ตอนที่แล้วตอนที่ 149 อัดจนเละเป็นวุ้น
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 151 1เลข 1ปี

เหย่โม่ยืนนิ่งเงียบหลังจากไม่ได้รับการตอบสนองใดๆจากชูฮัน ในทางกลับกัน ทั้งเหอซางและซูชิงรู้สึกไม่สบายใจทั้งคู่ ความต้องการของหัวหน้านั้นเป็นเรื่องกระทันหันเกินไป ยิ่งอิงกับเรื่องที่ว่าพวกเขาไม่ได้รู้จักกับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ข้อเรียกร้องของชูฮันจึงยิ่งไม่เป็นธรรมกับชายชราเลยสักนิด!

 

ชูฮันพยายามซ่อนความผิดหวังของเขาเอาไว้ ขณะที่ทั้งเหอซางและซูชิงต่างอดไม่ได้ที่จะเดินถอยหลังหนีทันทีหลังจากได้ยินคำพูดต่อมาของชายชรา

 

ชายชราฉีกยิ้มอย่างไม่น่าไว้วางใจออกมา “ฉันต้องการให้ไอ้เด็กเสี่ยวชี่นั้นถูกอัดจนเละเป็นหัวหมู!” ชูฮันมึนงงไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา

 

ชายชรากรอกตา “มันเป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้เจอคนแบบแก แกเอาผลประโยชน์จากฉัน แต่แกก็ยังมีเหตุผลพอที่ให้ฉันได้มีโอกาสเลือกผู้สืบทอดเอง”

 

“สรุปว่าคุณเห็นด้วยใช่มั้ย?” แววตาของชูฮันเปล่งประกายขณะรู้สึกเหมือนกับเขาชนะเกมครั้งนี้แล้ว แน่นอนว่าชายชราต้องไม่ยอมให้พรสวรรค์ของเขาถูกฝังไปด้วย

 

“เพียงครึ่งเดียว” เหย่โม่ยื่นนิ้วออกมาด้วยท่าทางไม่ค่อยน่าวางใจเท่าไหร่

 

หัวใจของชูฮันเต้นรัว “และอีกส่วนหนึ่ง?”

 

ข้อเรียกร้อง? ชูฮันนึกถึงคำนี้ทันที เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงผลประโยชน์ทั้งหมดของเขา เขามาจากอนาคตเพราะฉะนั้นเขาจึงรู้เรื่องราวมากมาย เขารู้ในหลายๆเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ เรื่องที่จะสามารถยั่วเย้าชายชราผู้นี้ได้ เขาจำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยเพราะมันเป็นหนทางเดียวที่เขาจะได้ขวานมาและสร้างโอกาสให้เหอซางและซูชิงได้เรียนรู้จากเหย่โม่ แน่นอนว่ามันเป็นก้าวสำคัญที่จะนำไปสู่เป้าหมายของเขา

 

คำพูดต่อมาของเหย่โม่ช็อคทั้ง3คนอย่างหนัก “หาลูกศิษย์คนที่มีกล้ามเนื้อเยอะๆมาให้ฉันอีกคนหนึ่ง มันไม่เป็นไรถ้ามันเป็นไอ้โง่ ฉันจะสอนมันเองทั้งภูมิปัญญาและความชำนาญด้านอาวุธ”

 

“ตกลง!” ตาของชูฮันเปล่งประกายขณะที่เขาหันมาหาเหอซางและซูชิง เขารีบออกคำสั่งกับทั้ง2คนทันทีด้วยเพราะกลัวว่าชายชราอาจจะเปลี่ยนใจ “เหอซาง ไปพาหลูฮงเชิงมาที่นี่ ซูชิงอยู่ที่นี่และคอยดูไว้”

 

ความจริงแล้ว ทั้ง2คนต่างเริ่มเรียกเหย่โม่ว่าอาจารย์ไปแล้วในใจ คำพูดของชูฮันทำให้เหย่โม่ได้เห็นด้านที่ไร้ยางอายของหนุ่มคนนี้

 

“เยี่ยม!” เหอซางหมุนตัวและรีบออกไปทันที เขารู้สึกตื่นเต้นมากในตอนนี้

 

ซูชิงเองก็ตื่นเต้นเช่นกันขณะยืนอยู่ตรงประตูเหมือนสุนัขที่เชื่อฟังเจ้านาย ความภักดีของเขาที่มีต่อชูฮันนั้นขึ้นไปถึง 60%แล้ว

