ตอนที่แล้วImmortal Warrior 1
ทั้งหมดรายชื่อตอน

‘นี่มันอะไรกัน?’

แทโฮกระพริบตาแต่ อย่างไรก็ตาม คำพวกนั้นก็ยังไม่หายไป ,ไม่ มีคำบางคำเพิ่มเข้ามาอีก

 

[Saga:Immortal Warrior][Synchro rate: 1%]

[ – ]

[ – ]

 

‘อัตราการเชื่อมต่อ?’

 

เขาเข้าใจว่ามันกำลังจะเกิดอะไรขึ้น มันง่ายมาก

นักรบอมตะ

เป็นฉายาของ นักรบมังกร Kalsted มันเป็นฉายาที่เขาได้รับเมื่อเขาได้ฆ่าผู้เล่นทั้งหมด 7คนในการแข่งขันชิงแชมป์ระดับโลกครั้งที่ 6

อัตราการเชื่อมต่อ

 

นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะกลายเป็น Kalstedหรอ?

มันเป็นเรื่องที่ไร้สาระมาก แต่การที่ได้มาที่วัลฮัลลาหลังจากตายแล้วนี่มันก็บ้าบอพอตัวอยู่แล้วนะ

“โอ้ นายก็มีSagaนี่”

แทโฮมองไปที่ชายคนนั้นหลังจากที่เขาส่งยิ้มมาให้ แทโฮมองไปที่ช่องว่างข้างล่างคำว่าการเชื่อมต่อ

“อืม ฉันทำได้ แต่ว่าทำไมช่องข้างล่างมันว่างละ”

“มันแน่นอนอยู่แล้ว Saga เป็นทั้งบทเพลง และเรื่องราวในเวลาเดียวกัน! เรื่อราวที่ยิ่งใหญ่เกิดจากเรื่องราวขนาดเล็กหลายๆเรื่องรวมกัน!”

‘ แล้วทำไมช่องมันถึงว่างละ?’

เขาพยายามที่จะเติมเนื้อหาลงในช่องนั้นดู ทำให้เหมือนว่ามันเป็นชื่อรองที่อยู่ใต้ชื่อหลัก

“Saga เป็นแหล่งพลังของเวทมนต์ มันก็เหมือนหินเวทมนต์นั่นแหละ มันต้องมีการออกคำสั่งและมันมีระบบการใช้ที่ลึกลับ”

ชายคนนั้นอธิบาย หุ่นของเขาก็เหมือนกับนักรยทั่วไปแต่ไม่ใช่ความรู้ ความรู้ของเขาดูแตกต่างออกไป

แทโฮเริ่มที่จะม่องชายคนนี้ด้วยความยกย่อง ชายคนนั้นยิ้มหนึ่งครั้ง

“ฮ่าๆ ฉันเข้าใจความหมายของตาที่นายมองอยู่นะหนุ่มน้อย ฉันเป็นดรูอิด ฉันรู้วิธีใช้หินรูนและเวทมนต์ธาตุที่มาจากSaga”

 

มันดูเหมือนว่ามีการใช้เวทมนต์แบบอื่นจาก Saga!

‘ยังไงก็แล้วแต่!’

ตอนแรก เขาต้องการที่จะเรียนรู้การใช้ Saga แทโฮยืนขึ้นและจะถามคำถามมากว่านี้แต่นักรบบางคนเริ่มตะโกนออกมา

“ข้าเห็นสนามรบแล้ว”

“เตรียมตัวเสียเลือดได้เลย!”

วัลคีรี่ด้านหน้าเรือเริ่มที่จะเป่าแตรเขาสัตว์ เหล่านักรบเริ่มที่จะโตนในเวลาต่อมา

“เวลามาถึงแล้ว พวกท่านจงเตรียมอาวุธให้พร้อมมือ”

“ดะ เดี๋ยวก่อน”

“ จงมีชีวิตอยู่ให้ได้แล้ว ค่อยคุยกันในงานสังสรรค์คืนนี้”

“ชายคนนั้นยิ้ม แล้วมองหากลุ่มของเหล่านักรบที่รวมตัวกันอยู่”

แทโฮ กระตุ้นตัวเอง มันเป็นเวลาที่เขาจะต้องอยู่กับตัวเอง

“ฉันต้องอยู่รอดให้ได้”

แทโฮมองไปที่ดาบอยู่ใต้เถ้าของเขา เขาได้มันมาจากตอนที่ขึ้นเรือนี้

“นายต้องทำได้ ลีแทโฮ”

แทโฮถอนหายใจหลังจากหยิบดาบขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าดาบมันเบากว่าตอนที่เขาได้มา

 

นักรบอมตะ

 

