ตอนที่แล้วบทที่ 1 – พลังที่ตื่นขึ้นมาของเด็กหนุ่ม! จอมเวทย์ และพลังสายเลือด!
ทั้งหมดรายชื่อตอน

บทที่ 2 – ก้าวต่อไป! โฮลี่ดานอคาเดมี่!

 

“คุณมีสายเลือดจริงๆรึเปล่าเนี่ย?”

เสียงตะโกนออกมาด้วยความโกรธมาจากลานเล็กของไอริน แทบจะพังรั้วไม้ไผ่ที่อยู่รอบๆเลยทีเดียว

“ดี”

ไอรินโบกมือยอมแพ้เมื่อเขาเห็นตาแก่จินใกล้จะระเบิด เมื่อเขายอมจำนน เขาพูดต่อมาว่า “คุณให้ความสำคัญกับพื้นฐานและสายเลือดมาก คุณพูดจริงๆหรือ? คุณจะให้สายเลือดกับผมหรือ?”

“ในที่สุดเธอก็พูดประเด็นหลักออกมา ทำไมเธอยังทำท่าทางไม่สนใจอีก ไอ้เด็กนรก! ฉันรู้ดีว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้เป็นจอมเวทย์ แต่ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้”
ตาแก่จินหอบออกมาและค่อยๆใจเย็นลง

ไอรินที่พิงร่างของเขาบนโต๊ะหินและเงยหน้าเหมือนว่าเขาตาลอย

“เหนื่อยจังเลย…” เขาพูดออกมาและวางคางลงบนโต๊ะ  เขามองไปที่ตาแก่จินและพูดเหมือนวิญญาณจะออกจากร่าง “ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณจะให้สายเลือดอะไรกับผมละ”

ตาแก่จินไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับหัวเราะ

ด้วยอารมณ์ที่ยุ่งเหยิง เด็กคนนั้นไม่ได้รู้ถึงความน่ากลัวเลย เขามองโลกในแง่ดี เขาไม่เข้าใจถึงความยากลำบาก ทุกคนอาจจะปวดหัวกับเขาหรือไม่ก็ขับไล่เขาและหาว่าเขาบ้า ใช่มั้ย?

“สัญญาเลือด! ตราประทับตื่น!”

มือขวาของเขาเหยียดออกมาและจับไปที่มือขวาของไอรินขณะนั้นเขารีบท่องมนต์ออกมาด้วยเสียงต่ำ

ทันทีที่นิ้วมือของเขาสัมผัสกับผิวของไอริน ปรากฏไฟสีเงินแสงไฟสีเงินทั้ง 5 ดวงเปลี่ยนเป็นอักษรมังกรโบราณที่แม้แต่นักปราชญ์ด้านมังกรโบราณยังไม่รู้จัก หลังจากนั้นพวกมันก็ซึมเข้าไปในร่างกายของไอริน

แสงสีเงิน 5 จุด ยังคงอยู่บนหลังมือของไอรินก่อนที่จะค่อยๆจางหายไป

“นี่เป็นการผสานของสายเลือดเหรอ?” ไอรินมองไปที่มือของเขาอย่างงุนงง เขาไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขา เพียงแค่รู้สึกชาบนนิ้วมือเล็กน้อย

“มี 2 วิธีในการถ่ายทอดพลังสายเลือด หนึ่งคือการให้กำเนิดลูกหลาน ผ่านของวิเศษยางอย่างที่มีพลังพิเศษ” ตาแก่จินส่ายหัวขณะที่มองไปที่ไอรินที่กำลังใช้ความพยายามในการทำความเข้าใจ แต่ชายคนนี้พูดจริงเหรอ “ตราสัญลักษณ์เป็นเพียงกุญแจ ของวิเศษที่เป็นตัวหลอมรวมสายเลือดอยู่ภายในห้องสมุดของโฮลี่ดานอคาเดมี่ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันให้เธอไปเรียนที่โฮลี่ดานอคาเดมี่ จากนั้นเธอต้องหลอมรวมสายเลือดให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้”

ไอรินที่ยังคงฟุบอยู่บนโต๊ะหิน เงยหน้าขึ้นมาและถามตาแก่จินว่า “เดี๋ยว เดี๋ยวนะ ตาแก่ขี้โกหกกลายมาเป็นจอมเวทย์เฉยเลย ผมมึนหัว ให้ผมคิดนะ….ทำไมมันซับซ้อนแบบนี้ คุณไม่ได้โกหกผมเหรอ?”

