ตอนที่แล้วบทที่ 41 ภารกิจเสริมแบบสุ่ม (อ่านฟรี)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 43 ผู้ฝึกดาบแห่งภูเขาซู (อ่านฟรี)

ถึงจะอยู่ท่ามกลางการต่อสู้กับศัตรู ชายชุดดำก็หาได้ใส่ใจผู้ฝึกตนระดับก่อร่างพื้นฐานทั้งเจ็ดนัก จะว่าเขาไม่สนใจเลยก็ไม่เชิง เพียงแต่เขาจดจ่ออยู่กับผู้ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศนั่นมากกว่า

 

ชายผู้นี้ไม่ได้เปิดเผยร่องรอยคลื่นพลังของตนเองเลย แต่เป็นที่แน่ชัดว่าเขาน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง มันต้องเป็นที่รู้กันว่าเขาสามารถลอยกลางอากาศได้โดยอาศัยคลื่นพลังของตัวเองเท่านั้น ลอยเหนือเหวลึกไร้ที่สุดได้เช่นนี้ ย่อมเป็นที่น่าสะพรึงกลัว

 

ชายผู้นี้น่าจะอยู่ในวัยกลางคน ผิวขาวร่างอวบอ้วน เวลายิ้มดูราวกับลูกบอลแห่งความเมตตา เขาอ้วนเสียยิ่งกว่าเจ้าอ้วนชู่ที่ไปสร้างปัญหาให้ซูยี่เสียอีก หลังจากคนผู้นี้ปรากฏตัวขึ้น ผู้ฝึกตนระดับก่อร่างพื้นฐานทั้งเจ็ดจากตระกูลขุนนางก็หยุดโจมตี

 

ชายชุดดำยังตั้งตัวไม่ติดและไม่กล้าทำอะไรลงไปโดยไม่คิด

 

ชายวัยกลางคนผู้อ้วนท้วนหันไปมองซู่ยี่แบบยิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ นายน้อยยี่ ข้ามารับท่านกลับบ้าน”

 

 

สีหน้าของซู่ยี่เมื่อได้ยินว่าชายคนนั้นจะมาช่วยเขาไว้ดูแย่เสียยิ่งกว่าสีหน้าของชายชุดดำกับกลุ่มพายุหิมะเสียอีก เขากำหมัดแน่นไม่ปริปากพูดอะไรเลย

 

“จะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไร?” ชายชุดดำถามหลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

ชายวัยกลางคนยิ้มบางๆ “ เจ้าคงเคยได้ยินชื่อข้ามาก่อน ชื่อหวง คนส่วนใหญ่เรียกข้าว่า หวง ซาน (ซานแปลว่าสาม เพราะเขาเป็นพ่อบ้านลำดับที่สามของขุนนาง)

 

เจ้าอ้วนหวง ซานยิ้มในหน้าแต่ใบหน้าของผู้ฝึกตนของกลุ่มพายุหิมะกลับซีดเผือดราวกับผีตายซาก

 

หวง ซาน เป็นพ่อบ้านลำดับสามภายใต้ขุนนางซานจี่ ซู่ฮงหวู่ และคนสนิทของเขาและเป็นผู้ที่รับผิดชอบภารกิจลับของบ้านขุนนางโดยตรง เขาเป็นคนโหดเหี้ยม ไร้ความปราณี และมีชื่อเสียงเป็นการเฉพาะ แต่เป็นผู้ที่เก็บตัวเงียบ ๆ มีคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จักหน้าตาที่แท้จริงของเขา ใครเล่าจะนึกว่าเขาคือชายร่างอ้วนวัยกลางคนคนนี้

 

ตอนนั้นชายชุดดำรู้สึกราวกับร่างจมดิ่งลงในน้ำแข็ง มันรู้ว่าเจ้าอ้วนที่ยืนอยู่ข้างหน้านี้อาจจะดูราวกับพ่อค้าใจดีแต่แท้จริงแล้วเป็นผู้ฝึกตนระดับแก่นแท้ประกายทองคำระดับสุดยอดโดยแท้!