แทโฮถอนหายใจ เขารู้สึกว่ามือของเขาเป็นหนึ่งเดียวกับด้ามดาบ เหมือนกับตอนที่เขาจับเม้าส์คอมพิวเตอร์

Kalsted เป็นชื่อของอัศวิน ผู้มีสายเลือดมังกร เขานั้นเหนือมนุษย์ สามารถชนะศัตรูนับพันด้วยตัวของเขาเอง

ถ้าการเชื่อมต่อนี้ตรงกับที่แทโฮคิด

มันก็เพียงพอแล้ว ถ้ามันเชื่อมต่อแค่ 1%

“เยี่ยม”

เขาต้องมีชีวิตรอด หลังจากนั้นเขาต้องเข้าร่วมงานสังสรรค์คืนนี้ หรืออะไรก็ตามที่เรียกแบบนี้ และฟังเรื่องราวของตัวเอง

ในที่สุกเขาก็พร้อมรบ เมื่อเรือได้ชนข้ากับก้อนหินทำให้เรือเสียหลัก

“อั้ค?!”

แทโฮพยายามที่จะหลบการตกลงไปในน้ำ ได้หันหน้าไปทางเสียง เหล่านักรบได้กระโจนลงจากเรือไปดูบริเวณหิน

“เรือยังอาการดีอยู่!”

“ปกป้องเรือไว้!”

เสียงถูกตะโกนมจากข้างหลัง เริ่มมีเสียงที่เกิดจากการกรทบของอาวุธ เสียงตะโกน และคำรามในสนามรบ

“ต้องรีบแล้ว เวทมนตร์ที่รักษาตัวเรือกำลังจะจม”

มีบางคนได้ผลักหลังของแทโฮ แทโฮจึงต้องโดดออกจากเรือและหันกลับไปดูว่าใครผลัก แต่ก็ทำไม่ได้เพราะ เขาคนนั้นกระหายในการต่อสู้มาก แล้วหลังจากนั้นบนเรือก็ว่างเปล่า

หลังจากแทโฮโดด เรือได้ล่มเรียบร้อยแล้ว แทโฮ จับดาบแล้วมองไปรอบๆ การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว ณ ตอนนี้ ตรงนี้ไม่ใช่ที่เทียบเรืออีกแล้ว แต่เป็นสนามรบแทน เขาคิดว่าทำไมการต่อสู้ที่นี่จึงไม่มีแบบแผนเอาซะเลย มันเหมือน การตะลุมตุมบอนกันมากกว่า

“ใจเย็น เขาบอกตัวเอง”

ลมหายใจเขาเริ่มติดขัด ที่นี่ไม่มีที่ให้ซ่อน มันเป็นพื้นที่โล่งกว้าง เหล่านักรบกำลังต่อสู้กับครึ่งมนุษย์ที่มีหัวเป็นหมา

เขาได้ชายตามองไปรอบๆ ได้มีคนตายไปร่วมร้อยคน

แทโฮเพ่งสมาธิไปที่การหายใจของตัวเอง

มันไม่ได้ต่างไปจากเกมเลย นี่มันเหมือนกันมาก

คุณแค่ต้องใช้ความสามรถและทักษะในการล้มคู่ต่อสู้

“อ้ะ”

“เหมือนก็บ้าแล้ว”

ปีศาจหัวหมา คำรามแล้วพุ่งใส่แทโฮ

ในตอนนั้นเอง ร่างการของแทโฮตอบสนองไปเอง เขาเบี่ยงตัวเพื่อหลบดาบและได้แกว่งดาบสวนกลับไป

ยังไงก็ตามนี่เป็นการแกว่งดาบครั้งแรกของเขา ท่าทางนั้นช่างงดงาม

“คุคุ”

ปีศาจสุนัขโดนฟันเข้าที่คอ ได้คำรามออกมา แทโฮจึงกัดฟันแล้วตามเข้าไปฟันซ้ำอีกรอบที่ดาบข้าง ดาบนั้นดูเหมือนจทำอะไรไม่ได้ แต่มันเป็นผล มันทำให้ปีศาจตัวนั้นทรุดลง

“ตาย!”

แทโฮ ตะโกน ออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วไปไปที่หลังของปีศาจด้วย ปลายดาบ ปีศาจได้ตกใจแล้วก็ล้มลงไป

แทโฮ ได้รับชัยชนะ

เขาทิ้งดาบ ตอนนี้เขามั่นใจมากขึ้น นักเล่นเกมมืออาชีพ ลีแทโฮผู้ไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน แต่นี่มันต่างจาก อัศวินมังกร Kalsted

Safa

ผลจากนักรบอมตะ

‘นายทำได้ลีแทโฮ นายทำได้ !’