ตาแก่จินหัวเราะออกมา เขารู้ตั้งนานแล้วว่าไอรินต้องพูดแบบนี้ เขาจึงหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าและนำมาวางไว้ตรงหน้า “นี่เป็นค่าเล่าเรียนที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ”

ไอรินกระโดดตัวลอยลงจากโต๊ะเพราะว่าความใหม่ของเงินพวกนี้

“ฉันรวย….”

ทันทีที่เขาเปิดกระเป๋าเงิน ไอรินจึงแอบมองเข้าไป มันทำให้เขาตกตะลึง

“น้ำลายของเธอไหลออกมาถึงพื้นแล้ว” ตาแก่จินเรียกสติของไอรินอย่างรวดเร็ว “ตอนนี้เธอเชื่อฉันหรือยังล่ะ?”

ไอรินรีบเก็บเงินไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้าและพยักหน้าตอบกลับมาว่า “ผมเชื่อแล้ว”

เขาไม่สามารถหยุดถามได้ “ถ้าคุณเป็นจอมเวทย์จริง ทำไมคุณถึงเลือกผม? ตอนนั้นผมอายุ 9 ปี ผมช่วยคุณไว้เพราะตอนนั้นผมโง่มากจึงโดนหลอกง่าย?”

“เธอมันโง่จริงๆนั่นแหละ โง่มากด้วย” ตาแก่จินพยักหน้าและมองด้วยสายตาจริงจัง “ฉันไปมาหลายที่ เธอเป็นคนเดียวที่เลี้ยงฉันมาเป็นเวลาหลายปีและผ่านการทดสอบและการทดลองของฉันจำนวนมาก”

ไอรินรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันทีจึงถามปัญหาอย่างอื่น”จากนั้นคุณวางแผนให้ผมทำอะไรหลังจากที่ผมไปอคาเดมี่? คุณต้องการให้ผมเป็นจอมเวทย์ที่แข็งแกร่งและช่วยคุณทำภารกิจหรือช่วยปกป้องตระกูลคุณหรือต่อสู้กับบางตระกูล?”

“ไม่” ชายชราส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ท้องฟ้า จากนั้นเขาก็พูดช้าๆ “มีความฝันมากมายภายใต้ท้องฟ้าแห่งนี้ สำหรับเด็กหนุ่มทุกคนที่กลังตื่นขึ้นมา ฉันเป็นเพียงผู้ทำหน้าที่ตั้งใบเรือและมองดูเธอผจญภัย สำหรับสิ่งตอบแทนที่เธอเลี้ยงดูฉันเป็นเวลาหลายปี เธอมีอิสระในการทำตามความฝันของเธอ”

“ไอริน เธอต้องเข้าใจบางอย่าง เมื่อความสามารถของคนมาถึงจุดๆหนึ่ง โชคชะตาของคนๆนะเนจะไม่เหมือนเดิม เขาจะเจิดจรัสเหมือนกับอัญมณีที่ล้ำค่า สิ่งแวดล้อมที่เลวร้ายรอบตัวจะแกะสลักความใจดี การมองโลกในแง่ดีและหยุดยั้งตัวตนที่ไม่รู้จักความกลัวและไม่เคยพ่ายแพ้ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเธอ เธอต้องเดินทางวันนี้ ไอริน เธอสามารถทำตามความฝันของเธอได้และทำตามสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง”

“พูดน่ากลัวจัง!” ไอรินยื่นมือมาเชยคางและมองไปที่ชายชรา “คุณลืมเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่ง คุณซ่อนสายเลือดแบบไหนไว้ในโฮลี่ดานอคาเดมี่?”

