ตอนที่แล้วตอนที่16 ปลิงทะเล
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่18 ยาเพิ่มพลัง

1ชั่วโมงต่อมา

หลี่เย่าเดินคนเดียวบนถนนที่มีลมพัดเบาๆ พอนึกถึงสภาพของเฮ่อเหลียนเลี่ยที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนพร้อมกับอาหารทะเลที่อยู่เต็มหัว หลี่เย่าก็อดไม่ไว้จนหัวเราะออกมา

แค่หนึ่งวันหนึ่งคืน ไม่เกิน30ชั่วโมง ชีวิตขิงเขานั้นก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

หนึ่งวันก่อน ต่อหน้าเฮ่อเหลียนเลี่ยก็เหมือนกระต่ายกับหมาป่า ไม่รู้จะสู้ยังไง แม้แต่หายใจก็ยิ่งลำบาก

หนึ่งวันต่อมา เขาทำให้เฮ่อเหลียนเลี่ยล้มลงไปที่พื้นได้ กดดันจนทำให้เขาต้องวิ่งหนี

ถ้าฉากนั้นให้กับพวกผู้หญิงที่คลั่งไคล้เฮ่อเหลียนเลี่ยแล้วก็ ต้องตะลึงจนอ้าปากค้างแน่ๆ

ในโลกนี้ยังมีเรื่องมหัศจรรย์แบบนี้อีกไหม?

สำหรับการเตือนจากเจิ้งตงหมิง หลี่เย่าไม่ได้ไปสนใจ

อยู่ดีๆหลี่เย่าก็มั่นใจขึ้นมาทันที เขาเชื่อว่าถึงแม้ตอนนี้ยังสู้เฮ่อเหลียนเลี่ยไม่ได้ แต่ถ้าได้รับการฝึกไปสักระยะหนึ่งแล้วก็พลังต้องพุ่งกระฉูดเหยียบไอ่เฮ่อเหลียนเลี่ยอยู่ใต้เท้า

“เอ๋อเหลียนเลี่ย เมื่อวานเจ้าด่าข้าว่า ‘ไอ้ขยะ’ วันนี้เจ้าก็จะมาตบหน้าข้าอีก ข้าจะจดจำสิ่งที่เจ้าทำกับข้า แต่ถ้าเจ้ายังไม่รู้ตัวอีกละก็ เจ้าก็จะโดนหนักกว่าของวันนี้!”

รอบตัวหลี่เย่านั้นล้อมรอบด้วยพลังลมปราณของผู้ฝึกตนเก่งกาจที่มาจากสี่หมื่นหกพันปีที่แล้วโดยไม่รู้ตัว

ตอนแรกว่าจะกลับบ้านไปพักผ่อน ค่อยไปซื้อยาเพิ่มพลังในวันถัดไป แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจก้าวตรงไปยังลิฟท์แพลตฟอร์มที่ลงไปยังชั้นใต้ดิน

เหลืออีก99วันที่จะเข้าสู่การสอบเข้ามหาลัย

“เฮ่อเหลียนเลี่ย เจ้าเคยว่านักเรียนห้องเรียนธรรมดาอย่างพวกข้าเป็นปลาเค็มมีแต่ขยะไม่ไช่หรือ? ข้าก็จะสอบคะแนนได้ดีกว่าของเจ้า”

ตลาดผีใต้ดินมีอยู่ทุกเมืองใหญ่ของสหพันธ์ เป็นสถานที่พิเศษสำหรับคนชนพื้นเมือง

ยุคสมัยที่บ้านเมืองไม่สงบสุขนั้น สงครามระหว่างมนุษย์ สำนักชั่วร้ายและเผ่าอสูรนั้นไม่เคยหยุดนิ่ง สหพันธ์นั้นอยู่ในสงครามระยะยาว

เมืองใหญ่ทุกเมืองนั้นจำเป็นต้องสร้างห้องหนีภัย ที่กำบัง ท่อละบายน้ำต่างๆ ทำให้เมืองใต้ดินกลายเป็นเขาวงกตที่ซับซ้อนลึกลับ ได้เก็บเสบียงอาหาร น้ำดื่มและข้องใช้ในการดำลงชีวิต ใช้พลังวิเศษปกคลุมไว้เพื่อม่ให้ของเน่าเสียอยู่ในสภาพใหม่สดตลอด

ถึงบนพื้นจะถูกกองทัพอสูรยึดไปหมด แต่มนุษย์ก็ยังสามารถที่จะถอยกลับไปยังใต้ดิน เสบียงต่างๆสามารถดำรงชีวิตเป็นสิบๆปี ส่วนอาวุธกับของวิเศษต่างๆถูกซ่อนไว้ที่ที่เป็นความหลับสุด ทำให้มนุษย์สามารถปลุกลุกโจมตีกลับไปได้อีกครั้ง

