ตอนที่แล้วตอนที่ 2 ความมืดที่ปกคลุมทั่วโลก
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 4 เหล่าซอมบี้และการขโมยรถ

* แคร็ก! *
ทันใดนั้น เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากเปิดประตูห้องได้เปิดออก ชูฮันเหวี่ยงขวานฟาดลงไปบนหัวซอมบี้โดยไม่แม้กระทั่งเหลือบตามองด้วยซ้ำ!

 

* ฟึซ! *
เสียงขวานฝังแน่นเข้าไปภายในกะโหลกของซอมบี้ ร่างกายซอมบี้ที่ซีดผืดพร้อมกับผิวที่แตกละเอียดปรากฏอยู่ห่างจากชูฮันเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น เลือดข้นอุ่นและสารเหลวที่ไหลออกมาจากสมองสาดกระจายไปทั่วใบหน้าของชูฮัน กอปรกับกลิ่นอันไม่พึงประสงค์จากอวัยวะของซอมบี้ที่เหม็นเน่าได้กระจัดกระจายไปทั่วห้องและโถงทางเดิน

มันได้ปล่อยลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกมาอย่างช้าๆ ก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆปรือลง

 

ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน สัญชาตญาณของเขาบอกว่า มีซอมบี้ตัวหนึ่งยืนห่างออกไปจากประตูประมาณหนึ่งเมตร

 

ชูฮันเช็ดใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเลือดออกพร้อมกับคำรามขณะดึงขวานกลับมา ร่างที่ไร้ลมหายใจของซอมบี้ได้ล้มลงกระแทกกับพื้นก่อให้เกิดเลือดนองกระจายไปทั่ว สารเหลวในสมองที่ไหลออกมาผสมกับเลือดที่เจิ่งนองไปทั่วค่อยๆเปลี่ยนสีของพื้นอิฐจากขาวกลายเป็นสีแดงเข้ม

 

ถึงแม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ว่าซอมบี้ตนนี้คือใครหรือเขาจะเคยรู้จักมันก็ตาม เขาก็ไม่แม้แต่จะแสดงความเมตตาใดๆออกมา

 

ร่างกายของเขาในตอนนี้กำลังอ่อนแอเป็นอย่างมาก ถึงน้ำหนักของขวานนี้จะถือเป็นแค่หนึ่งในสิบที่ของน้ำหนักขวานของทหารที่เขาเคยใช้ต่อสู้ในชาติที่แล้ว หากแต่ในตอนนี้…เขาจำเป็นต้องใช้มือทั้งสองข้างในการจับขวานเพื่อที่จะใช้งานมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ถึงแม้การทำแบบนี้จะส่งผลต่อร่างกายของเขาก็ตาม เอย่างเช่นในตอนนี้ที่เขากำลังหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยจากการปะทะเมื่อสักครู่

 

ในตอนแรกเริ่ม มันมีเพียงซอมบี้ตัวเดียวที่ยืนอยู่ข้างๆประตู หากแต่เสียงปะทะที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ได้ล่อเหล่าซอมบี้ที่เหลือที่อยู่ตามโถงทางเดินมา พวกมันแต่ละเงี่ยหูฟังเสียงที่เกิดขึ้น พร้อมกับค่อยๆขยับคลืบคลานมาตามที่มาของเสียง ตัวของพวกมันปกคลุมไปด้วยเลือดและเศษซากเนื้อที่เน่าเปื่อย ใบหน้าที่ซีดขาวและดวงตาที่ไร้ลูกตาดำ พวกมันทั้งหมดแสดงออกถึงท่าทาวคุกคามขณะที่พุ่งตรงเข้าใส่ชูฮันพร้อมๆกัน

 

* อ๊ากกก! *

* หูววว! *

ซอมบี้มากกว่าสิบตัวปรากฏขึ้นในระยะสายตาพร้อมกับเสียงคำรามที่ฟังดูน่าหวาดหวั่น บรรยากาศในโถงทางเดินพลันสลัวขึ้นมาทันที

 

ร่างของชูฮันในชาตินี้ขาดพละกำลังแข็งแกร่งดั่งเช่นในชาติที่แล้ว เขาในตอนนี้นั้นถือว่ายังอ่อนแอเกินไปที่จะรับมือกับซอมบี้นับสิบๆตัวพร้อมกัน จริงๆแล้วเขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขาจะสามารถจัดการกับซอมบี้แค่สี่หรือห้าตัวพร้อมกันได้หรือเปล่า

 

หากผู้ใดถูกกัดโดยซอมบี้แล้ว คนผู้นั้นจะติดเชื้อไวรัสและกลายร่างเป็นซอมบี้ในที่สุด