“จอมเวทย์ที่แข็งแกร่งจะค้นหาเทคนิคการซ่อนพลังด้วยตัวเอง พวกเขาจะไม่เปิดเผยพลังของพวกเขาต่อหน้าคนอื่น พลังที่ซ่อนอยู่จะเป็นไพ่ลับที่จะช่วยชีวิตพวกเขาและนำไปสู่ชัยชนะ อย่างเช่นสายเลือด คุณไม่ควรเปิดเผยมัน จะดีกว่าถ้าคุณซ่อนมันไว้” ชายแก่หรี่ตาและยิ้มและพูดต่อว่า “เธอชอบฟังคำแนะนำของฉันและทำอย่างอื่นแทน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันตัดสินใจไม่บอกเธอถึงสายเลือดที่มีอยู่ เส้นทางต่อไปนี้ที่เธอจะเดินเป็นทางที่ดำมืด  ดังนั้นคนอื่นจะไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย”

“อ่า…” ไอรินตะโกนออกมาเสียงดัง “มันเป็นการทารุณเด็กอย่างผม เป็นการกระหายเลือดของคนอย่างคุณ ตาแก่จิน เร็วเข้า บอกมา!”

“หยุดฝันได้แล้ว ฉันไม่เคยบอกเธออย่างนั้น”

“นอกจากนี้ มีอะไรอีก บอกมา!”

“ไม่มีแล้ว เธอควรไปกินข้าวและกินอาหารให้เต็มอิ่มหลังจากนั้นอาบน้ำให้เรียบร้อย”

“ถ้าคุณไม่บอกผม ผมจะไม่ไปอคาเดมี่!”

“นี่เป็นการข่มขู่ที่ไร้สาระมาก เธอกำลังฝันถึงการไปอคาเดมี่ ดวงตาของเธอโกหกไม่ได้หรอก”

“อ้า…เอ่อ..ตกลงคุณจะบอกผมหรือไม่”

“ไม่!แน่!นอน!”

“การสมรู้ร่วมคิด! หลอกลวงแน่นอน!”

“ปัญญาอ่อนอีกแล้ว เธอเคยเห็นใครใช้เวลาวางแผนนานขนาดนี้ในการวางแผนเพื่อทำร้ายเด็กตัวเล็กๆอย่างเธอมั้ย?”

“ถ้าคุณไม่บอกผมว่ามีแผนการอะไร!”

“ฮ่า ๆ งั้นก็ไม่ต้องไปโฮลี่ดานอคาเดมี่”

 

***

 

ตกดึก

แสงของดวงดาวส่องประลายล้อมรอบลานเล็กๆที่เป็นบ้านของไอริน

ไอรินที่หมดแรงนอนหลับอยู่และกรนออกมาเป็นจังหวะ

ตอนนี้มีคำไม่กี่คำที่พูดออกมาระหว่างกรน

“เร็วเข้าบอกชั้นที่ว่าสายเลือดนรกนั่นเป็นอะไร…”

“เขาหลอกชั้นมาเป็นเวลานาน ชั้นคิดว่าเขาเป็นพวกขอทานแก่ แต่เขามีเปลวไฟสีเงินที่มือด้วย ชั้นไม่อยากให้เขาจากไป….”

“อย่ามาบอกชั้น ถ้าคุณไม่อยากพูด ชั้นจะไปหาคุณเองไม่ช้าก็เร็ว”

“โอ้…..โฮลี่ดานอคาเดมี่….โฮลี่ดานอคาเดมี่….”

ชายแก่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าเตียงของไอรินที่นอนหลับอยู่ เขาไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มของเขาได้อยู่ในเงามืดเมื่อเขาได้ยินชื่อของสถาบันซ้ำแล้วซ้ำอีก เขาเอ่ยอย่าแผ่วเบาว่า “แต่จริงๆแล้วเธอเป็นเด็กที่อยากจะเข้าโรงเรียนเหมือนกับเด็กคนอื่นเพื่อทำตามความฝันสินะ….เธอยอมทำงานหนักกว่าคนอื่น ดังนั้นคนอื่นจึงรักเธอมากกว่าคนอื่นเช่นกัน ไอริน ฉันจะรอดูอนาคตของเธอนะ”

“ ‘อย่าบอกฉันถ้าคุณไม่อยากบอกเหรอ’ การควบคุมอากาศเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก มันจะไม่มีอะไรเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นของสายเลือดมังกร…..”