แต่หลายร้อยปีที่ผ่านมาเป็นยุคสมัยที่เจริญรุ่งเรืองยิ่งใหญ่ที่สุดของสหพันธ์ ได้ขยะอณาเขตมากมาย เมืองใต้ดินเหล่านี้ก็เลยถูกทอดทิ้งไปในที่สุด

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ก็เริ่มมีคนชนชั้นยากจนมากมายได้อพยพมาถึงที่นี่และทำการขยายเผ่าพันธื อันเนื่องจากค่าเช่าที่แพงมหาศารจากบนพื้นดิน แต่พวกเขาพบว่าต้าดินนั้นกว้างใหณ่กว่าบนพื้นดินอีก

เพราะเหตุนี้ คนที่มาอาศัยเมองใต้ดินนั้นก็เพิ่มขึ้นเลื่อยๆ หลังจากที่ผ่านไปหลายร้อยปี เมืองใตดินได้กลายเป็นโลกที่คึกคักเสียงดังและมีสีสารกว่าบนพื้นดิน

ว่าง่ายๆก็คือถ้าอยู่ในตลาดผี ของและสินค้าอาจจะมาแบบผิดกฎหมาย สภาพความเป็นอยู่ดูแย่ไปนิด การปล้นโขมยอาจจะเยอะไปนิด ของกินไม่สะอาด

แต่ถ้ามองข้ามพวกนี้ไปได้ละก็ ก็สามารถใช้ชีวิตในที่นี้ได้อย่างมีความสุข

ลิฟท์มีการสั่นสะเทือนแรงมาก มุ่งลงไปยังตลาดผีที่ลึกหลายร้อยเมตร

เมื่อเทียบกับเขตตะวันออกบนแล้ว หลี่เย่าชอบตรงนี้มากกว่า ถ้าไม่ไช่ว่าต้องเก็บขยะที่สุสารของวิเศษละก็เขาต้องย้ายมาใช้ชีวิตใต้ดินแน่

สามนาทีผ่านไป ลิฟท์ลงจอดที่หน้าตลาดที่เต็มไปด้วยเสียงคน โครงสร้างของตลาดผีแต่ละแห่งก็จะแตกต่างกันไป แต่ละที่ก็จะใช้ตัวเลขมากำกับไว้

เขตที่หลี่เย่าเข้าไปนั้นคือเขตหมายเลข59

ตรงนี้มีสถานที่ที่เต็มไปด้วยอาหารอร่อยมากมาย วัตถุดิบประหลาดที่ไม่รู้ที่มาถูกกลายเป็น “อาหารผี”ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว

ขนมโรตีเคบับที่เพิ่งทำมาสดๆร้อน…..เต้าหู้เหม็นที่ทอดจนกรอบเหลืองทอง…..ใช้กระเทียมใหญ่เลือดหมูและเนื้อม้าผสมกันทำเป็นไส้กรอกเลือด ใช้น้ำมันที่สกัดจากหางแกะมาทอด โรยเกลือดำที่ส่งมาจากทะเลทรายอสูร กัดเต็มคำตอนที่ยังร้อนๆ ยังไม่ทันเคี้ยวก็ละลายลงไปในท้อง ความรู้สึกนั้นก็เหมือนดอกไม้ที่เบิกบานในฤดูใบไม้ผลิ

ได้ข่าวว่า มีผู้ฝึกตนมากมายที่อดไม่ได้กับของอร่อยแบบนี้ ต้องปลอมตัวลงมาเพื่อได้กินอาหารอร่อยของที่นี่

ถึงได้กินอิ่มเมื่อชั่วโมงที่แล้ว หลี่เย่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะไปซื้อไส้กรอกเลือดมาตั้งห้าไม้

ทีนี้ ก็มีคุณพี่คนวัยกลางคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทัยหลี่เย่าพูดด้วยเสียงเบา : “หนุ่ม อ่านนิยายไหม?”

คุณพี่คนนี้ได้ยิบคัมภีร์ม้วนออกมาสามม้วนจากกระเป๋าหนัง

《ผู้ฝึกตนหญิงป๋ายเจี๋ย》《เซียนกระบี่อาบิน》《หมอยาเจ้าเล่ห์》

“เก่าไปไหม ข้าเคยอ่านหมดแล้วละ”หลี่เย่าพูดกับคุณพี่

“มันไม่เหมือนกันนะหนุ่ม นี่เป็นฉบับFULL HDเลยนะ ชัดจนเห็นโขนทุกเส้นเลยนะ รับรองว่าอ่านแล้วอยากซื้ออีก”

“……..ไม่เป็นไรครับ ข้าแค่ออกมาเดินเล่น ไม่ได้พกเงินติดตัว ไว้คราวหน้าแล้วกัน”

พูดเสร็จกินเสร็จ หลี่เย็เดินไปยังห้องน้ำแห่งหึ่งในโซนอาหาร