ตอนที่แล้วตอนที่ 9 ซอมบี้นับร้อยตัว! (อ่านฟรี)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 11 ไม่ใช่ขยะ (อ่านฟรี)

 

เฉินช่าวเย่รวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มีหันกลับมามองด้านหลังเมื่อชูฮันเลือกที่จะไม่สนใจเขา

ทันใดนั้น ใบหน้าของเขากลายเป็นสีเขียวทันที มันมีแขนหักอยู่ข้างหลัง…

 

แขนนั่นมีสีขาวและนิ้วที่หักอยู่ 2 นิ้ว ตำแหน่งของมันดูน่าบังเอิญนัก เพราะมันตั้งอยู่ห่างออกไปจากข้างหลังของหัวเฉินช่าวเย่ไม่ถึง 30 เซนติเมตร

เฉินช่าวเย่เกือบทรุดลงไปร้องไห้ เขาหมุนตัวกลับไปพร้อมใบหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา

 

ชูฮันที่นั่งอยู่ข้างๆเขาดูคล้ายราวกับราชาแห่งนรกขณะกำลังฆ่าเหล่าซอมบี้ เฉินช่าวเย่จึงไม่รู้สึกอับอายอะไรที่จะพูดว่าเขากลัว เขาทำได้เพียงล้างสมองตัวเองว่าซอมบี้ตัวนั้นตายไปแล้ว และมันมีเพียงมือที่หักเท่านั้น มือที่หัก…

 

ในที่สุดชูฮันก็ฆ่าพวกซอมบี้เสร็จภายในสามนาทีและเขาได้ 18 คะแนน เขาหมุนพวงมาลัยให้รถกลับมาวิ่งเส้นทางเดิม พวกเขาจะหาสถานที่เพื่อพักผ่อนเมื่อผ่านเส้นทางสัญจรไปแล้ว

 

“พี่ชู” ในที่สุดเฉินช่าวเย่ก็มีความกล้าและถามไปว่า “ทำไมหน้าต่างข้างหลังถึงโล่ง?”

 

ชูฮันซึ่งกำลังตรวจสอบระบบล่มสลายอยู่ตอบเฉินช่าวเย่ “ฉันทำเอง”

 

เขาพบปัญหาแล้วว่า เมื่อเขาชนซอมบี้ด้วยรถ ซอมบี้แต่ละตัวจะมีค่าเพียง 0.5 คะแนน มันช่างสูญเปล่า! อีกเรื่องก็คือ มันมีเงื่อนไขของการเข้าถึงความสามารถพิเศษ ซึ่งมันก็คือความแข็งแกร่งทางกายภาพ

ในตอนนี้ความแข็งแกร่งของชูฮันอยู่ในระดับธรรมดา เขาต้องมีอีก200คะแนนเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของเขาไปที่ระดับ1  

 

มันไม่มีของฟรีในโลกนี้แต่มันพอจะเข้าใจได้อยู่ ความสามารถพิเศษในระบบล่มสลาย คือความแรง ความว่องไว ความแม่นยำ และอีกมากมาย สิ่งเหล่านี้จำเป็นต้องใช้พละกำลังมหาศาลเพื่อใช้งานอย่างถูกต้อง

 

“พี่ทำมัน?” เฉินช่าวเย่มองไปที่ชูฮันและพบว่าชูฮันกำลังมองบางอย่างอยู่!

 

“แล้วยังไงต่อ พี่ชู?” เฉินช่าวเย่คิดอย่างรอบคอบ “แล้วถ้าซอมบี้เข้ามาในรถจากทางหน้าต่างด้านหลังล่ะ?” มันเป็นปัญหาใหญ่! ถ้าซอมบี้คลานเข้ามาและกัดเราล่ะ? พี่จะรับผิดชอบได้มั้ย?

 

ชูฮันมองไปข้างหน้าพลางครุ่นคิดและพึมพำไปมากับตัวเอง

 

“ความแม่นยำเป็นสิ่งที่สำคัญมากและจำเป็นต้องได้รับการปรับปรุงตั้งแต่แรกๆ ฉันไม่ใช่คนที่ได้รับการฝึกปรือฝีมือมา ถึงแม้ว่าความจำทั้งหมดจะยังคงอยู่ในหัวของฉัน หากแต่ร่างกายในปัจจุบันไม่คุ้นเคยกับปืน กระสุนปืนไม่สามารถใช้เสียเปล่าได้เนื่องจากมันจะหายากขึ้นตามเวลา”

 

เฉินช่าวถาม “พี่พูดอะไร?ฉันไม่เข้าใจ!”