 

นอกจากนี้ ยังมีซอมบี้อย่างน้อยอีกเป็นสิบๆตัวที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ดูคล้ายราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหยมาหลายวัน

 

พวกมันวิ่งพล่านตรงมาที่ชูฮันเพราะได้กลิ่นหอมหวนของเนื้อสดๆที่โชยออกมาจากตัวเขา เล็บอันแหลมคมชุ่มไปด้วยเลือดสดสีแดงเพลิงของพวกมันยืดยาวขึ้นทันที

 

พวกมันต้องการที่จะจับชูฮัน ฉีกร่างกายออกเป็นชิ้นๆและกินอวัยวะภายในของเขาจนหมด!

 

ชูอันยังคงปักหลักยืนนิ่งอยู่ตรงข้างกรอบประตู ถึงแม้ว่าเหล่าซอมบี้พวกนี้จะขาดสติปัญญาแต่พวกมันกลับรวมตัวกันเบียดกระแซะมุ่งหน้าตรงเข้ามาหาเขาพร้อมๆกัน ด้วยเพราะจุดที่เขายืนอยู่มันเป็นทางตัน การจะต่อสู้กับเหล่าซอมบี้พร้อมๆกันเป็นสิบตัวจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับชูฮันในตอนนี้ หากทว่าการล่อพวกมันออกไปข้างนอกและจัดการทีละตัวฟังดูจะเป็นเรื่องที่พอเป็นไปได้อยู่

 

ตอนนี้ หากเขายืนอยู่หลังจุดทางเข้า อันตรายจะเข้ามาจากทิศทางเดียวเท่านั้นซึ่งมันหมายความว่าเขาจะสามารถใช้ขวานได้อย่างอิสระ

 

หลักการพื้นฐานที่สามัญที่สุดในการอยู่รอดระหว่างโลกาวินาศคือ การใช้ทุกองค์ประกอบรอบตัวให้เกิดประโยขน์ที่สุด

 

เนื่องจากเขายังไม่มีพละกำลังมากพอ ชูฮันจึงสับเปลี่ยนไปใช้ปลายด้ามทู่ของขวานแทนด้านปลายแหลม เพราะสถานการณ์อาจเลวลงร้ายได้หากด้ามขวานจมลึกลงฝังไปบนหัวซอมบี้

 

* หูววววว! *

เหล่าซอมบี้วิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเขา

 

ชูฮันฟันขวานลงไปอย่างแรง ไร้ซึ่งความปรานี!

 

* พัฟ! * ลูกตาของซอมบี้ถูกบดขยี้ เลือดสีดำที่ไหลออกมาจากหลอดเลือดของมันผสมกับของเหลวจากสมองไหลทะลักออกมากระจายไปทั่วตัวของชูฮัน

 

ซอมบี้สองตัวได้ถูกฆ่า!

 

เข้ามา!

 

ชูฮันไม่แม้แต่สนใจที่จะเช็ดส่วนผสมอันน่าขยะแขยงที่เกาะติดตามใบหน้า คอ ลิ้น และรูจมูกของเขาออก

 

เมื่อร่างของซอมบี้ตัวที่สองล้มลงอย่างไร้ลมหายใจ เพียงฉับพลันซอมบี้ตัวที่สามได้พุ่งเข้าโจมตีชูฮันทันที มันอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นทำให้ผิวซีดขาวของมันฉีกแตกขึ้นไปถึงใบหู เหงือกของมันที่มีเศษอวัยวะของมนุษย์ติดอยู่ตามซอก เกิดเสียงกระทบดึงกึกกัก มันมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะฝังฟันอันแหลมคมของมันลงบนซอกคอของชูฮัน

 

ชูฮันไม่มีแม้แต่เวลาที่จะพักคลายกล้ามเนื้ออันเมื่อยหล้าจากการออกแรงอย่างหนักหน่วงเมื่อสักครู่ หรือสูดลมหายใจ

 

เขายกลำแขนขึ้นและฟาดขวานลงไปอย่างรวดเร็ว…

 

ความรุนแรงของขวานประกอบกับพละกำลังแข็งแกร่งของชูฮันทำให้ฟันและขากรรไกรของซอมบี้แตกกระเจิงจนปลิวไปกระทบกับฝาผนัง

 

* พ้ะ * เสียงชูฮันถ่มน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดสีดำของซอมบี้ออกมา

 