 

แต่ความเกลียดชังเพราะแคว้นที่กำลังล่มสลาย การแก้แค้นเพื่อประชาชน ความภาคภูมิใจ ความเกลียดชัง ความโกรธ ทั้งหมดนี้ทำให้มันไม่ยอมแพ้ให้แก่ชายที่ยืนต่อหน้านี้ง่าย ๆ

 

ใบหน้าของเหล่าผู้ฝึกตนทั้งหลายแห่งกลุ่มพายุหิมะแสดงความแน่นแน่ แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นแต่พวกเขาก็ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังที่สามารถปลิดชีพพวกมันได้ด้วยนิ้วมือเดียว

 

หวง ซาน ถอนหายใจยาวๆ พลางเอ่ยว่า “ แคว้นพายุหิมะ ไม่สินะ ตอนนี้มันเป็นแคว้นพายุหิมะแห่งราชวงศ์โจวเสียแล้ว หากเจ้าถามข้า เราควรจะฆ่าพวกคนพื้นเมืองเสียให้สิ้นแล้วอพยพคนจากอาณาจักรโจวของเราไปที่นั่น แล้วมันก็คงไม่มีปัญหาอะไร”

 

ชายชุดดำบินพุ่งพล่านด้วยความโกรธ สร้างพลังพายุทอร์นาโด ไม่นานพายุนับสิบลูกก็ทะยานขึ้นกึกก้อง มุ่งเข้าจู่โจมหวง ซานจากทุกทิศทุกทาง

 

หวง ซาน หัวเราะ ดวงตาคู่นั้นของมันหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็น “ พวกเจ้ายังไม่รู้เรื่องอีกรึ”

 

ยังไม่สิ้นเสียงของมันดีด้วยซ้ำ หวง ซาน ยกมือขึ้นเล็กน้อยสายลมเย็นยะเยือกราวกับพัดมาจากก้นขุมนรกก็ก่อตัวขึ้นแล้วพัดผ่านปราสาทใต้พิภพแห่งนั้นทันที!

 

ไม่นานปราสาทใต้พิภพก็กลายเป็นโลกของหิมะและน้ำแข็งเย็นยะเยือก ผนังหินปกคลุมไปด้วยเกล็ดคริสตัลของน้ำแข็ง เหลี่ยมมุมของมันเป็นประกายเมื่อต้องกับสารเรืองแสงทำให้ทั้งถ้ำสว่างไสวไปหมด

 

เพียงชั่วอึดใจเดียว ปราสาทใต้พิภพก็หลายเป็นหลุมน้ำแข็ง

 

พายุทอร์นาโดที่บ้าคลั่งหยุดชะงักการโจมตี มันกลายเป็นเสาน้ำแข็ง ยืนแข็งทื่อดูน่าขบขัน

 

แต่นั่นมันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ไม่เพียงแต่พายุทอร์นาโดหรอกที่กลายเป็นน้ำแข็งไป

 

แผ่นน้ำแข็งบางๆ ก่อตัวจากอากาศเข้าเกาะกุมร่างของชายชุดดำและผู้ฝึกตนคนอื่นๆ จากกลุ่มพายุหิมะ ท้ายที่สุดพวกเขาคงกลายเป็นหุ่นแช่แข็งเป็นแน่

 

แต่ซูยี่ ผู้ซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขากลับปลอดภัยดี ไม่เพียงแต่ไม่โดนน้ำแข็งโจมตี แต่เขายังไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไปรอบกายเลยด้วยซ้ำ

 

ปฏิกิริยาของชายชุดดำเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เขากัดริมฝีปากก่อนจะยกมือขึ้นแล้วผลักผ้ายันต์ออกไป

 

ดวงตาของหวง ซานเป็นประกายกลางอากาศ “ยันต์แก่นประกายทองคำรึ?” ยันต์ที่ชายชุดดำส่งออกไปกลายเป็นยันต์แก่นประกายทองคำที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ฝึกตนระดับแก่นประกายทองคำ และพลังของมันก็เป็นพลังที่เทียบเท่าพลังจู่โจมของผู้ฝึกตนแก่นประกายทองคำ

 

ยันต์นั่นระเบิดขึ้นกลางอากาศ กลายสภาพเป็นสายฟ้าที่เป็นเหมือนหัวอสรพิษนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้าทำลายคลื่นพลังป้องกันของหวง ซานลงอย่างไม่มีชิ้นดีในทันทีทันใด

 

รอยแยกมากมายเกิดขึ้นที่พื้นผิวของน้ำแข็ง ไต่ไปเรื่อยๆ ราวใยแมงมุม แสงจากสายฟ้าสว่างจ้าส่งให้ปราสาทใต้พิภพสว่างไสวราวกับกลางวัน

 

ผลึกน้ำแข็งนับไม่ถ้วนแตกกระจายหล่นหายลงไปในหุบเหวลึกราวกับห่าฝน ท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้าย ปราสาทใต้พิภพทั้งหมดก็กลายเป็นวันโลกาวินาศราวกับนรกแตก

 