ไอรินที่นอนหลับอยู่พลิกตัวในเวลาเดียวกันและพูดอกีครั้งในขณะที่เขานอนอยู่

“ไอ้แก่ที่แต่งตัวประหลาดน่ะ อย่ามองลงมาที่ชั้นดิ มองหาพระแสงอะไรอยู่”

ตาแก่จินที่กำลังมองไปที่รูปภาพที่อยู่ภายใต้ผ้าห่ม เริ่มกลับมาอารมณ์เสียและหงุดหงิดอีกครั้ง

 

***

“อะไรนะ! ไอรินกำลังจะไปเรียนที่โฮลี่ดานอคาเดมี่เหรอ?”

โคโรรินที่ตอนนี้กำลังเดือดในตอนเช้า

ไอรินที่ยืนอยู่ที่ทางเข้าเมืองกับกระเป๋าเดินทางบนหลังของเขา ถนนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยผู้คนที่มาเพื่อบอกลาไอริน

“ตาแก่ขี้โกหก ไอรินจะได้รับเงินจากโฮลี่ดานอคาเดมี่ที่ไหน? ถึงแม้ว่าจะสามารถไปเรียนได้เมื่อพลังตื่นขึ้น แล้วเงินค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายประจำวันล่ะ…”

“แค่ก แค่ก ฉันเคยบอกแล้วนี่ว่าฉันเป็นจอมเวทย์นะ ฉันมีเงินเก็บบางส่วน….”

“ข้าเชื่อนะถ้าบอกว่าเจ้ามีเงินเก็บ แต่ดูจากสารรูปแล้วใครจะเชื่อกันว่าเจ้าจะเป็นจอมเวทย์!”

“ถึงอย่างนั้นเขาก็เอาเงินไปให้ไอรินเรียนนะ อย่างน้อยเขาก็มีจิตสำนึกที่ดี”

“ตาแก่ขี้โกหก คุณไม่ไปกับไอรินหรือ?”

“ฉันบอกแล้วว่าฉันเป็นจอมเวทย์ที่มาเพื่อนำทางให้ไอรินเท่านั้น ฉันเกษียณแล้วและทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น”

“เขาพูดเสียงแข็งเชียว”

ฝูงชนกล่าวอำลาไอรินและตาแก่จินทั้งสองได้กอดกันและกล่าวอำลาซึ่งกันและกัน เขาพร้อมแล้วสำหรับการออกเดินทาง

ไอรินกระซิบข้างหูของตาแก่จิน “คุณจะไม่ไปจากที่นี่กับผมจริงๆเหรอ?”

“ภารกิจของฉันคือการค้นหาเธอและแนะนำเธอ ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะพักแล้วล่ะ” ชายแก่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันคิดถึงเธอนะ”

ไอรินที่ทำมือแสดงท่าทางรังเกียจและพึมพำว่า “สมรู้ร่วมคิด…ต้องมาหลอกแน่เลย….”

ตาแก่จินหัวเราะและมองไปที่ไอริน เขาพูดเสียงเบาออกมาว่า “ไม่ต้องกังวลไป เธอก็เข้าใจแล้วนี่ คนอย่างฉันจะให้เงินเธอไว้ใช้จ่ายเองแม้ฉันจะไม่อยู่ก็ตาม”

“ผมไม่สนใจคุณแล้ว” ไอรินพึมพำแล้วหันไปด้านซ้ายและมีอีกประโยคที่พูดตามหลังมาอย่างแผ่วเบา “ตาแก่จิน ผมจะคิดถึงคุณ”

ตาแก่จินมองกลับไปที่หลังของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันจะคิดถึงเธอเหมือนกัน”

“ผมจะไปแล้วนะ!”

ไอรินยื่นมือทั้งสองออกมาแล้วกำมือขึ้นเหมือนจะเดินไปด้านหน้าด้วยปณิธานอันยิ่งใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดแล้วตะโกนออกมาว่า

“ก้าวต่อไป! โฮลี่ดานอคาเดมี่!”

“ผิดทาง! กลับมานี่!”

“ห๊ะ!”

“ไอ้ปัญญาอ่อน นั่นใช่ทางที่จะไปโฮลี่ดานอคาเดมี่ซ่ะที่ไหน? นายต้องไปทางอื่น!”

“ฮ่า ๆ เด็กน้อยไอริน เขาสามารถกระแทกเท้าของตัวเองได้ถึง 5 ครั้งต่อเดือน ดูสิเขากำลังจะไปผิดทาง”

“….!”

 

 

 

 

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here