เขาเกือบกลืนมันลงไปแล้วด้วยซ้ำ เขามักทำเช่นนั้นในชาติก่อนหน้านี้ของเขาเพราะเขาไม่มีเวลาจะมาใส่ใจกับสุขอนามัยระหว่างการต่อสู้ อย่างไรก็ตามภูมิคุ้มกันไวรัสในปัจจุบันของเขายังไม่แข็งแรงพอ

 

พละกำลังของเขาเริ่มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจากการต่อสู้อันดุเดือด ร่างกายที่อ่อนแอดูเหมือนจะเริ่มปรับตัวหลังจากได้ฆ่าซอมบี้ไปแล้วสามตัว ชูฮันต่อสู้ด้วยทักษะและประสบการณ์อันยอดเยี่ยมที่ได้สั่งสมมาในชาติที่แล้ว

 

ยิ่งต่อสู้ความกล้าหาญของเขายิ่งเพิ่มขึ้นกอปรกับความปรารถอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตรอดเพื่อตามหาครอบครัว

 

ขวานธรรมดาๆถูกฟาดฟันอย่างคล่องแคล่ว ซอมบี้นับสิบตัวถูกทุบ ศพของพวกมันล้มทับถมซ้อนกันอยู่ตรงทางเข้า

 

* แคร๊ก! *
เสียงศีรษะของซอมบี้ตัวสุดท้ายที่ถูกบดขยี้ด้วยขวานดังขึ้น

 

ชูฮันหอบหายใจอย่างรุนแรงขณะมองไปทั่วรอบๆบริเวณพร้อมจับด้ามขวานไว้อย่างแน่น แม้ว่าโถงทางเดินจะมืดสลัว แต่เขามั่นใจแล้วว่าทางเดินชั้นนี้ไม่มีซอมบี้เหลืออยู่อีกแล้ว เนื่องจากพวกมันไม่มีสติปัญญาที่จะทำตัวหลบซ่อน เสียงกระแทกอย่างบ้าคลั่งของซอมบี้กระทบประตูดังขึ้นเป็นครั้งคราว แสดงออกถึงความตื่นเต้นเมื่อมันได้ยินเสียงดังในโถงทางเดิน

 

เขาเลือกที่จะเดินผ่านกองซากซอมบี้ที่ตายแล้วและมุ่งหน้าไปยังบันไดแทนที่จะสนใจเสียงนั้น เขาไม่สามารถฆ่าซอมบี้ได้ทุกครั้งที่เจอ สิ่งสำคัญคือการรักษาพลังของตัวเองไว้หากอยากมีชีวิตรอด นอกจากนี้มันไม่น่าจะมีคนเหลือรอดชีวิตอยู่ภายในห้องได้ มีความเป็นไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้น นั่นคือมนุษย์ที่กำลังถูกซอมบี้กัดกิน หรือ อีกทางคือมนุษย์ที่ได้กลายร่างเป็นซอมบี้หลังจากติดเชื้อแล้ว

 

ถึงจะไม่ใช่อย่างที่คิด  เขาก็ไม่คิดจะสนใจคนที่กลัวแม้กระทั่งจะเปิดประตูออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวายเมื่อสักครู่ที่ออกจะดังสนั่น ท้ายที่สุดแล้วเขาเองก็ไม่ใช่นักบุญผู้มีศีลธรรมขนาดนั้น

 

ห้องพักของชูอันตั้งอยู่บนชั้นสาม เขาพยามยามก้าวย่างเดินให้เบาที่สุด หลีกเลี่ยงที่จะทำให้เกิดเสียงขณะเดินลงบันได ผ่านไปสักพักเขาก็ลงมาถึงชั้นแรกพร้อมกับฆ่าซอมบี้ไปได้อีก5ตัวระหว่างทาง

 

โลกาวินาศเริ่มตั้งแต่เวลา 6.00 น. แสดงว่าผู้ดูแลหอพักยังไม่ได้เปิดประตูหอพัก ดังนั้นมันจึงยังมีแม่กุญแจเหล็กขนาดใหญ่ล็อคคล้องประตูอย่างแน่นหนาอยู่

 

ผู้ดูแลหอได้กลายร่างเป็นซอมบี้ไปแล้วเรียบร้อย กำลังเดินวนย่ำไปมารอบหน้าห้องพักเหมือนคนบ้า

 

ชูฮันรู้ดีว่าเขาไม่มีพละกำลังมากพอจะตัดกุญแจเหล็กนั้นได้ อีกทั้งเสียงที่จะเกิดขึ้นอาจดึงดูดความสนใจของซอมบี้อีกจำนวนมากให้ตามมาได้

 