เขาเริ่มใจเย็นขึ้น

แทโฮเตือนตัวเอง อะไรที่ทำให้เขาชนะ ทำไมเขาถึงได้รับผลลัพท์ที่ดี?

แทโฮมองไปข้างหน้า แล้วมองไปที่เหล่าปีศาจ หลังจากนั้นเขาก็วิ่งตรงไปที่ปีศาจเหล่านั้นแล้ว แทโฮจ้องไปที่มันทีละตัวแล้วคิดว่า

ช่องว่างที่อยู่ใต้ Saga

มันมีสองช่อง

แล้วเขาสามารถสร้างมันให้มากกว่าสองช่องได้หรือไม่?

หรือนั่นคือข้อจำกัดของเขา?

ปีศาจใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แทโฮก็เริ่มที่จะกวัดแกว่งดาบมากขึ้น

มันเหมือนกับเวลาได้ช้าลง แทโฮมีไอเดียบางอย่างเกิดขึ้น เขาเริ่มหายใจอย่างช้าๆ ค่อยๆดึงดาบ และส้ราง Saga เพิ่มขึ้นอีก

‘นั่น ผู้เล่นลีแทโฮ เขาเร็วมาก เขาเร็วกว่าผู้เล่นทั่วไปถึง3เท่า เขาคือสายฟ้า สายฟ้า!’

เสียงตะโกนที่มาจาก ผู้บรรยาย มันทำให้เขารู้สึกสดชื่นทุกครั้งทีได้ยินมัน

Saga เป็นเรื่องราวและบทเพลง

มีผู้คนมากมายได้เล่าขานเรื่องราวและความเชื่อ ความแข็งแกร่งจึงเกิดขึ้น

ทุกคน รู้สึกตื่นเต้นเมื่อเขาดูแทโฮพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

ทุกๆคนต่างเชียร์ไปที่ Kalsted

[Saga:The Charge of a Warrior Is Just like a Storm]

แทโฮพุ่งไปข้างหน้า เขาเช้าประชิดตัวปีศาจเร็วกว่าดาบของมันจะฟันมาถึง

‘อะไรเนี่ย?!’

แทโฮตกใจมากกับความเร็วของเขา เพียงระยะทางไม่กี่เมตร มันเหมือนกับเขามีความเร็วเหนือแสง

ลมหายใจของปีศาจโดนแก้มของเขา ดาบจึงแทงไปที่ท้องของมัน

เขารู้สึกเจ็บที่ปลายนิ้ว ดาบของแทโฮ บิ่นงอเมื่อแทงไปที่มัน  มันจึงสวนด้วยกรงเล็บที่ข่วนไปที่ไหล่ของเขา

ความเจ็บนั้น มันร้อน ร้อนเหมือนถูกไฟไหม้

“อ๊ากก”

แทโฮตะโกนอีกครั้ง และดาบที่งอของเขา เขาไม่หยุดแค่นั้น เขาโกรธมากแล้วแทงดาบไปที่หลัง

“คะค้าก”

ปีศาจร่วงไปที่พื้น แทโฮฟันไปที่คออีกครั้งเพื่อมันใจว่ามันตายแน่นอนเขาถึงจะวางใจได้

เขามึนหัวมาก จมูกเริ่มไม่ได้รับกลิ่นเพราะเลือดของมัน

‘การเพิ่มพลัง’

มันเป็นผลมาจากนักรบอมตะ การพุ่งที่รวดเร็วดั่งสายฟ้ามันเป็นสกิลที่ต้องมีการสั่งใช้งาน

‘ฉันจะเร็วขึ้นเมื่อใช้มันหรอ?’

มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากในการเข้าใจสกิล คุณต้องรู้ว่าพลังนั้นทำอะไรได้และใช้ยังไงเพื่อให้เห็นผลดีสุด

เขาคิดว่า Saga ของเขามันไม่ได้มีแค่นี้แน่นอน

พื้นฐานของ Saga ของเขานั้น จะกลายเป็นตำนาน ไฮไลต์ของการแข่งขันระดับโลกนั้นจะอยู่ที่การพุ่งตัวของ Kalsted

ไม่ใช่แค่นั้น การพุ่งตัวของ Kalsted ไม่ใช่แค่เร็ว แต่มันเป็นสายฟ้าที่คอยปัดกวาดสนามรบด้วยเช่นกัน

มันต้องมีหนทางที่จะเติบโตกว่านี้ ก็เหมือนนักรบอมตะนั่นแหละ

แทโฮมองไปที่สนามรบที่ตะลุมบอนกันอีกครั้ง

เหล่านักรบจากวัลฮัลลานั้นแข็งแกร่งมาก ทุกคนดูเหมือนใช้ Saga เป็น

บางคนมีแสงสว่างรอบ ตัว บางคน มีไฟที่อาวุธ

“ฮะ?”