แม้ว่าใบหน้าของผู้ฝึกตนระดับก่อร่างพื้นฐานทั้งหกจะซีดเซียวแต่พวกเขาก็พยายามยืนหยัดให้ได้ ดวงตาของพวกเขาจ้องมองไปตามเป้าหมายของสายฟ้า นั่นคือร่างของหวง ซาน

 

 

ใบหน้าของหวง ซานกลับเป็นปกติ มันมีเวลาหัวเราะออกมาก่อนจะพูดว่า “ สู้ทั้งที่กำลังจะตาย” เขายกฝ่ามือทั้งสองขึ้น ในตอนนั้นเอง คลื่นพลังที่ซ่อนเร้นก็ได้เผยตัวตนที่สูงตะหง่านราวกับหอคอยออกมา ห้วงพื้นที่ทั้งหมดราวกับถูกแช่แข็ง คลื่นความเย็นแผ่ซ่านกระทั่งแช่แข็งสายฟ้าอันเกรี้ยวกราด!

 

ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นราวหิมะตก สายฟ้าฟาดเคลื่อนไหวรุนแรงราวมังกรแต่ภายใต้การถูกจองจำด้วยอากาศเย็นยะเยือก การเคลื่อนไหวของมันเริ่มฝืดและช้าลงทุกทีๆ

 

ถ้ำที่มีสภาพราวกับเกิดแผ่นดินไหวก่อนหน้านี้ก็สงบลงและสภาพวันสิ้นโลกที่เกิดขึ้นก็กลับเป็นปกติได้เพราะหวง ซาน

หวง ซานยิ้มและพูดว่า “ ผู้ฝึกตนระดับแก่นประกายทองคำก็ยังมีทั้งระดับสูงต่ำต่างกันไป”

 

ผู้ฝึกตนของกลุ่มพายุหิมะยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น หวง ซานทำราวกับว่ายันต์ที่มีพลังของแก่นประกายทองคำนั้นเป็นสิ่งไร้ความหมายสิ้นดี

 

ชายชุดดำหันไปมองซูยี่ โดยไม่ลังเล เขาคว้าตัวมันมาแล้วโยนลงไปในหลุมดำใต้ฝ่าเท้าของตน แล้วก็พุ่งตัวเคลื่อนไหวไปยังอุโมงค์ลึกโดยไม่คิดเหลียวหลัง

 

หวง ซานคลี่ยิ้ม ส่งคลื่นพลังสีเงินออกไปเพื่อคว้าตัวซูยี่ที่กำลังจะตกลงไปไว้แต่พลังชั่วร้ายบางอย่างกลับพุ่งพรวดขึ้นมาจากก้นของเหวลึก

 

พลังชั่วร้ายนี้ไม่ต่างกับสัตว์ประหลาดที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล

 

“อืม?” ดวงตาของหวงตาเบิกกว้าง ร่างอ้วนท้วนของมันหายวับไปและมาโผล่ขึ้นข้างหน้าซูยี่ และตอนนั้นเองเขาก็ได้สัมผัสกับพลังงานชั่วร้ายนั่น

 

อากาศเย็นเฉียบก่อตัวขึ้นรอบกายของหวงซาน มันเป็นพลังที่เกิดจากสิ่งชั่วร้าย แต่เขาก็ยังพยายามข่มมันไว้ด้วยคลื่นพลังที่ทรงอำนาจ

 

อาศัยจังหวะดึงดูดความสนใจเพียงชั่วครู่ ชายชุดดำและผู้ฝึกตนบางคนฉวยโอกาสนี้วิ่งไปที่อุโมงค์ เปิดใช้ข่ายอาคมเคลื่อนย้าย

 

รอยยิ้มบนใบหน้าหวงซานหายไป เขายกมือขึ้นร่ายสัญลักษณ์อาคม อากาศหนาวเย็นเริ่มก่อตัว พร้อมจะแช่แข็งกระทั่งข่ายอาคมเคลื่อนย้าย

 

ชายชุดดำยังคงแน่วแน่ เพื่อซื้อเวลา เขายอมโยนซูยี่ที่ตนเสียแรงกายไปตามจับตัวมาลงหลุมดำไปอย่างไม่ลังเล แต่พลังของหวง ซานยังสูงส่งเกินไป แม้ครั้งแรกจะถูกสกัดกั้นไว้ด้วยยันต์แก่นประกายทองคำ และเขาต้องมาช่วยซูยี่ ท้ายที่สุด เขาก็ยังมีความสามารถสกัดกั้นพวกเขาได้

 

แต่พลังชั่วร้ายที่พุ่งขึ้นมาจากหุบเหวดำมืดกลับช่วยชายชุดดำเอาไว้ หวงซานช้าไปหนึ่งก้าวเสียแล้ว