เขามองเห็นเหล่าซอมบี้ที่รออยู่นอกประตู พวกมันพร้อมที่จะกระโจนเข้าใส่เนื้อสดๆทันทีที่เห็น แม้กระทั่งเลือดที่สาดกระเซ็นอยู่ตามพื้น พวกมันก็ใช้ลิ้นอันน่ารังเกียจเลียจนหยดสุดท้าย

 

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเข้าไปในบ้านของผู้ดูแลหอเพื่อหากุญแจมาไขตัวล็อคประตู อย่างไรก็ตาม หากถ้าประตูถูกล็อคจากด้านในละก็ นั้นจะเป็นปัญหาใหญ่แน่ๆ

 

ทันใดนั้นเอง ชูฮันก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้น เขาควรตามหาห้องที่ไม่ได้ล็อคไว้และปีนหน้าต่างออกไปแทน

 

เขาแนบร่างของเขาเข้ากับผนังกำแพง พยายามฟังเสียงในโถงทางเดิน ตัดสินจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขามันน่าจะมีซอมบี้ประมาณสิบตัวอยู่ที่ชั้นนี้

 

ชูฮันเขย่งศีรษะขึ้นเพื่อกวาดตามองโดยรอบ

 

ทันใดนั้น มีซอมบี้ตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ห้องฝั่งตรงข้ามกัน มันทำท่าสูดจมูกดมกลิ่นด้วยท่าทางสงสัย ก่อนที่ดวงตาของมันจะเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น มันเปิดปากของมันขึ้นและโห่ร้องก้อง น้ำลายสีเหลืองปนเขียวพ่นกระเซ็นไปทั่วทุกแห่งพร้อมพุ่งเข้าใส่ชูฮันทันที

 

แม้ชูฮันจะดีใจเพราะเห็นประตูที่เปิดอยู่ อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก หากแต่เขาก็จำเป็นต้องวิ่งกลับไปทางเดิมเพื่อลดอันตรายที่จะเกิดขึ้น

 

ความเร็วของซอมบี้ที่พึ่งติดเชื้อตนนี้ยังช้ากว่าคนเป็นๆ ดังนั้นเขามั่นใจว่าเขาจะทำสำเร็จแน่นอน

 

ไม่มีร่องรอยของความลังเลปรากฏบนใบหน้าของเขาแม้แต่น้อย ชูฮันก้าวเท้าวิ่งอย่างรวดเร็วไปที่ทางเข้าห้องและหยุดยืนตรงประตูทางเข้าออก

 

แม้ว่าความแข็งแกร่งและความรวดเร็วในปัจจุบันของเขาจะขาดไปเมื่อเทียบกับชาติก่อนหน้านี้ แต่เขายังคงรักษาประสบการณ์และทักษะการต่อสู้ของเขาไว้ได้อยู่ หลังจากที่วิ่งเข้าไปในห้องพักและเลือกตำแหน่งที่เหมาะสมได้แล้ว เขาหมุนตัวหันหลังกลับ เผชิญหน้ากับซอมบี้ที่กำลังโมโหร้าย วาดแขนออกไปพร้อมกับฟาดขวานลงไปที่หัวของมันอย่างแรง!

 

* ปักกกก! * ศีรษะของซอมบี้แยกออกเป็นสองส่วน ของเหลวในสมองไหลทะลักออกมาก่อนที่ร่างของมันจะทรุดลงไปกองอยู่บนพื้น

 

ชูฮันสะบัดแขนที่เมื่อยล้าของเขาก่อนจะดึงขวานที่ฝังลึกอยู่ในกระโหลกออก

เสียงที่เกิดขึ้นได้ล่อซอมบี้เก้าตัวที่เหลืออยู่มาที่เขา เขาเลือกที่จะไม่ปิดประตูทว่าเขากลับยืนนิ่ง จัดวางตำแหน่งตัวเองไว้เบื้องหลังทางเข้าออก กล้ามเนื้อของเขาตึงเครียดขณะเตรียมตัวพร้อมที่จะเหวี่ยงขวานทันทีเมื่อซอมบี้ปรากฏตัวต่อหน้า

 

เสียงฟาดฟันของขวานดังกระหึ่มไปทั่วอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้แรงของชูฮันจะเริ่มหมด หากเขายังคงความสงบและสำรวมตำแหน่งของตัวเองไว้ได้ หลังจากที่การต่อสู้อันดุเดือด ในที่สุดเขาก็ฆ่าซอมบี้ทั้งหมดสำเร็จ

 