แต่มีบางสิ่งที่แทโฮมองเห็น นักรบคนหนึ่งได้วางมือไว้บน ปีศาจที่แทโฮพึงกำจัดไป

มีบางอย่างคล้ายควันสีแดงได้กัดกินปีศาจตัวนั้น

เมื่อนักรบคนนั้นเสร็จภารกิจ ก็ให้มันยิ้มให้แล้วพุ่งไปที่ปีศาจตัวอื่นต่อ

แทโฮมองไปที่ปีศาจที่เขาพึ่งกำจัดเมื่อกี้ เขาลองที่จะทำแบบนั้นโดยที่วางมือไว้บนหลังของปีศาจ

ควันสีแดงเริ่มลอยปลกคลุมไปที่ปีศาจตามความรู้สึกของเขา

“หินเวทมนตร์”

มันเพิ่มเข้ามาในหัวเขาโดยธรรมชาติ ยากที่จะอธิบาย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่มันรู้สึได้ว่าเขาแข็งแกร่งขึ้น

‘สู้ด้วยซากะของคุณเองล้มปีศาจ แล้วเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้น’

เขาพอจะปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดนี้ได้แล้ว มันไม่ต่างอะไรจากเกมเลย

‘นายต้องทำได้ นายต้องทำได้’

มันก็เหมือนในเกม แค่มีกฏเพิ่มเข้ามาเอง

“ธอร์”

”ธอร์”

เขามองไปตำแหน่งที่เหล้านักรบกกำลังรวมกลุ่มกันอยู่ เหล่านักรบต่างตะโดนเรียกชื่อเทพตนนี้

“เทพแห่งสายฟ้าจุติลงมาแล้ว”

มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ มีใครบางคนยืนอยู่บนท้องฟ้าเหนือสนามรบ ชายหนุ่มร้างใหญ่ที่มีประกายสายฟ้ารอบตัว

เมื่อเขายยกค้อยสีทองนั้นขึ้น เหล่านักรบต่างเริ่มที่จะตะโกนหาเขา เขาสะบัดผ้าคลุมแล้วเริ่มที่จะลอยลงมา

“ยอเนียร์”

“เทพแห่งสายฟ้า”

ตู้ม!

สายฟ้า ได้ผ่ามากลางท้องฟ้า ไม่ นี่มันถูกสร้างขึ้นจาก ค้อนสีทองนั่น สายฟ้านั้น ได้ผ่าเหนือหัวของปีศาจ

“อ้ากกกกกกกกกก”

“ธอร์”
“ธอร์”

แทโฮรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น สายฟ้านั้นได้ทำให้เหล้าปีศาจนับร้อยตัวกลายเป็นเถ้า มันเป็นการระเบิดที่ยิ่งใหญ่ พื้นดินสั่นสะเทือนเหมือนเกิดแผ่นดินไหว

“ไป เหล่านักรบแห่งวัลฮัลลา”

 

หนึ่งเดียวผู้ที่ถือครองค้อนแห่งเทพ ตะโกนไปที่เหล่านักรบ เหล่าวัลคีรี่ได้ พุ่งตรงไปข้างหน้าสนามรบ เหล่านักรบก็เช่นกัน

แทโฮสามารถรับรู้ได้ว่ามัน

มันคือเทพ มันคือธอร์

แล้วหลังจากนั้น เขาตระหนักอีกครั้งว่า

เขามาจากไหน

เขามองไปที่ท้องฟ้า เขาเห็นมอนสเตอร์ เขาเห็นเหล่านักรบต่อสู้กับมัน

เขาถอนหายใจแล้วคว้าดาบขึ้นมาด้วย พลังที่มากกว่าเดิม

นี่มันไม่ใช่การต่อสู้แบบที่เขาถนัด การต่อสู้กับมอนเสตอร์นั้นช่างอันตราย แต่เขาไม่สามรถนั่งเฉยๆแล้วมองดูได้

ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เขาต้องการที่จะฆ่ามอนเสตอร์เพื่อให้เขาแข็งแกร่งขึ้น นั่นเป็นโอกาศที่ทำให้เขาอยู่รอดมากขึ้นในการต่อสู้ครั้งต่อไป

นั่นเป็นสัญชาติญาณในการคำนวณของเขา

“ต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน”

แทโฮ แสดงท่าทีและคำพูดเหมือน Kalsted ในเกม เขาเริ่มที่จะคำรามเหมือนมัน แล้วพุ่งตรงไปข้างหน้า

.

..

[อัตราการเชื่อมต่อ:2%]

Immortal Warrior 2 จบ

ยังไม่มีการให้คะแนน
กรุณารอสักครู่...