 

ข่ายอาคมเคลื่อนย้ายถูกเปิดใช้ขึ้นแล้ว แต่ด้วยคลื่นพลังของหวงซาน มันจึงบิดเบี้ยวจนฉีกร่างของผู้ฝึกตนคนหนึ่งของกลุ่มพายุหิมะ แต่ในที่สุด เส้นทางเปิดโล่งก็ถูกเปิดออก ชายชุดดำและผู้ฝึกตนคนอื่นๆ จึงหนีไปจนได้

 

หวง ซานยักไหล่ “ แค่หนูไม่กี่ตัว ถึงรอดไปได้ แต่ด้วยการก่อกวนจากพลังของข้า มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเจ้าจะไปถึงที่หมายที่ตั้งไว้ พวกเจ้าคงโชคดีมากถ้าไม่พากันตายไปเสียก่อนในเส้นทางที่มีสภาพเลวร้ายนั่น”

 

ซูยี่ถูกเขาจับไว้ไม่ได้พูดอะไรเลย

 

 

หวง ซานจ้องมองซูยี่ด้วยดวงตาหยีแทบมองไม่เห็นจากการยิ้ม แล้วพูดว่า “เจ้าพวกสารเลวพวกนี้ฉลาดไม่น้อยที่หาสถานที่แบบนี้พบ ที่ที่มีพลังวิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์ คนปกติคงหาที่แบบนี้ไม่พบแต่พวกที่มาจากบ้านนอกมักโลกแคบ พวกมันไม่รู้หรอกว่าแม้ในสิ่งแวดล้อมแบบนี้ผู้ฝึกตนระดับโพธิสัตว์ทองคำยังสามารถหาเป้าหมายของตนเองได้”

 

“ขอบคุณสวรรค์ที่เราไม่ได้ปล่อยให้นายน้อยยี่ตกอยู่ในมือของกบฏ มิเช่นนั้นท่านขุนนางคงต้องอับอายเพราะท่าน”

 

ผู้ฝึกตนระดับผู้ก่อตั้งทั้งเจ็ดจ้องมองซูยี่พร้อมรอยยิ้มล้อเลียนราวกับแมวหยอกหนู

 

ซูยี่ รู้สึกสิ้นหวัง เขาจดจำผู้ฝึกตนพวกนี้ได้ พวกมันเป็นผู้ฝึกตนที่เกี่ยวพันกับภรรยาที่หนึ่งของขุนนางซานจี่หรือ ท่านหญิง

 

แม้แต่หวง  ซานที่เป็นคนรับใช้ที่สนิทกับขุนนางซานจี่ แต่เขาก็เป็นผู้รับใช้ ท่านหญิง ที่นางเชื่อใจให้ทำภารกิจลับๆให้

 

แม้ตอนนี้ก็เถอะ ซูยี่เชื่อว่า หวงซานคงไม่รีรอที่จะกำจัดเขาเสียแล้วโยนความผิดให้คนของกลุ่มพายุหิมะ

 

นี่มันช่างเป็นการออกจากปากเสือกระโจนเข้าถ้ำหมาป่าชัดๆ

 

หวง ซานยิ้มออกมา “นานน้อยยี่ที่ยังไม่ตาย ยังไงๆ จะให้ตกอยู่ในกำมือพวกสวะให้มันเอามาข่มขู่ท่านขุนนางไม่ได้ ถึงท่านจะไม่ยอมอ่อนข้อให้แต่เมื่อข่าวหลุดออกไปท่านย่อมจะเสียหน้า”

 

“แต่หากข่าวออกไปว่า นายน้อยยี่ไม่อยากให้ท่านบิดาอับอายจึงได้ตัดสินใจจบชีวิตตนเองเสียโดยไม่หวาดหวั่นความตาย เช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องเล่าที่งดงาม จริงไหมนายน้อย?”

 

ในขณะที่พูดดวงตาของมันก็จับจ้องอยู่ที่ชูยี่ รัศมีอันตรายฉายออกมารอบตัวมัน

 

ซูยี่รู้สึกว่าหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็นอย่างรุนแรง เลือดทั้งกายหลั่งไปคั่งอยู่ที่หัวใจและทำท่าจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

 

 

ม่านตาของซูยี่ขยายกว้างขึ้นทุกทีๆ และเริ่มเบลอจนมองไม่เห็น

 

“ข้า …ข้าจะตายอยู่ที่นี่ใช่ไหม?”

 

 

คะแนน 4.0/5. จาก 3 ผู้ให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...