ต่อมา ชูฮันหยิบขวดน้ำในกระเป๋าเป้ที่หลังออกมา เปิดน้ำขึ้นดื่ม ค่อยๆดื่มน้ำอย่างช้าๆลิ้มรสทุกหยาดหยด เขาหยิบขวานขึ้นมาหลังจากดื่มน้ำเสร็จ พร้อมกับก้าวเท้าเดินไปตามโถงทางเดินอีกครั้ง

 

ถึงแม้หัวใจที่เคยอ่อนแอของเขาจะได้เปลี่ยนเป็นเหล็กกล้าไปแล้วตลอดช่วงชีวิตสิบปีที่ผ่านมา หากแต่เขาก็มิได้กลายเป็นสัตว์เดรัจฉานไร้ศีลธรรม เขายังคงรักษาธรรมชาติที่มนุษย์ทุกคนควรมีอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถช่วยทุกคนที่ตกอยู่ในอันตรายได้ แต่เขาก็จะช่วยคนที่อยู่ในหอพักให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

 

เขาไม่ได้มีความรู้สึกกลัวซอมบี้เลยถึงแม้เขาจะกลับมาเกิดมาใหม่ก็ตามและเขารู้ดีถึงกฎแห่งการมีชีวิตอยู่รอด สำหรับคนอื่นๆความสูญเสียมากมายอาจเกิดขึ้นเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาประสบกับสถานการณ์เช่นนี้ มนุษย์เป็นสัตว์สังคมพวกเขากล้าที่จะเผชิญกับวิกฤติก็ต่อเมื่ออยู่รวมตัวกันเท่านั้น

 

ซอมบี้ส่วนใหญ่ที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงที่ดังเล็ดออกมาจากภายใน พวกมันรวมตัวกันพยายามที่จะพังประตูเหล็กเข้ามา แขนสีเทาราวกับขี้เถ้าของพวกมันขยายออกเผยให้เห็นกระดูกใต้เนื้ออันเน่าเปื่อย พวกมันเบียดกระแทกตัวเองเข้ากับประตูอย่างรุนแรง ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ เนื้อที่เน่าเปื่อยถูกบดขยี้ติดไปกับประตูเมื่อพวกมันกระแทกตัวเข้ากับประตู ชิ้นส่วนของเนื้อที่หลุดลุ่ยตามร่างกายทำให้ประตูถูกปกคลุมเต็มไปด้วยเลือดหนืดข้นสีดำ

 

ชูฮันและทางออกอยู่ห่างกันเพียงแค่เจ็ดเมตร หากแต่ทั้งเจ็ดเมตรนั้นล้วนอัดแน่นเต็มไปด้วยเหล่าซอมบี้

 

เขาไม่ได้สนใจเสียงคำรามที่แสดงออกถึงความดุร้ายของพวกมันเลยแม่แต่น้อย หากกลับเลือกที่จะโยกย้ายร่างที่ไร้วิญาณของเหล่าซอมบี้ที่เขาฆ่าตามบันไดลงมา จัดเรียงเป็นแถวยาวไปถึงประตูห้องหมายเลข 104 เขาใช้ปากกาที่เจอในห้องเขียนติดไว้ตรงประตูแทนว่า ‘ทางออกอยู่นี้ ประตูไม่ได้ล็อค’

 

คนทั่วไปที่พบเห็นอาจจะคิดว่าแปลกเมื่อเจอภาพเหล่าซอมบี้นอนเรียงรายเพราะประตูนั้นถูกล็อคอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นภาพที่ดูน่าสยดสยองหากแต่มันก็เป็นสิ่งถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และคนอื่นๆจะได้สามารถหลบหนีออกไปได้ถ้าได้เห็นมัน

 

หลังจากออกมาจากหอพัก ชูฮันขยับเดินอย่างช้าๆชิดตัวเข้ากำแพงพลางกวาดตามองไปรอบๆอย่างละเอียด ถึงแม้ว่าซอมบี้จะยังพบเจอได้ยากในช่วงระยะแรกของโลกาวินาศ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเลย การระมัดระวังตัวตลอดเวลาเป็นบทเรียนที่สำคัญที่สุดที่เขาได้เรียนรู้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

 

ชูฮันออกจากอาคารเมื่อรู้สึกว่าปลอดภัยแล้ว ขณะที่เขาเตรียมตัวที่จะจัดการกับเหล่าซอมบี้เพื่อที่จะออกจากประตูมหาวิทยาลัย เขาได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากด้านหลังของหน้าต่าง

 

“ชูฮัน! ชูฮัน! ช่วยฉันด้วย! ฉันอยู่ตรงนี้! หันมา!”

 

“แม่ง ไอ้โง่เอ้ย!”