มาฮาเดสและเค พวกนายทั้งคู่ช่วยชีวิตฉันเองไว้ ฉันขอสาบานว่าฉันจะชดใช้มันในซักวันหนึ่ง”

ซังจินได้ตอบกลับคำขอบคุที่ลึกซึ้งนี้สั้นๆ

“แน่นอน”

ด้วยความสัตย์จริง ซังจินไม่คิดว่าโดมินิคจะสามารถตอบแทนเขาได้ในรูปแบบใดก็ตาม มาฮาเดสได้พนมมือขึ้นตามแบบของพระสงฆ์และตอบอย่างจริงใจ

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก หากนายต้องการตอบแทนฉันก็จงทำดีกับผู้อื่นเถิด เพียงแค่นั้นฉันก็พอใจแล้ว”

ในตอนนี้โดมินิคไม่ได้ติดอยู่กับเวลาอีกแล้ว พวกเขาจึงสามารถใช้เวลาที่เหลืออยู่ได้อย่างเต็มที่

จิโอวานี่ได้ลังเลระหว่างขวานกับเกราะขาที่ขายอยู่ และในที่สุดเขาก็ได้ตัดสินใจที่จะซื้อเกราะขาออกมา มันเป็นไอเทมที่จะทำให้กระโดดได้ไกลและสูงขึ้น

‘มันสามารถที่จะใช้หลบหนีได้เมื่อถูกล้อมด้วยศัตรู หรือพุ่งเข้าไปช่วยเพื่อนร่วมทีมที่ตกอยู่ในอันตราย’

รัฟฟ์ ฮานได้รีบขายของๆเขาไปในทันที จากนั้นโดมินิคก็ได้ซื้อแหวนมาหนึ่งอันในราคา 1800 เหรียญดำ

ในตอนท้ายที่สุดคนเดียวที่ไม่ได้ซื้ออะไรนั้นคือซังจิน ก่อนที่รัฟฟ์ ฮานจะปิดร้านเขาก็ได้เสนอสิ้นค้าให้แก่ซังจิน

“แม้ว่ามันจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ฉันก็ต้องการที่จะใช้หนี้ของฉัน…ก่อนที่จะออกไป”

เขาได้ล้วงมือลงไปในกระเป๋า สิ่งที่เขาเอาออกมามอบให้นั้นเป็น ‘กระเป๋าลึกลับ’

“ใครบางคนได้ทำ ‘เรื่องเล่าในตำนานของตะวันออก’ สำเร็จไปแล้ว ดังนั้นมูลค่าของมันจะลดลง แต่..ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าจะให้อะไรนายดี”

รัฟฟ์ ฮานได้เก็บไอเทมทั้งหมดของเขาลงลูกบาศก์และกลับมายืนเบื้องหน้าเหล่านักล่าพร้อมกล่าวลาออกมา

“ไว้เจอกันใหม่นะ ถ้าหากมีโอกาส”

จากนั้นเขาก็ได้วิ่งหายไปในท่อระบายน้ำ

 

คะแนน 5.0/5. จาก 1 ผู้ให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...