 

ชูฮันยิ้มกว้างขณะรีบลุกขึ้นยืน เขามองไปที่ชายชราด้วยสายตาแวววาว เร็ว…แล้วขวานล่ะ? เหย่โม่มองชูฮันอยู่หลายครั้ง เขามองไปที่ตาของชูฮันซึ่งมันเต็มไปด้วยความคาดหวัง เหย่โม่อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำออกมา

“ไอ้หนุ่มนี้มันรู้ได้ไงว่าเขากำลังจะพามันไปเอาขวาน?” เขายังไม่ได้ตอบตกลงกับไอ้หนุ่มนี้เลย

 

ไอ้หนุ่มนี้เป็นคนที่ละเอียดถี่ถ้วนมากแม้จะอายุยังน้อย!

 

“เดินไปข้างหน้า” เหย่โม่ส่ายหัวอย่างหมดหนทางขณะเดินนำชูฮันเข้าไปลึกเรื่อยๆ

 

ชูฮันเดินตามเหย่โม่ไปด้วยใบ้หน้าที่เต็มไปด้วยความใสซื่อราวกับเด็กน้อย ขณะที่ในหัวก็กำลังนึกถึงเรื่องอยู่ ขวานเป็นของที่ล้ำค่านัก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดีว่าทำไมเสี่ยวเมิงชีถึงช่วยพวกเขา เพราะตัวเขานั้นไม่รู้จักหรือเคยเจอเธอมาก่อนเลย

 

มันจะต้องมีจุดประสงค์บางอย่างซ่อนอยู่แน่…เมื่อคนๆหนึ่งให้อะไรบางอย่างกับอีกคนโดยไม่ขออะไรตอบแทน

 

———–

 

เหอซางวิ่งออกมาข้างนอกด้วยความเร็วที่สุดที่เขาเคยวิ่งในชีวิต เขาเปิดประตูรถG55 เขาอยากจะกระโดดเข้าไปในรถด้วยซ้ำ แต่ทันทีที่เขาเห็นป่ายหวีเนอที่กำลังหลับอยู่ เขาจึงค่อยๆขยับตัวเข้าไปในรถอย่างเงียบๆแทน กลัวที่จะรบกวนนักฆ่าผู้นี้

 

เหอซางรีบเหยียบเท้าลงบันเบรกทันทีหลังจากตัวรถพึ่งเคลื่อนที่ไปได้นิดเดียว เหงื่อเย็นๆไหลย้อยลงมาตามหน้าของเขาด้วยเพราะในตอนนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนขวางอยู่ด้านหน้าของตัวรถ มันคือผู้หญิงที่เขาเจอเมื่อวานนี้

 

เสี่ยวเมิงชี? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?

 

เสี่ยวเมิงชีเดินมาที่รถอย่างช้าๆ พร้อมกับมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ เธอเคาะลงที่กระจกหน้าต่าง ไม่สนใจเหอซางที่กำลังแสดงท่าทางตื่นตระหนกอยู่ “กำลังของอาวุธเมื่อวานนี้ไม่แรงมากพอนะ”

 

ทันใดนั้น ร่างของเธอก็หายวับไปในพริบตา ราวกับว่าเธอแค่มาเพื่อขู่ให้เหอซางกลัวเท่านั้น

 

เหงื่อเย็นๆไหลย้อยลงมาตามหน้าของเหอซาง เหอซางที่กำลังตัวสั่นไม่รู้ว่าจะบรรยายความรู้สึกที่กำลังประสบอยู่ตอนนี้ออกมายังไงดี สรุปว่าเด็กเสี่ยวที่เหย่โม่พูดถึงก็คือเธองั้นเหรอ? เสี่ยวเมิงชี? มันเกิดอะไรขึ้น?