 

ชูฮันวิเคราะห์เล็กน้อย เขาตัดสินใจที่จะระงับเรื่องนี้ไว้ก่อน

 

เขาควรฆ่าซอมบี้ให้มากที่สุดก่อนเพื่อสะสมแต้ม

 

“ฉันเอาหน้าจอออกไปไม่ได้เหรอไง?” ชูฮันพึมพำเงียบๆอยู่ในหัว ทันใดนั้นหน้าจอก็หายไปทันที

อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกพอใจมากกับความจริงที่ว่าเขาสามารถตรวจสอบคุณสมบัติของเขาเมื่อไหร่ก็ได้

มันช่างน่าอัศจรรย์!

 

 


 

 

10นาทีต่อมา ชูฮันจอดรถบนขอบถนนที่กว้างขวาง เขาใช้ตะเกียงเพื่อให้ความสว่างโดยและตรวจสอบความปลอดภัยโดยรอบ พวกเขาเลือกที่นี้เป็นจุดพัก

 

สถานที่ที่กว้างขวางดูน่ากลัวนักแต่มันก็หลบหนีได้ง่ายในกรณีที่เจออันตรายเช่นกัน ใครจะรู้ว่าอะไรจะโผล่ขึ้นมาตอนไหน

 

ชูฮันลากฟานเว่ยที่โคม่าอยู่ออกจากรถ ในที่สุดเฉินช่าวเย่ก็หายใจออกสักที

 

ชูฮันมองไปที่ฟานเว่ยที่หมดสติไปแล้วอย่างไม่ได้รู้สึกอะไร  เขาไปที่ท้ายรถเพื่อจัดการกับอาหารที่หกเละเทะ อาหารที่มีวันหมดอายุสั้นควรจะกินก่อน ดังนั้นชูฮันจึงเอาพวกนี้มาไว้ที่เบาะหลัง ส่วนของกินต่างๆพวกคุ้กกี้ที่อยู่ได้นานเก็บไว้ที่กระโปรงหลังรถ

 

หัวใจของเฉินช่าวเย่กลายเป็นน้ำแข็ง ใบหน้าของมีความหวาดกลัวขณะมองไปที่ชูฮันซึ่งจับแขนที่หักของซอมบี้เขวี้ยงออกไป ท่าทางของเขาดูสบายๆราวกับกำลังโยนก้อนหิน

 

ทำไมคนธรรมดาถึงกล้าจับซอมบี้ด้วยมือเปล่า? มันเป็นแขนที่หักของซอมบี้!

 

เขาต้องไม่ใช่คนแน่นอน เขาต้องเป็นสัตว์ประหลาดแน่ๆ!

 

เมื่อชูฮันจัดการทุกอย่างเสร็จ ฟานเวิ่ยผู้ซึ่งนอนอยู่ข้างๆรถที่เปื้อนไปด้วยเลือดสีดำซึ่งส่งกลิ่นน่าขยะแขยง เขาครางออกมาด้วยสติเลอะเลือน ลำคอของเขาเหมือนถูกตัดด้วยอะไรบางอย่าง มันดูย่ำแย่อย่างมากและเกินจะทน เฉินช่าวเย่กลัวจนสั่นเทาไปทั่วตัว เขารีบวิ่งหนีจากฟานเว่ยมายืนอยู่ข้างๆชูฮัน “พี่ชู พี่บอกได้มั้ยว่าถ้าคนถูกซอมบี้กัดแล้วจะเป็นยังไง?”

 

ชูฮันก็เข้าใจทันทีเมื่อมองไปที่ท่าทางของเฉินช่าวเย่

 

อาจกล่าวได้ว่าคนขี้ขลาดก็ยังมีความระมัดระวังตัวและอ่อนไหวเช่นกัน

 

“พวกเขาจะกลายเป็นซอมบี้” ชูฮันยังคงเก็บข้าวของต่อไป เขาส่งต่อขวานดับเพลิงไปให้เฉินช่าวเย่ด้วยมือข้างซ้าย เฉินช่าวเย่กลัวมากจนเหงื่อเริ่มไหลออกมา เขาพยายามคุมน้ำเสียงสั่นเทาของตัวเองไว้ “พี่รู้ได้อย่างไร? มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้ ใช่มั้ย?”