 

ปัง!
จู่ๆก็เกิดเสียงปิดประตูดังขึ้นมาขัดอารมณ์ของเหอซาง จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดิน

 

“เธอจะไปไหน?”
เหอซางตกใจมาก ขณะที่เขาก็รีบตะโกนถามป่ายหวีเนอที่เดินออกไปไกลเรื่อยๆ ป่ายหวีเนอหยุดชะงักพร้อมกับมองมาที่เหอซางด้วยสายตาเย็นชา ท่าทางของเธอดูเหมือนกับคนที่กำลังมองบางอย่างที่ไร้สาระอยู่

 

“โอ๊ะ ชูฮันอยู่ชั้นใต้ดินนี่” เหอซางเหมือนจะเข้าใจท่าทางที่ป่ายหวีเนอแสดงออกมาพร้อมกับบอกเธอว่าชูฮันอยู่ที่ไหนออกมาโดยไม่รู้

 

ป่ายหวีเนอไม่พูดอะไร ขณะหันหน้ากลับไป

 

เหอซางยกมือขึ้นมาจับหัวล้านของตัว พร้อมกับเหยียบลงไปบนคันเร่งทันทีที่เพื่อรีบไปรับหลูฮงเชิงมา จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าเขาพึ่งได้เจอกับปีศาจ

 

—————–

 

เหย่โม่ใช้ชีวิตอย่างสบายๆธรรมดาๆ ดังนั้นภายในห้องจึงเละเทะอยู่พอสมควร

 

หลายๆครั้งที่ชูฮันไม่มีพื้นที่ที่จะวางเท้าลงไป มันมีเศษซากต่างๆกระจัดกระจายเต็มพื้นไปทั่ว หากจะเรียกที่นี่ว่าทิ้งขยะก็อาจจะเป็นการกล่าวน้อยกว่าความเป็นจริง เขาพยายามอดกลั้นกับมันเอาไว้ขณะเดินตามชายชราต่อไป

 

ทว่าจู่ๆภาพตรงหน้ากลับเปลี่ยนเป็นห้องสะอาดสะอ้านห้องหนึ่ง ตัวสถานที่ดูเหมือนโถงทางเดินสมัยใหม่ที่สามารถเห็นได้ในพวกหนังไซไฟ ด้วยตัวกำแพงมีสีขาวและแสงสว่างยาวตลอดทางเดิน

 

เหย่โม่ที่พึ่งได้ลูกศิษย์มา3คนดูจะอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย เขาเป็นคนแก่ที่ดื้อด้านมากๆคนหนึ่ง คนที่สามารถเข้ามาในนี้ได้ถือว่าเป็นคนที่เขายอมรับเป็นพวกเดียวกันแล้ว เขายอมรับว่า แน่นอนเขาสงสัยในตัวชายหนุ่มคนนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อยัยเด็กเสี่ยวเป็นคนแนะนำไอ้หนุ่มนี้ด้วยตัวเธอเอง

 

ชายชราพูดอธิบายขณะเดินไปด้วย
“ส่วนหนึ่งเป็นที่อยู่ของฉันเอง ส่วนที่เหลือก็เป็นที่ทำงานของฉัน ที่นี่คือที่ที่ฉันเก็บของที่ทำเสร็จแล้วไว้” แววตาของชูฮันเปล่งประกายอยู่แวบหนึ่งหลังจากได้ยินคำว่า “ของที่ทำเสร็จ”

 

“อย่าแม้แต่คิดที่จะเอาทุกอย่างออกไป” เหย่โม่กระชากชูฮันออกมาจากฝันกลางวัน “ฉันจะให้แค่ขวานกับกระบองหนามที่แกต้องการเท่านั้น และช่วยแกปรับแต่งรถ ส่วนที่เหลือนั้น…ลืมมันไปได้เลย”

 

ชูฮันบิดปาก มันเป็นข้อตกลงที่เยี่ยมมากแล้วกับการได้มาถึง3ข้อ

3ข้อแลกกับลูกศิษย์3คน

 

“นี่” เหย่โม่เปิดประตู ทันใดนั้นก็มีแสงพร่าจู่โจมวิสัยทัศน์ของชูฮัน ทว่ามันไม่ได้มาจากแสงไฟ ในทางตรงกันข้าม ในห้องนี้ไม่มีแม้แต่โคมไฟด้วยซ้ำ มันเป็นห้องเรียบๆธรรมดาห้องหนึ่งที่มีผนังห้องสีขาว สิ่งที่จู่โจมวิสัยทัศน์ของชูฮันก็คือแสงวิบวับจากขอบคมของตัวขวานที่สะท้อนกับแสงจากนอกห้องนั่นเอง

 

ชูฮันเงยหน้าขึ้นมา มองไปที่ขวานตรงหน้า จากนั้นก็ตัวแข็งทื่อ

 

คะแนน 4.0/5. จาก 15 ผู้ให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...