 

ชูฮันมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คนส่วนใหญ่จะติดเชื้อถ้าพวกเขาถูกกัดโดยซอมบี้”

ชูฮันบอกถึงสิ่งที่เขารู้ในชาติที่แล้ว
“แต่มันมีข้อยกเว้นบางอย่าง คนที่มีความแข็งแรงทางกายภาพที่ดียังคงมีชีวิตต่อได้ถ้าบาดแผลไม่รุนแรงนัก แต่มันมีโอกาสเพียง 1ใน10000เท่านั้น”

 

“งั้นฟานเว่ยล่ะ?” เฉินช่าวเย่ไม่แน่ใจ

 

ชูฮันหยุดงานที่กำลังทำอยู่ มองไปที่เฉินช่าวเย่ด้วยสายตาเย็นชา มันมีอารมณ์ที่มนุษย์ควรมีปรากฏอยู่ในตาเขา

“คุณสามารถฆ่าเขาได้ถ้าเขากลายเป็นซอมบี้”

 

สิ่งที่ชูฮันพูดไปเป็นสิ่งที่เขาคิดจริงๆ มันไม่สามารถเปลี่ยนย้อนกลับได้สำหรับมนุษย์ที่กลายร่างเป็นซอมบี้ไปแล้ว และฟานเวิ่ยเองก็ไม่สามารถเรียกว่ามนุษย์ต่อไปได้อีก เขาจะไม่เดินทางไปต่อกับเจ้าอ้วนนี่อีก หากเจ้าอ้วนเฉินกลัวที่จะฆ่าฟานเว่ย

 

มันไม่ควรมีขยะอยู่ข้างกายเขา…

 

กึก! เฉินช่าวเย่กลัวจนทำขวานตกพื้น

 

“ไม่ ไม่ ไม่ ฉัน-ฉันทำไม่ได้” เฉินช่าวเย่อ้อนวอนทั้งน้ำตานองหน้า “พี่ชู พี่ชู พี่ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน พี่ฆ่าเขาเองดีกว่ามั้ย?”

 

ชูฮันยังคงจัดอาหารต่อไป น้ำเสียงของเขายังคงเดิม “เมื่อฟานเว่ยกลายเป็นซอมบี้และตื่นขึ้นมา แกฆ่าเขาได้เลยและเราจะได้กินหม้อไฟกัน ไม่อย่างนั้น แกจะถูกเขากัดและกลายเป็นซอมบี้และจะถูกฉันฟันทิ้งต่อทีหลัง หลังจากนั้นฉันก็จะได้กินหม้อไฟเองคนเดียว”

 

ขณะกำลังพูด เขาหยิบหม้อขนาดพกพาและกระป๋องก๊าซ2กระป๋องจากกล่องที่อยู่ใต้เบาะหลังขึ้นมา จุดไฟและเติมน้ำ มีกล่องอาหาร พวกวัตถุดิบในการทำหม้อไฟ ลูกชิ้นและผักต่างๆหลายกล่องมากมาย

 

มันมีรอยยิ้มในดวงตาของชูฮันเมื่อมองไปที่อาหารมากมายเหล่านี้ มันอาจถือเป็นความหรูหราในอนาคต

ผู้คนที่ไม่มีความสามารถเพียงพอจะไม่สามารถแม้กระทั่งได้สูดดมกลิ่นของพวกนี้ด้วยซ้ำ

 

“ฉัน – ฉันทำไม่ได้” เฉินช่าวเย่ตอบอย่างดื้อด้าน เขาไม่กล้าฆ่าซอมบี้โดยเฉพาะซอมบี้ที่ยังเป็นมนุษย์อยู่เมื่อสักพักที่แล้วซึ่งหนีอันตรายมากับเขาด้วยกัน

 

เขาแค่ทำไม่ลง…

 

ชูฮันไม่ได้สนใจอะไรอีก เขาเติมวัตถุดิบต่างๆลงไปในหม้อเมื่อน้ำเริ่มเดือด
กลิ่นหอมอบอวลกระจายไปทั่วบริเวณ

 

เฉินช่าวเย่หิวมากจนน้ำลายไหลย้อยลงมาจากปาก เขาไม่สามารถกลืนน้ำลายได้

“หม้อไฟ…”